Flearmûzegleeën (Macheiramphus) is in monotypysk skaai út de famylje fan 'e haukfûgels (Accipitridae). Dit betsjut dat it skaai mar út ien soarte bestiet: de flearmûzeglee (Macheiramphus alcinus).
Taksonomy en sibskip De taksonomyske posysje fan it skaai yn 'e haukfûgels wie in hiel skoft in grut riedsel foar wittenskippers, om't de fûgel troch syn unike jachtwize en libbensfoarm ôfwykt fan oare rôffûgels. Modern DNA-ûndersyk hat lykwols útwiisd dat it skaai it neist besibbe is oan in oantal grutte, tropyske earnen, nammentlik de wurchearn (Morphnus guianensis), de harpij (Harpia harpya) en de Papoea-earn (Harpyopsis novaeguineae).
Anatomyske oanpassings Hoewol't de flearmûzeglee genetysk besibbe is oan dy wâldearnen, sjocht er der hiel oars út. De lichemsbou fan 'e flearmûzeglee is folslein oanpast oan it jeien op flugge proaien yn it tsjuster. Hy hat in lytse kop mei relatyf grutte eagen om genôch ljocht op te fangen by de jacht nei it ûndergean fan 'e sinne. De fûgel hat in hiel brede bek-iepening, mar in hiel smelle, lytse snaffel. Dit soarget derfoar dat er syn proai (benammen flearmûzen) yn 'e flecht fluch yn syn gehiel trochslokke kin. Mei syn lange, puntige wjukken en koarte sturt hat de fûgel in falkeftich silhûet, wêrmei't er faasje meitsje en goed manûvrearje kin.
Wittenskiplike namme De namme Macheiramphus waard yn 1850 foar it earst jildich publisearre troch Charles Lucien Bonaparte. De namme komt út it Gryksk en betsjut letterlik "mesbek" (fan makhaira = mes/swurd en rhamphos = snaffel), wat ek ferwiist nei de smelle, sydlings ôfplatte foarm fan 'e snaffel.
Soarte Ofbyld Fryske namme Wittenskiplike namme Fersprieding IUCN-status 120px Flearmûzeglee Macheiramphus alcinus Sintraal- en West-Afrika, Madagaskar, Malakka, Yndoneezje en Súdeast-Nij-Guinea net bedrigeMacheiramphus alcinus op BirdLife
Kategory:Fûgelskaai Kategory:Haukfûgel