duimnael|KI geskepte illustrasie van die Collingridge-dilemma se dubbele probleem. Die Collingridge-dilemma is 'n metodologiese dilemma waarin pogings om die verdere ontwikkeling van tegnologie te beïnvloed of te beheer, 'n dubbele probleem in die gesig staar: ’n Inligtingsprobleem: impakte kan nie maklik voorspel word totdat die tegnologie breedvoerig ontwikkel en wyd gebruik word nie. ’n Magsprobleem: beheer of verandering is moeilik wanneer die tegnologie gevestig geraak het.
Die idee is geskep deur David Collingridge verbonde aan die Universiteit van Aston se Tegnologiebeleidseenheid in sy 1980-boek The Social Control of Technology.The Social Control of Technology (New York: St. Martin's Press; London: Pinter) Die dilemma is 'n basiese verwysingspunt in debatte oor tegnologie-assessering.
Agtergrond In "This Explains Everything", geredigeer deur John Brockman, verduidelik tegnologiekritikus Evgeny Morozov Collingridge se idee deur Collingridge self aan te haal: "Wanneer verandering maklik is, kan die behoefte daaraan nie voorsien word nie; wanneer die behoefte aan verandering duidelik is, het verandering duur, moeilik en tydrowend geword.""This Explains Everything" (Harper Perennial, 2013, bl.255, ) In "The Pacing Problem, the Collingridge Dilemma & Technological Determinism" deur Adam Thierer, 'n senior navorsingsgenoot by die Mercatus-sentrum aan die George Mason-universiteit, hou die Collingridge-dilemma verband met die "tempoprobleem" in tegnologieregulering. Die "tempoprobleem" verwys na die idee dat tegnologiese innovasie toenemend die vermoë van wette en regulasies om tred te hou, oortref, soos eers verduidelik in Larry Downes se 2009-boek The Laws of Disruption, waarin hy stel dat "tegnologie eksponensieel verander, maar sosiale, ekonomiese en regstelsels verander inkrementeel". In Thierer se essay probeer hy hierdie twee konsepte korreleer deur te sê dat "die 'Collingridge-dilemma' bloot 'n herhaling van die tempoprobleem is, maar met groter klem op die sosiale dryfvere agter die tempoprobleem en 'n implisiete oplossing vir 'die probleem' in die vorm van voorkomende beheer van nuwe tegnologieë terwyl hulle nog jonk en meer hanteerbaar is."
Een oplossing vir Collingridge se dilemma is die "voorsorgbeginsel". Adam Thierer definieer dit as die oortuiging dat nuwe innovasies nie aangeneem moet word nie "totdat hul ontwikkelaars kan bewys dat hulle geen skade aan individue, groepe, spesifieke entiteite, kulturele norme of verskeie bestaande wette, norme of tradisies sal veroorsaak nie". Indien hulle dit nie doen nie, moet hierdie innovasie "verbied, ingekort, gewysig, geskrap of geïgnoreer word". Hierdie definisie is gekritiseer deur Kevin Kelly wat glo dat so 'n beginsel swak gedefinieer is en bevooroordeeld is teen enigiets nuuts omdat dit die drempel vir enigiets innoverends drasties verhoog. Volgens die Amerikaanse filosoof Max More is die voorsorgbeginsel "baie goed vir een ding - om tegnologiese vooruitgang te stop ... nie omdat dit in slegte rigtings lei nie, maar omdat dit glad nie in enige rigting lei nie." Maar die 1992 Rio-verklaring oor die Omgewing en Ontwikkeling definieer die voorsorgbeginsel as ""Waar daar dreigemente van ernstige of onomkeerbare skade is, moet 'n gebrek aan volle wetenskaplike sekerheid nie as 'n rede gebruik word om koste-effektiewe maatreëls uit te stel om omgewingsagteruitgang te voorkom nie." Dus, eerder as om te beskou as geen verandering af te dwing totdat bewys van veiligheid gelewer word nie, is hierdie definisie van die voorsorgbeginsel bedoel om beskermende maatreëls te wettig, en te probeer om die begeerte van 'n tegnologie se voorstanders te vermy om wetgewing uit te stel totdat onweerlegbare bewyse van skade gelewer kan word.
Collingridge se oplossing was nie juis die voorsorgbeginsel nie, maar eerder die toepassing van "intelligente toets-en-fout-proses", 'n proses waardeur besluitnemingsmag gedesentraliseerd bly, veranderinge hanteerbaar is, tegnologieë en infrastruktuur ontwerp is om buigsaam te wees, en die algehele proses gerig is op vinnige leer terwyl die potensiële koste so laag as moontlik gehou word. Collingridge het voorgestaan om te verseker dat innovasie meer inkrementeel plaasvind om beter by die tempo van menslike leer te pas en tegnologieë te vermy waarvan die ontwerp teenstrydig is met 'n intelligente toets-en-fout-proses.
Huidige konteks Die Collingridge-dilemma is goed van toepassing op 'n wêreld waar kunsmatige intelligensie (KI) en die wolkverwerking veld wen en ontwikkelaars nuwe tegnologie teen 'n vinnige tempo verbruik. Om KI, die wolk of ander soortgelyke eksponensiële tegnologie te beheer sonder om die tempo van tegnologie-ontwikkeling te vertraag, is 'n groot uitdaging waarmee regerings en organisasies nou te kampe het.
Verwysings
Kategorie:Tegnologie Kategorie:Kunsmatige intelligensie