Nie te verwar met tropmentaliteit nie. Vir kuddegedrag by diere, sien kudde.
Kuddegedrag is die gedrag van individue in 'n groep wat kollektief optree sonder gesentraliseerde leiding. Kuddegedrag kom voor by diere in kuddes, troppe, voëlswerms, visskole, ensovoorts, sowel as by mense. Stemming, demonstrasies, optogte, algemene stakings, sportgeleenthede, godsdienstige byeenkomste, alledaagse besluitneming, oordeel en meningvorming is almal vorme van menslike kuddegedrag.
Raafat, Chater en Frith het 'n geïntegreerde benadering tot kuddegedrag voorgestel en twee sleutelkwessies beskryf: die meganismes van oordrag van gedagtes of gedrag tussen individue, en die patrone van verbindings tussen hulle. Hulle het voorgestel dat die samebring van uiteenlopende teoretiese benaderings tot kuddegedrag die toepaslikheid van die konsep op baie gebiede belig, van kognitiewe neurowetenskap tot ekonomie.
Vroeë navorsing Die filosowe Søren Kierkegaard en Friedrich Nietzsche was onder die eersten wat kritiek uitgespreek het op wat hulle onderskeidelik "die skare" (Kierkegaard) en "kudde-moraliteit" en die "kudde-instink" (Nietzsche) in die menslike samelewing genoem het. Moderne sielkundige en ekonomiese navorsing het kuddegedrag by mense geïdentifiseer om die verskynsel te verklaar waarby groot getalle mense tegelyk op dieselfde wyse optree. Die Britse chirurg Wilfred Trotter het die frase "kuddegedrag" in sy boek, Instincts of the Herd in Peace and War (1914), gewild gemaak. In The Theory of the Leisure Class het Thorstein Veblen ekonomiese gedrag verduidelik in terme van sosiale invloede soos "navolging", waar sommige lede van 'n groep ander lede van hoër status naboots. In "The Metropolis and Mental Life" (1903) het die vroeë sosioloog George Simmel verwys na die "impuls tot geselligheid in die mens" en probeer om "die vorme van assosiasie waardeur 'n blote som van afsonderlike individue tot 'n 'samelewing' gemaak word" te beskryf. Ander sosiale wetenskaplikes het gedrag ondersoek wat verband hou met kuddegedrag, soos Sigmund Freud (skaresielkunde), Carl Jung (kollektiewe onbewuste), Everett Dean Martin (gedrag van skare) en Gustave Le Bon (die populêre gees).
Swermteorie wat in nie-menslike samelewings waargeneem word, is 'n verwante konsep en word ondersoek soos dit in die menslike samelewing voorkom. Die Skotse joernalis Charles Mackay identifiseer verskeie fasette van kuddegedrag in sy werk van 1841, Extraordinary Popular Delusions and the Madness of Crowds.
Alledaagse besluitneming "Goedaardige" kuddegedrag kan gereeld voorkom in alledaagse besluite wat gebaseer is op leer uit die inligting van andere, soos wanneer 'n persoon op straat besluit in watter van twee restaurante om te gaan eet. Gestel albei lyk aantreklik, maar albei is leeg omdat dit vroeg in die aand is; so kies hierdie persoon willekeurig restaurant A. Kort daarna stap 'n paartjie dieselfde straat af op soek na 'n plek om te eet. Hulle sien dat restaurant A klante het terwyl B leeg is, en kies A op die aanname dat die teenwoordigheid van klante dit die beter keuse maak. Omdat ander verbygangers dieselfde ding doen deur die aand, doen restaurant A dié aand meer besigheid as B. Hierdie verskynsel word ook na verwys as 'n inligtingskaskade.
Skares
Skares wat vergader namens 'n grief kan kuddegedrag behels wat gewelddadig word, veral wanneer hulle gekonfronteer word deur 'n teenoorstaande etniese of rassegroepe. Die Los Angeles-opstande van 1992, New York Draft Riots en Tulsa-rassebloedbad is berug in die geskiedenis van die VSA. Die idee van 'n "groepsverstand" of "skaregedrag" is voorgestel deur die Franse sielkundiges Gabriel Tarde en Gustave Le Bon.
Skaapmense Skaapmense (Engels: sheeple (; 'n portmanteau van "sheep" (skape) en "people" (mense), ook gespel sheople) is 'n neerhalende benaming wat die passiewe kuddegedrag van mense uitlig wat maklik deur 'n regerende mag of markneigings beheer word, deur hulle te verbind met skape, 'n kuddedier wat "maklik" gelei word. Die term word gebruik om dié te beskryf wat vrywillig met 'n voorstel sonder enige noemenswaardige kritiese analise of navorsing instem, grootliks as gevolg van die feit dat die meerderheid van 'n bevolking 'n soortgelyke ingesteldheid het. Word Spy omskryf dit as "mense wat gedwee, maklik oorreedbaar is en geneig is om die skare te volg (skaap + mense)". Merriam-Webster omskryf die term as "mense wat gedwee, meegaande of maklik beïnvloedbaar is: mense wat met skape vergelyk word". Die Engelse woord is 'n pluralia tantum, wat beteken dat dit nie 'n enkelvoudsvorm het nie.
Hoewel die oorsprong daarvan onduidelik is, is die woord gebruik deur W. R. Anderson in sy rubriek Round About Radio, gepubliseer in Londen in 1945, waar hy geskryf het:
Die eenvoudige waarheid is dat jy met enigiets in die regering wegkom. Dit dek byna al die euwels van die tyd. Eers in, blykbaar kan niemand jou uitkry nie. Die Volk, soos altyd (ek spel dit "Sheeple"), sal enigiets verdra.
'n Ander vroeë gebruik was deur Ernest Rogers, wie se boek van 1949 The Old Hokum Bucket 'n hoofstuk getiteld "We the Sheeple" bevat het. The Wall Street Journal het die benaming eerste in druk in 1984 aangemeld; die verslaggewer het die woord gehoor van die eienaar van die American Opinion-boekwinkel.Bob Davis, "In New Hampshire, 'Live Free or Die' Is More Than a Motto," The Wall Street Journal, 1984, quoted online at Word Spy In hierdie gebruik is belastingbetalers bespot vir hul blinde konformiteit teenoor dié wat onafhanklik gedink het."Buzzword: Sheeple" at Macmillan Dictionary. Die term is eers in die laat 1980's en vroeë 1990's gewild gemaak deur die samesweringsteoretikus en omroeper Bill Cooper op sy radioprogram The Hour of the Time wat internasionaal via kortgolfradiostasies uitgesaai is. Die program het 'n klein maar toegewyde aanhang gekry, wat baie individue geïnspireer het wat later hul eie radioprogramme uitgesaai het wat krities teenoor die regering van die Verenigde State was. Dit het tot die gereelde gebruik daarvan deur Art Bell op die radioprogram Coast to Coast AM gedurende die 1990's en vroeë 2000's gelei. Hierdie gekombineerde faktore het die gewildheid van die woord aansienlik vergroot en gelei tot die wydverspreide gebruik daarvan.
Die term kan ook gebruik word vir dié wat buitengewoon verdraagsaam of verwelkomend blyk te wees teenoor wydverspreide beleide. In 'n rubriek getiteld "A Nation of Sheeple" skryf die rubriekskrywer Walter E. Williams: "Amerikaners het skaamagtig allerhande Transportation Security Administration-onsin aanvaar. In die naam van veiligheid het ons toegelaat dat naelknippers, brilskroewedraaiers en speelgoedsoldate voor die instap op 'n vliegtuig van ons weggeneem word.""A Nation of Sheeple", Capitalism Magazine, October 19, 2005.
Ekonomie en finansies
Valutakrisisse Valutakrisisse neig om kuddegedrag te vertoon wanneer buitelandse en binnelandse beleggers 'n regering se geldeenheid na fisiese bates (soos goud) of buitelandse geldeenhede omskakel wanneer hulle besef die regering is nie in staat om sy skuld terug te betaal nie. Dit word 'n spekulatiewe aanval genoem en sal geneig wees om matige inflasie op die kort termyn te veroorsaak. Wanneer verbruikers besef dat die inflasie van noodsaaklike goedere toeneem, sal hulle begin om goedere op te gaar, wat die inflasiekoers nog vinniger sal versnel. Dit sal uiteindelik die geldeenheid laat ineenstort en waarskynlik tot burgerlike onrus lei.
Aandelemarkborrels Groot aandelemarktendense begin en eindig dikwels met periodes van woeste aankope (borrels) of verkope (ineenstortings). Baie waarnemers haal hierdie episodes aan as duidelike voorbeelde van kuddegedrag wat irrasioneel is en deur emosie gedryf word — gierigheid in die borrels, vrees in die ineenstortings. Individuele beleggers sluit by die skare van andere in 'n stormloop aan om by die mark in of uit te kom.Markus K. Brunnermeier, Asset Pricing under Asymmetric Information: Bubbles, Crashes, Technical Analysis, and Herding , Oxford University Press (2001).
Sommige aanhangers van die tegnieseanaliseskool van belegging beskou die kuddegedrag van beleggers as 'n voorbeeld van uiterste marksentiment.Robert Prechter, The Wave Principle of Human Social Behavior, New Classics Library (1999), pp. 152–153. Die akademiese studie van gedragsfinansies het kuddegedrag in die kollektiewe irrasionaliteit van beleggers geïdentifiseer, veral die werk van Nobelpryswenners Vernon L. Smith, Amos Tversky, Daniel Kahneman en Robert Shiller. Hey en Morone (2004) het 'n model van kuddegedrag in 'n markverband ontleed.
Sommige empiriese werke oor metodes vir die opsporing en meting van die omvang van kuddegedrag sluit in Christie en Huang (1995) en Chang, Cheng en Khorana (2000). Hierdie resultate verwys na 'n mark met 'n goed gedefinieerde fundamentele waarde. 'n Noemenswaardige voorval van moontlike kuddegedrag is die 2007-uraniumborrel, wat begin het met die oorstroming van die Cigar Lake-myn in Saskatchewan gedurende 2006.
Ekonomiese teorie van kuddegedrag Daar is twee strome werk in die ekonomiese teorie wat oorweeg waarom kuddegedrag voorkom en raamwerke verskaf vir die ondersoek van die oorsake en gevolge daarvan.
Die eerste van hierdie strome is dié oor kuddegedrag in 'n nie-markverband. Die seminale verwysings is Banerjee (1992) en Bikhchandani, Hirshleifer en Welch (1992), albei van wat getoon het dat kuddegedrag kan voortvloei uit private inligting wat nie openbaar gedeel word nie. Meer spesifiek het albei hierdie artikels getoon dat individue, wat agtereenvolgens optree op grond van private inligting en openbare kennis oor die gedrag van andere, uiteindelik die sosiaal onwenslike opsie kan kies. 'n Groot opvolgende literatuur het die oorsake en gevolge van sulke "kuddes" en inligtingskaskades ondersoek.
Die tweede stroom het betrekking op inligtingsamegevoeging in markverbande. 'n Baie vroeë verwysing is die klassieke artikel deur Grossman en Stiglitz (1976) wat getoon het dat oningeligte handelaars in 'n markverband ingelig kan word deur die prys op so 'n manier dat private inligting korrek en doeltreffend saamgevat word. Opvolgende werk het getoon dat markte openbare inligting sistematies te swaar kan weeg; dit het ook die rol van strategiese handel as 'n struikelblok vir doeltreffende inligtingsamevoeging bestudeer.
Bemarking Kuddegedrag is dikwels 'n nuttige hulpmiddel in bemarking en, indien dit behoorlik gebruik word, kan dit lei tot verhogings in verkope en veranderinge aan die struktuur van die samelewing. Terwyl dit bewys is dat finansiële aansporings aksie by groot getalle mense veroorsaak, wen kudde-mentaliteit dikwels uit in 'n geval van "tred hou met die Joneses".
Handelsmerk- en produksukses