duimnael| Nege émigrés word by wyse van die guillotine tereggestel, 1793 Die Skrikbewind of Terreur (Frans: la Terreur), was 'n periode van die Franse Rewolusie toe daar na die totstandkoming van die Eerste Franse Republiek 'n reeks bloedbadde en talle openbare teregstellings plaasgevind het na aanleiding van rewolusionêre ywer, anti-klerklike sentimente en valse beskuldigings van hoogverraad deur Maximilien Robespierre en die Komitee vir Openbare Veiligheid.

Daar is meningsverskille tussen geskiedkundiges oor wanneer presies "die Terreur" begin het. Sommige meen dat dit eers in 1793 begin het, met die datum van óf 5 September, Junie of Maart, toe die Rewolusionêre Tribunaal tot stand gekom het. Ander noem egter die vroeëre tydstip van die September-slagting in 1792, of selfs Julie 1789, toe die eerste moord van die rewolusie plaasgevind het. Daar is 'n konsensus dat dit geëindig het met die val van Maximilien Robespierre in Julie 1794 en die gevolglike Termidoriese-reaksie. Teen daardie tyd is 16.594 amptelike teregstellings sedert Junie 1793 in Frankryk uitgevoer, waarvan 2.639 alleen in Parys was.  

Barère en Robespierre verheerlik "terreur" duimnael| Bertrand Barère, deur Jean-Louis Laneuville Daar was 'n gevoel van dringendheid onder die voorste politici in Frankryk in die somer van 1793 te midde van die wydverspreide burgeroorlog en die teenrevolusie. Bertrand Barère het op 5 September 1793 in die Konvensie uitgeroep: "Laat ons terreur aan die orde van die dag maak!" Noah Shusterman – The French Revolution. Faith, Desire, and Politics. Routledge, London and New York, 2014. Chapter 7 (bl. 175–203): The federalist revolt, the Vendée, and the start of the Terror (summer–fall 1793). '30 août 1793 – La terreur à l'ordre du jour!' Website Vendéens & Chouans. Opgespoor op 6 Julie 2017. Hulle was vasberade om geweld soos die Massamoorde van September 1792 te vermy deur geweld in eie hande te neem as instrument van die regering.

Robespierre het in Februarie 1794 tydens 'n toespraak die noodsaaklikheid van terreur soos volg verduidelik:

Sommige geskiedkundiges voer aan dat sulke terreur 'n noodsaaklike reaksie op die omstandighede was. Ander beweer dat daar bykomende oorsake was, waaronder ideologiese Furet, Francois. A Deep-rooted Ideology as Well as Circumstance, bl. 224. en emosionele oorsake.

Invloede

Verligte gedagtes Die Verligting het die belangrikheid van rasionele denke beklemtoon en die wettige en morele grondslae van die samelewing begin uitdaag en aan die leiers van die Terreur nuwe idees gegee oor die rol en struktuur van die regering. William F. Church, "Introduction", in The Influence of the Enlightenment on the French Revolution, red. William F. Church (Boston: D.C. Heath and Company, 1964), vii. Rousseau se sosiale kontrak het aangevoer dat elke persoon met regte gebore is, en dat hulle 'n regering sou vorm om die regte te beskerm. Ingevolge die maatskaplike kontrak moes die regering optree vir die algemene wil, wat die belange van almal eerder as enkele faksies verteenwoordig. Jean-Jacques Rousseau, "Ideal Empires and Republics. Rousseau's Social Contract, More's Utopia, Bacon's New Atlantis, Campanella's City of the Sun with an Introduction by Charles M. Andrews", (Washington: M. Walter Dunne, 1901), 92–94, Online Library of Liberty, http://oll.libertyfund.org/titles/rousseau-ideal-empires-and-republics. Vanuit die idee van 'n algemene wil het Robespierre gevoel dat die Franse Rewolusie 'n Republiek tot gevolg kan hê wat gebou is vir die algemene wil, maar slegs nadat diegene wat hierdie ideaal bedreig verdryf is. Henri Peyre, "The Influence of Eighteenth Century Ideas on the French Revolution", in The Influence of the Enlightenment on the French Revolution, red. William F. Church (Boston: D.C. Heath and Company, 1964), 99-101. Maximilien Robespierre, "Justification of the Use of Terror", 28 July 1794, Modern History Sourcebook, Fordham University, besoek op 1 Mei 2018, https://sourcebooks.fordham.edu/mod/robespierre-terror.asp. Diegene wat die regering teengestaan het is as "tiranne" beskou wat veg teen die deugde en eer van die algemene wil. Die leiers het gemeen dat hul ideale weergawe van die regering van binne en buite Frankryk bedreig word, dus was terreur aan die orde van die dag, en ook die enigste manier om die waardigheid van die Republiek wat deur die Franse Rewolusie geskep is, te bewaar.

Robespierre se ideologie is nie streng gesproke van die van Rousseau afgelei nie. Die skrywes van 'n ander denker van die Verligting van die tyd, Baron de Montesquieu, het Robespierre sterk beïnvloed. Een van Montesquieu se geskrifte, Die Gees van die Wette, definieer 'n kernbeginsel van 'n demokratiese regering: deugde. Hy beskryf dit as "die liefde van wette en van ons land." Montesquieu. "Modern History Sourcebook: Montesquieu: The Spirit of the Laws, 1748." Internet History Sourcebooks. https://sourcebooks.fordham.edu/mod/montesquieu-spirit.asp. In Robespierre se toespraak aan die Nasionale Konvensie op 5 Februarie 1794 getitel, Oor politieke moraliteit, het hy gesê dat die deugde die "fundamentele beginsel van populêre of demokratiese regering" is. Robespierre, "On Political Morality", Liberty, Equality, Fraternity. http://chnm.gmu.edu/revolution/d/413. Dit was eintlik dieselfde deugde wat Montesquieu byna 50 jaar tevore gedefinieer het. Robespierre was van mening dat die deugde wat nodig was vir enige demokratiese regering by die Franse volk ontbreek het. Gevolglik het hy besluit om diegene wat hy meen nooit oor hierdie deugde sou beskik nie, uit te wis. Die resultaat was 'n voortdurende neiging in die rigting van Terreur. Die konvensie het dit gebruik as regverdiging om "die vyande van die rewolusie te verpletter, ... laat die wette uitgevoer word, ... en laat vryheid gered word." "Terror Is the Order of the Day", Liberty, Equality, Fraternity, besoek op 26 Oktober 2018, http://chnm.gmu.edu/revolution/d/416.

Hierdie lede van die Verligting-beweging het rewolusionêre leiers grootliks beïnvloed; waarskuwings van ander denkers van die Verligting is egter blatant geïgnoreer. Voltaire se waarskuwings is dikwels oor die hoof gesien, alhoewel sommige van sy idees gebruik is om die rewolusie en die begin van die terreur te regverdig. Hy het geprotesteer teen Katolieke Dogmas en die weë van die Christendom, en gesê: "van alle gelowe moet die Christen natuurlik die meeste verdraagsaamheid inspireer, maar tot nou toe was die Christene die mees onverdraagsaam van alle mense." Hierdie kritiek is dikwels deur Robespierre en ander leiers gebruik as regverdiging vir hul anti-godsdienstige hervormings. Voltaire het ook enkele waarskuwings neergelê. In sy "Filosofiese Woordeboek" verklaar hy, "ons is almal vol swakheid en dwaling; laat ons mekaar ons dwaashede vergewe; dit is die eerste wet van die natuur" en "elke individu wat 'n man, sy broer; vervolg; omdat hy nie sy mening deel nie, is 'n monster." Voltaire. "Voltaire, Selections from the Philosophical Dictionary." Omeka RSS. http://chnm.gmu.edu/revolution/d/273/.

Dreigemente van buitelandse invalle Na die begin van die Franse Rewolusie het die omliggende monargieë geen wesenlike vyandigheid teenoor die rebellie getoon nie. Jeremy D. Popkin. A Short History of the French Revolution. 6th ed. London: Routledge, 2016. 54. Alhoewel hy meestal geïgnoreer is, kon Louis XVI later steun vind by Leopold II van Oostenryk (Marie Antoinette se broer) en Frederick Willem II van Pruise. Op 27 Augustus 1791 het hierdie buitelandse leiers die Pillnitz-verklaring afgelê en verklaar dat hulle die Franse monargie sal herstel as ander Europese regeerders daarby aansluit. In antwoord op wat hulle beskou het as die inmenging van buitelandse moondhede, het Frankryk op 20 April 1792 oorlog verklaar. Gunther E. Rothenberg "The Origins, Causes, and Extension of the Wars of the French Revolution and Napoleon." The Journal of Interdisciplinary History 18, no. 4 (1988): 771-93. doi:10.2307/204824. https://www.jstor.org/stable/204824. Op hierdie punt het die oorlog egter slegs Pruise en Oostenryk teen Frankryk betrek. Frankryk het hierdie oorlog begin met 'n groot reeks nederlae, wat 'n vrees vir invalle in die mense sou meebring wat regdeur die verloop van die oorlog sou voortduur. Alhoewel reuse-hervormings van militêre instellings op die lange duur baie effektief was, het die aanvanklike probleme van onervare magte en leiers van twyfelagtige politieke lojaliteit blootgestel. Jeremy D. Popkin. A Short History of the French Revolution, 55. Gedurende die tyd wat dit verdienstelike offisiere geneem het om hul nuwe vryhede te gebruik om die bevelsketting te klim, het Frankryk baie gely. Baie van die vroeë gevegte was definitiewe verliese vir die Franse. Daar was ook die voortdurende dreigement van die Oostenryks-Pruisiese troepe wat in die rigting van die hoofstad opgeruk het en gedreig het om Parys te vernietig indien die monarg beseer sou word. Leopold II, and Frederick William. "The Declaration of Pillnitz (1791)." French Revolution. 27 Februarie 2018. Besoek op 26 Oktober 2018. https://alphahistory.com/frenchrevolution/declaration-of-pillnitz-1791/ . Hierdie reeks nederlae, tesame met militante opstande en betogings binne die grense van Frankryk, het die regering gedwing om drastiese maatreëls te neem ten einde die lojaliteit van elke burger te verseker, nie net teenoor Frankryk nie, maar belangriker nog, teenoor die rewolusie.

Terwyl hierdie reeks verliese uiteindelik stopgesit is, het die realiteit van wat kon gebeur het indien dit voortgegaan het oor Frankryk gehang. Die gety sou nie draai tot September 1792 nie, toe die Franse 'n kritieke oorwinning by Valmy behaal het wat die Oostenryks-Pruisiese inval verhoed het. Jermemy D. Popkin. A Short History of the French Revolution, 59. Terwyl die Franse weermag gestabiliseer het en teen die amptelike aanvang van die Skrikbewind oorwinnings begin behaal het, het die druk om in hierdie internasionale stryd suksesvol te wees gedien as regverdiging vir die regering om sy tiranniese optrede voort te sit. Dit was eers na die teregstelling van Louis XVI en die anneksasie van die Rynland dat die ander monargieë genoegsaam bedreig begin voel het om die Eerste Koalisie te vorm. Die koalisie, bestaande uit Rusland, Oostenryk, Pruise, Spanje, Holland en Sardinië, het Frankryk van alle rigtings begin aanval, hawens beleër en die grond wat aan Frankryk afgestaan is herower. Marjorie Bloy. "The First Coalition 1793-1797." A Web of English History. https://plato.stanford.edu/archives/sum2014/entries/montesquieu/. Met soveel ooreenkomste met die eerste dae van die Revolusionêre Oorloë vir die Franse regering, met dreigemente van alle kante af, het unifikasie van die land 'n topprioriteit geword. Jeremy D. Popkin. A Short History of the French Revolution, 64. Soos wat die oorlog voortgeduur het en die Skrikbewind begin het, het leiers 'n verband gesien tussen die gebruik van terreur en die behaal van oorwinnings. Soos dit gestel is deur Albert Soboul, "terreur, wat aanvanklik 'n geïmproviseerde reaksie op nederlaag was, het toe dit eers georganiseerd was, 'n instrument van oorwinning geword." Soboul cited in Mona Ozouf. "War and Terror in French Revolutionary Discourse (1792-1794)." The Journal of Modern History 56, no. 4 (1984): 580-97. https://www.jstor.org/stable/1880323. Die bedreiging van nederlaag en buitelandse invalle het moontlik die begin van die Skrikbewind aangevuur, maar die saamval van die Skrikbewind of terreur met Franse oorwinnings het die groei daarvan regverdig.

Populêre druk