Die Vlaamse letterkunde is die letterkundige skat wat afkomstig is van Vlaandere, wat histories gesien 'n streek is wat bestaan uit dele van die huidige België, Frankryk en Nederland. Tot die vroeë 19de eeu is hierdie letterkunde as 'n integrale deel van die Nederlandse letterkunde beskou. Nadat België in 1830 onafhanklik van Nederland geword het, het die begrip Vlaamse letterkunde 'n nouer betekenis gekry, en verwys dit na die Nederlandse taalletterkunde wat in België geproduseer word. Dit bly egter deel van die Neerlandistiek en van die Nederlandse letterkundige kanon, dieselfde geld in 'n mate ook vir die Afrikaanse letterkunde.In 1978 wen Elisabeth Eybers byvoorbeeld die Constantjin Huygens-prijs vir haar gehele oeuvre.
Volgens Daniël Hugo het die Nederlandse — en daarom ook die Vlaamse– en Afrikaanse letterkunde — begin met 'n liefdesgediggie: "Hebban olla vogala nestas hagunnan / hinase hic enda thu / wat unbidan we nu", oftewel in Afrikaans: "Al die voëls het neste begin / behalwe ek en jy / waarvoor wag ons nou?" Die reëls is byna 900 jaar gelede deur 'n Vlaamse monnik in Engeland neergekrabbel.Daniël Hugo Vers en Kapittel, Kraal Uitgewers, Bl. 33, 2018.
Middeleeuse Vlaamse letterkunde In die vroegste stadia van die Nederlandse taal was daar 'n aansienlike mate van wedersydse verstaanbaarheid met sommige Duitse dialekte, en sommige letterkundige stukke en outeurs word deur beide taalgebiede as hul eie opgeëis. Voorbeelde hiervan is die twaalfde-eeuse digter Hendrik van Veldeke, wat deur die Nederlandse sowel as die Duitse letterkunde as hul eie geëis word. In die eerste fases van die Vlaamse letterkunde was poësie die oorheersende vorm van literêre uitdrukking. In die Lae Lande, soos in die res van Europa, was romans en liefdespoësie aan die howe gewilde genres gedurende die Middeleeue. Een voorbeeld van so 'n minnesanger was die voormelde Van Veldeke. Die ridderlike epiese poësie was ook 'n gewilde genre, en bevat dikwels Koning Arthur of Karel die Grote as protagonis (met die noemenswaardige voorbeeld van Karel ende Elegast, synde Nederlands vir "Karel en die elf-gees/elf-gas").
duimnael|links| Hendrik van Veldeke in die Codex Manesse, 14de eeu Die eerste Nederlandse skrywer wat by sy naam bekend was, was die twaalfde-eeuse digter Hendrik van Veldeke, 'n vroeë tydgenoot van Walther von der Vogelweide. Van Veldeke skryf liefdespoësie aan die hof asook 'n hagiografie van Servaas van Maastricht en 'n epiese hervertelling van die Aeneis in 'n Limburgse dialek, wat die Nederlands-Duitse taalgrens oorkruis.
'n Aantal van die oorblywende epies-digterlike werke, veral sy romanse aan die howe, was óf kopieë van, óf uitbreidings van vroeëre Duitse of Franse pogings, maar daar is voorbeelde van oorspronklike werke (soos die anoniem-geskrewe Karel ende Elegast) en oorspronklike Nederlandse werke wat in ander tale vertaal is (die Nederlandse toneelstuk oor moraliteit getiteld Elckerlijc vorm die basis vir die Engelse toneelstuk "Everyman").
Behalwe vir ou verhale wat ingebed was in die Nederlandse volksliedere, het feitlik geen egte Nederlandse volksverhale van die Nederlandse oudheid oorgebly nie, en skaars enige eggo van Germaanse mitologie. Aan die ander kant, het die sages van Karel die Grote en Arthur onmiddellik in Middelnederlandse vorms voorgekom. Hierdie stukke is klaarblyklik bekendgestel deur dwalende minstrele, en vertaal om die nuuskierigheid van edele dames te bevredig. Dit is selde dat die naam van so 'n vertaler ons bereik het. Die "Chanson de Roland" is waarskynlik iewers in die twaalfde eeu vertaal, en die Vlaamse minstreel Diederik van Assenede het sy weergawe van "Floris en Blancheflour" as "Floris ende Blancefloer" in omstreeks 1260 voltooi.
Dit lyk asof die Arthuriaanse legende deur sommige Vlaamse koloniste in Wallis na Vlaandere teruggebring is toe hulle teruggekeer het na hul vaderland. In ongeveer 1250 het 'n minstreel van die Hertogdom van Brabant die "Prose Lancelot" op bevel van sy heer, Lodewijk van Velthem, vertaal. Hierdie aanpassing, bekend as die "Lancelot-Compilatie", toon verskeie omvattende verskille met die oorspronklike Franse verhaal, en bevat 'n aantal episodes wat waarskynlik oorspronklik aparte romans was. Sommige hiervan is self vertalings van Franse oorspronklikes, maar ander, soos die "Morien", blyk oorspronklik te wees. Die "Gauvain" is voor 1260 deur Penninc en Vostaert vertaal as die "Roman van Walewijn", terwyl die eerste oorspronklike Nederlandse skrywer, Jacob van Maerlant, homself omstreeks 1260 besig hou met verskeie romans wat handel oor die towenaar Merlin en die Heilige Graal.
Die vroegste bestaande fragmente van die epos van Reinard die Vos is in Latyn geskryf deur Vlaamse priesters, en in omstreeks 1250 is die eerste deel van 'n baie belangrike weergawe in Nederlands, getiteld Reinard die Vos (of bloot "Reynard"), geskryf deur Willem die Madoc maecte. In die werk volg die skrywer vir Pierre de Saint-Cloud, maar nie te nougeset nie; en dus is hy is die eerste werklik bewonderenswaardige skrywer waarmee ons in die Nederlandse letterkunde te doen het. Die tweede deel is bygevoeg deur 'n ander digter, Aernout, van wie ons ook min weet.
Die eerste liriese skrywer van die Lae Lande was Johannes I, Hertog van Brabant, wat die minnelied met sukses beoefen het. In 1544 het die vroegste versameling Nederlandse volksliedere die lig gesien, en in die bundel word een of twee romanse uit die veertiende eeu bewaar, waarvan "Het Daghet in den Oosten" die bekendste is.
Tot op daardie stadium het die Middelnederlandse taal se uitset hoofsaaklik die aristokratiese en kloosterordes bedien, en die tradisies van ridderlikheid en godsdiens aangeteken; die grootste deel van die bevolking was egter skaars daarvan bewus. Aan die einde van die dertiende eeu het die Nederlandse letterkunde 'n omwenteling ondergaan. duimnael|regs|Jacob van Maerlant. Die stigter en skepper van hierdie oorspronklike Nederlandse letterkunde was Jacob van Maerlant. Sy "Der Naturen Bloeme", wat omstreeks 1263 geskryf is, neem 'n belangrike plek in die vroeë Nederlandse letterkunde in. Dit is 'n versameling van morele en satiriese stukke wat aan alle klasse van die samelewing gerig is. Met sy "Rijmbijbel" het hy 'n voorspel gegee tot die moed en vrye denke wat sou gedy tydens die Hervorming. Dit was eers in 1284 dat hy sy meesterstuk, "De Spieghel Historiael" ("Die Spieël van Geskiedenis") op bevel van graaf Floris V begin het.
Hem van Aken, 'n priester van Leuven wat omstreeks 1255 tot 1330 geleef het, was 'n ware aristokraat van gees. Hy het op 'n baie vindingryke en verbeeldingryke wyse die heersende romantiese en didaktiese elemente van die tydperk vermeng. Reeds in 1280 het hy sy vertaling van die Roman de la Rose voltooi, wat hy waarskynlik begin het gedurende die leeftyd van die skrywer Jean de Meung.
duimnael|links|Jan van Ruusbroec Wat prosa betref, is die oudste stukke Nederlandse prosa wat tans nog bestaan die handveste van dorpe in Vlaandere en Zeeland, gedateer 1249, 1251 en 1254. Beatrix van Nasaret (1200–1268) was die eerste bekende prosaskryfster in die Nederlandse taal. Sy het die werk bekend as Van seven manieren van heiliger minnenDit is 'n werk uit die vroeë mistiese literatuur wat sewe stadia van liefde beskryf, soos dit gesuiwer en getransformeer word, voordat dit weer na God kan terugkeer. Dit is geskryf in 'n eenvoudige en gebalanseerde prosastyl. geskryf. Van die ander Nederlandse Christelike mistici wie se skrywes nog bestaan, staan die Brusselse frater Jan van Ruusbroec (1293/4–1381) uit as die "vader van die Nederlandse prosa". 'n Prosavertaling van die Ou Testament is omstreeks 1300 gemaak, en daar bestaan 'n "Lewe van Jesus" wat uit ongeveer dieselfde tydperk dateer.
Die digters van die Lae Lande het reeds in die laat Middeleeue die waarde van gildes ontdek in die bevordering van kuns. Die term "Collèges de Rhétorique" ("Kamers van retoriek") was klaarblyklik in ongeveer 1440 aan die howelinge van die Boergondiese dinastie bekendgestel, maar die instellings self het lank tevore reeds bestaan. Hierdie literêre gildes, wie se lede hulself "Rederijkers" of "Retorici" genoem het, het tot aan die einde van die sestiende eeu voortbestaan en het gedurende die grootste deel van daardie tydperk 'n volkome Middeleeuse karakter behou, selfs toe die invloede van die Renaissance en die Hervorming hulle verplig het om te verander. Hulle was in byna alle gevalle absoluut middelklas van aard, en was gekant teen aristokratiese idees en neigings in die denke.
Van hierdie kamers was die vroegste byna geheel en al besig met die voorbereiding van wonderwerk-toneelstukke. Aan die einde van die vyftiende eeu het die Gentse kamer soewereine mag begin uitoefen oor die ander Vlaamse kamers, wat later in die Hollandse graafskap nagevolg is deur die Eglantine van Amsterdam. Hierdie amptelike erkenning het egter wat die letterkunde betref geen uitwerking gehad nie, en dit was nie in Gent nie, maar in Antwerpen dat die intellektuele lewe eers werklik begin toeneem het. In Holland het die burgers slegs die kamers gestig, terwyl die verteenwoordigers van die adellike families in Vlaandere erelede was, en bystand gebied het met geldelike bydraes. Hul Landjuwelen, of Toernooie van Retoriek, waartydens groot pryse toegeken is, was geleenthede waartydens die lede van die kamers hulself kon onderskei.
Tussen 1426 en 1620 is minstens 66 van hierdie feeste gehou. Die grootste fees van almal was die fees wat op 3 Augustus 1561 in Antwerpen gehou is. Die Brusselse kamer het 340 lede gestuur wat almal te perd verskyn het en geklee was in bloedrooi mantels. Die stad Antwerpen het 'n ton goud gegee wat onder 1.893 retorici verdeel is. Na hierdie hoogtepunt het die kamers gou in onguns verval.
Die dramatiese stukke wat deur die kamers vervaardig is, het bestaan uit didaktiese rolverdelings en klugte, en die tradisie van Maerlant en sy skool voortgesit. Hulle het baie selde met historiese of selfs met Bybelse persoonlikhede gehandel, maar geheel en al met allegoriese en morele kwessies. Die mees noemenswaardige voorbeelde van Rederijker-teater sluit "Mariken van Nieumeghen" en "Elckerlijc" in. (wat in Engels vertaal is as "Everyman").
Daar kan met selfs groter selfversekerdheid vertel word van die suiwer klugte van die retoriese kamers, omrede sommige van die stukke na ons oorgedra is. Van die skrywers wat bekend was vir hul vaardigheid in hierdie soort werke is Cornelis Everaert van Brugge en Laurens Janssen van Haarlem. Die materiaal van hierdie klugte is buitengewoon vurig en ongetemd, en bestaan uit 'n ruwe geskerts, ten koste van die priesterklas, dwase ou mans en hul ligsinnige vrouens.
Die kamers het ook die komposisie van liedere aangemoedig, maar met baie min sukses; hulle het geen liriese gedigte van 'n meer geniale aard of meer aansienlik as die deur Matthijs de Castelein (1488–1550) van Oudenaarde, skrywer van "De Conste van Rhetorijcken" ("Die kuns van Retoriek"), voortgebring nie.
duimnael|regs|200px|Titelblad van Anna Bijns se eerste volume van "Refereinen"(1528). duimnael|regs|200px|Portret van Willem Ogier, etswerk deur Gaspar Bouttats vir die publikasie van "De seven hooft-sonden" in 1682