Vanaf 1930 tot 1952 het die regering van die Sowjetunie, op bevel van die Sowjet-leier Josef Stalin en onder leiding van die NKWD-amptenaar Lawrenti Beria, bevolkings van verskeie groepe gedwonge verskuif. Hierdie aksies kan in die volgende breë kategorieë geklassifiseer word: deportasies van "anti-Sowjet"-kategorieë van die bevolking (dikwels geklassifiseer as "vyande van die volk"), deportasies van hele nasionaliteite, verskuiwing van arbeidsmagte, en georganiseerde migrasies in teenoorgestelde rigtings om etnies gesuiwerde gebied te vul. Dekoelakisering het die eerste keer aangedui dat 'n hele klas gedeporteer is, terwyl die deportasie van Sowjet-Koreane in 1937 die presedent gestel het van 'n spesifieke etniese deportasie van 'n hele nasionaliteit.
In die meeste gevalle was hul bestemmings onderbevolkte afgeleë gebied. Dit sluit deportasies na die Sowjetunie van nie-Sowjet-burgers van lande buite die USSR in. Daar is geraam dat die interne gedwonge migrasies in geheel ten minste 6 miljoen mense geraak het. Van hierdie totaal is 1,8 miljoen koelakke in 1930–31 gedeporteer, 1,0 miljoen boere en etniese minderhede in 1932–1939, terwyl ongeveer 3,5 miljoen etniese minderhede gedurende 1940–52 verder hervestig is.
Sowjet-argiewe het 390 000 sterftes gedurende die gedwonge hervestiging van koelakke en tot 400 000 sterftes van mense wat gedurende die 1940's na gedwonge nedersettings gedeporteer is, gedokumenteer; Nicolas Werth plaas die algehele sterftes egter nader aan tussen 1 en 1,5 miljoen wat as gevolg van die deportasies omgekom het. Hedendaagse historici klassifiseer hierdie deportasies as 'n misdaad teen die mensdom en etniese vervolging. Twee van hierdie gevalle met die hoogste sterftesyfers is as volksmoorde beskryf — die deportasie van die Krim-Tatare is deur Oekraïne en verskeie ander lande as volksmoord verklaar, terwyl die deportasie van die Tsjetsjniërs en Ingoesjetiërs onderskeidelik deur die Europese Parlement as volksmoord verklaar is. Op 26 April 1991 het die Hoogste Sowjet van die Russiese Sosialistiese Federale Sowjet-Republiek, onder sy voorsitter Boris Jeltsin, die wet Oor die Rehabilitasie van Onderdrukte Volkere aangeneem, met Artikel 2 wat alle massa-deportasies as "Stalin se beleid van laster en volksmoord" veroordeel.
Die Sowjetunie het ook deportasies in beset gebied uitgevoer, met meer as 50 000 wat omgekom het uit die Baltiese state en 300 000 tot 360 000 wat omgekom het tydens die uitsetting van Duitsers uit Oos-Europa as gevolg van Sowjet-deportasie, slagtings, en interneringskampe en arbeidskampe.Vertreibung und Vertreibungsverbrechen 1945–1978. Bericht des Bundesarchivs vom 28 Mai 1974. Archivalien und ausgewälte Erlebenisberichte, Bonn 1989, pp. 40–41, 46–47, 51–53
Deportasie van sosiale groepe
Baie Sowjet-boere is, ongeag hul werklike inkomste of eiendom, as "Koelakke" bestempel omdat hulle kollektivisering teengestaan het. Hierdie term het histories verwys na relatief welaf-boere sedert die latere Russiese Ryk. Koelak was die mees algemene kategorie van gedeporteerde Sowjet-burger. Die hervestiging van mense wat amptelik as koelakke aangewys is, het tot vroeg in 1950 voortgeduur, met inbegrip van verskeie groot golwe: op 5 September 1951 het die Sowjet-regering die deportasie van koelakke uit die Litause SSR beveel weens "vyandige optrede teen kolchose", wat een van die laaste hervestigings van daardie sosiale groep was.
Groot getalle "koelakke", ongeag hul nasionaliteit, is in Siberië en Sentraal-Asië hervestig. Volgens data uit Sowjet-argiewe, wat in 1990 gepubliseer is, is 1 803 392 mense in 1930 en 1931 na arbeidskolonies en kampe gestuur, en 1 317 022 het hul bestemming bereik. Deportasies op 'n kleiner skaal het ná 1931 voortgeduur. Die gerapporteerde getal koelakke en hul familielede wat van 1932 tot 1940 in arbeidskolonies dood is, was 389 521. Die totale aantal gedeporteerdes is omstrede. Konserwatiewe ramings veronderstel dat 1 679 528–1 803 392 mense gedeporteer is, terwyl die hoogste ramings is dat teen 1937 15 miljoen koelakke en hul gesinne gedeporteer is, en dat baie mense tydens die deportasie gesterf het, maar die volle getal is nie bekend nie. In die laat 1920's en 1930's is miljoene Russe na Kasakstan gedeporteer, en daar is na hulle verwys as spesiale setlaars, en vanaf 1933 is hulle bekend gestaan as arbeidsetlaars. Hulle was nie gevangenes van die Goelag nie. As gevolg hiervan is Karaganda en baie ander nedersettings in Kasakstan gestig. Op 1 Junie 1938 was daar 100 arbeidsnedersettings in die Kasakse Sosialistiese Sowjet-Republiek, waar oorlewendes van die dekoelakisering gewoon het. Benewens ander dokumente het, byvoorbeeld op 8 Mei 1931, die A. A. Andrejev-kommissie 'n konsep-resolusie uitgereik oor die moontlikheid om 150 000 "koelak-plase" in Noordoos-Kasakstan te vestig. Die afstammelinge van hierdie Russe woon vandag steeds reg deur Kasakstan. Die bevolking van die republiek het van 2,5 miljoen in 1933 tot 6 miljoen voor die oorlog gegroei.
Etniese operasies
Gedurende die 1930's het die kategorisering van sogenaamde vyande van die volk verskuif van die gewone Marxisties-Leninistiese, klasse-gebaseerde terme, soos koelak, na etnies-gebaseerde terme.. Die gedeeltelike verwydering van potensieel onrusstigtende etniese groepe was 'n tegniek wat Josef Stalin gedurende sy regering konsekwent gebruik het;. tussen 1935 en 1938 alleen is ten minste tien verskillende nasionaliteite gedeporteer.. Pole, Duitsers, Finne, Este, Lette, Koreane, Italianers, Chinese, Koerde en Iraniërs. Duitsland se inval in die Sowjetunie het tot 'n massiewe eskalasie van Sowjetse etniese suiwering gelei..
Die deportasie van Koreane in die Sowjetunie, oorspronklik in 1926 bedink, in 1930 begin en in 1937 deurgevoer, was die eerste massa-verskuiwing van 'n hele nasionaliteit in die Sowjetunie. Byna die hele Sowjetbevolking van etniese Koreane (171 781 mense) is in Oktober 1937 gedwonge verskuif vanaf die Russiese Verre-Ooste na onbevolkte gebied van die Kazachse SSR en die Oesbekiese SSR.First deportation and the "Effective manager" , Novaja Gazeta, deur Pavel Poljan en Nikolai Pobol
As 'n mens na die hele tydperk van Stalin se bewind kyk, kan jy lys: Ingriese Finne (1929–1931 en 1935–1939), Kalmukke, Balkare, Italianers van die Krim, Karatsjais, Meschetiese Turke, Karapapakhs, en Koreane van die Verre-Ooste (1937), Pole (1939–1941 en 1944–1945), Finse mense in Karelië (1940–1941, 1944), Kola-Noorweërs (1940–1942), Roemeniërs (1941 en 1944–1953), Este, Lette, en Litauers (1941 en 1945–1949), Wolga-Duitsers (1941–1945), Tsjetsjniërs, Ingoesjetiërs, Krim-Tatare en Krim-Grieke (1944), en Kaukasus-Grieke (1949–1950).
Kort voor, gedurende en onmiddellik ná die Tweede Wêreldoorlog het Stalin 'n reeks deportasies op 'n geweldige skaal uitgevoer wat die etniese kaart van die Sowjetunie diepgaande beïnvloed het. Daar word geraam dat tussen 1941 en 1949 byna 3,3 miljoen na Siberië en die Sentraal-Asiatiese republieke gedeporteer is.
Westelike anneksasies en deportasies, 1939–1941
Lawrenti Beria, die hoof van die NKWD, die Sowjetse geheime polisie, was verantwoordelik vir die organisering en uitvoering van talle deportasies van etniese minderhede gedurende daardie tyd.
Ná die Sowjetinval van Pole wat gevolg het op die ooreenstemmende Duitse inval wat die begin van die Tweede Wêreldoorlog in 1939 gemerk het, het die Sowjetunie die oostelike dele van Pole (in Pole bekend as Kresy of in die USSR sowel as in Belarus en Oekraïne bekend as Wes-Belarus en Wes-Oekraïne) van die Tweede Poolse Republiek geannekseer, wat toe die westelike dele van die Wit-Russiese SSR en die Oekraïense SSR geword het. Van 1939–1941 is 1,45 miljoen mense wat in die streek gewoon het, deur die Sowjetregime gedeporteer. Volgens Poolse historici was 63,1% van hierdie mense Pole en 7,4% van hulle Jode.Poland's Holocaust, Tadeusz Piotrowski, 1998 , P.14 Voorheen is geglo dat ongeveer 1,0 miljoen Poolse burgers in die hande van die Sowjets gesterf het,Franciszek Proch, Poland's Way of the Cross, New York 1987 P.146 maar onlangs raam Poolse historici, hoofsaaklik gebaseer op hul studie van Sowjetargiewe, dat ongeveer 350 000 mense wat van 1939–1945 gedeporteer is, gesterf het.
Dieselfde beleid is in die Baltiese republieke van Letland, Litaue en Estland toegepas (sien Sowjetdeportasies uit Estland, Letland en Litaue). Daar word geraam dat meer as 200 000 mense in 1940–1953 uit die Baltiese gebied gedeporteer is. Daarbenewens is ten minste 75 000 na die Goelag gestuur. 10% van die hele volwasse Baltiese bevolking is gedeporteer of na arbeidskampe gestuur. In 1989 het inheemse Lette slegs 52% van die bevolking van hul eie land verteenwoordig. In Estland was die syfer 62%.Laar, M. (2009). The Power of Freedom. Central and Eastern Europe after 1945. Centre for European Studies, p. 36. In Litaue was die situasie beter omdat die migrante wat na daardie land gestuur is, eintlik na die voormalige gebied van Oos-Pruise (nou Kaliningrad) verhuis het, wat, in teenstelling met die oorspronklike planne, nooit deel van Litaue geword het nie.Misiunas, Romuald J. and Rein Taagepera. (1983). Baltic States: The Years of Dependence, 1940–1980. University of California Press. Hurst and Berkeley.
Soortgelyk is Roemeniërs van Tsjernivtsi-oblas en Moldawië in groot getalle gedeporteer wat tussen 200 000 en 400 000 wissel. (Sien Sowjetdeportasies uit Bessarabië.)
Tweede Wêreldoorlog, 1941–1945
Tydens die Tweede Wêreldoorlog, veral in 1943–44, het die Sowjetregering 'n reeks deportasies uitgevoer. Sowat 1,9 miljoen mense is na Siberië en die Sentraal-Asiatiese republieke gedeporteer. Volgens die Sowjets het, van ongeveer 183 000 Krim-Tatare, 20 000 of 10% van die hele bevolking in Duitse bataljons gedien,Alexander Statiev, "The Nature of Anti-Soviet Armed Resistance, 1942–44", Kritika: Explorations in Russian and Eurasian History (Spring 2005) 285–318 hoewel die syfer in vraag afgelei is uit 'n enkele SS-verslag oor hoeveel individue verwag is om bereid te wees om saam te werk en weerspreek word deur amptelike statistiese rekords, wat aandui dat die getal werklik ongeveer 3 000 was, met slegs 800 wat vrywilligers was. Gevolglik is Tatare ook en masse deur die Sowjets ná die oorlog verskuif.A. Bell-Fialkoff, A Brief History of Ethnic Cleansing. Foreign Affairs, 1993, 110–122 Wjatsjeslaf Molotof het hierdie besluit geregverdig en gesê: "Die feit is dat ons gedurende die oorlog verslae oor massa-verraad ontvang het. Bataljons Kaukasiërs het ons aan die fronte teëgestaan en ons van agter af aangeval. Dit was 'n saak van lewe en dood; daar was nie tyd om die besonderhede te ondersoek nie. Natuurlik het onskuldiges gely. Maar ek meen, gegewe die omstandighede, het ons reg opgetree."Chuev, Feliks. Molotov Remembers. Chicago: I. R. Dee, 1993, p. 195 Historikus Ian Grey skryf: "Teenoor die Moslem-volkere het die Duitsers 'n welwillende, byna paternalistiese beleid gevolg. Die Karatsjais, Balkare, Ingoesjetiërs, Tsjetsjniërs, Kalmukke en Tatare van die Krim het almal in 'n mate Duits-vriendelike simpatieë getoon. Dit was slegs die haastige onttrekking van die Duitsers uit die Kaukasus ná die Slag van Stalingrad wat hulle verhinder het om die Moslem-volk vir effektiewe anti-Sowjetaksie te organiseer. Die Duitsers het egter hardop gespog dat hulle 'n sterk 'vyfde kolonne' in die Kaukasus agtergelaat het."Grey, Ian. Stalin, Man of History. London: Weidenfeld and Nicolson, 1979, p. 373