duimnael|regs|Povarskayastraat 31/29 in Moskou, die huis waarin die bekende Slavofiele skrywer A.I. Koshelev van 1851 tot 1883 gewoon het. 'n Sosiale en literêre salon is in die huis bedryf. Slawofilie was 'n intellektuele beweging uit die 19de eeu wat wou hê dat die Russiese Ryk ontwikkel moet word op waardes en instellings wat uit die vroeë geskiedenis ontstaan het. Slawofiele het die invloed van Wes-Europa in Rusland teengestaan.Encyclopædia Britannica Slavophile artikel Daar was ook soortgelyke bewegings in Pole, Serwië, Kroasië, Bulgarye en Tsjeggo-Slowakye. Afhangend van die geskiedkundige konteks, kan die teenpool daarvan Slawofobie genoem word, naamlik 'n vrees vir die Slawiese kultuur, of wat sommige Russiese intellektuele "zapadnichestvo" noem.
Geskiedenis Slawofilie as intellektuele beweging is in 19de-eeuse Rusland ontwikkel. In 'n sekere sin was daar nie slegs een beweging nie, maar verskeie bewegings of takke van die beweging. Sommige was linksgesind, en het opgemerk dat progressiewe idees soos demokrasie eie was aan die Russiese ervaring, soos bewys is deur wat hulle beskou het as die ruwe demokrasie van die Middeleeuse Novgorod. Sommige was regs, en het gewys op die eeue-oue tradisie van die outokratiese tsaar as die essensie van die Russiese geaardheid.
Die Slawofiele was vasbeslote om dit wat hulle geglo het unieke Russiese tradisies en kulture was, te beskerm. Sodoende het hulle individualisme verwerp. Die rol van die Ortodokse Kerk is deur hulle gesien as meer beduidend as die van die staat. Sosialisme is deur die Slawofiele teengestaan as 'n vreemde stroming, en die Russiese mistisisme is verkies bo "Westerse rasionalisme". Die landelike lewe is deur die beweging aangeprys. Hulle het industrialisasie en stedelike ontwikkeling teengestaan, en die beskerming van die "mir" is gesien as 'n belangrike maatreël om die groei van die werkersklas te voorkom.From Nyet to Da: understanding the Russians, bladsy 65 deur Yale Richmond, Intercultural Press; 3de uitgawe (Januarie 2003)
Die beweging het in die 1830's in Moskou ontstaan. Na aanleiding van die werke van Griekse kerkvaders het die filosoof Aleksey Khomyakov (1804–60) en sy toegewyde Ortodokse kollegas 'n tradisionele leerstelling opgestel wat beweer het dat Rusland oor sy eie gewoontes en aard beskik, en dat dit nie "Westerse" instellings moet naboots nie. Die Russiese Slawofiele het die modernisering van Pieter die Grote en Katharina die Grote gekritiseer, en sommige van hulle het selfs tradisionele pre-Petrine-drag aangeneem.
Andrei Okara argumenteer dat die 19de-eeuse indeling van sosiale denke in drie groepe; die Westers-gesinde, die Slawofiele en die Konserwatiewes; goed inpas by die realiteite van die politieke en maatskaplike situasie in die moderne Rusland. Volgens hom is voorbeelde van die hedendaagse Slawofiele die Kommunistiese Party van die Russiese Federasie, Dmitri Rogozin en Sergei Glazyev.
Leerstelling Die leerstellings van Aleksey Khomyakov, Ivan Kireyevsky (1806–56), Konstantin Aksakov (1817–60) en ander Slawofiele het 'n diep invloed op die Russiese kultuur uitgeoefen, soos die Russiese herlewingskool vir argitektuur, Die Vyf (groep van vyf Russiese komponiste), die romanskrywer Nikolai Gogol, die digter Fyodor Tyutchev en die leksikograaf Vladimir Dahl. Hul stryd vir die suiwerheid van die Russiese taal het iets gemeen met die asketiese sienings van Leo Tolstoi. Die leerstelling van "sobornost", die term vir organiese eenheid en integrasie, is deur Kireyevsky en Khomyakov geskep. Dit het die behoefte aan samewerking tussen mense ten koste van individualisme onderstreep, op die basis dat opponerende groepe dikwels op gedeelde belange fokus. Volgens Khomyakov, kombineer die Ortodokse Kerk die beginsels van vryheid en eenheid op sigself op organiese wyse, terwyl die Katolieke Kerk eenheid sonder vryheid postuleer, en daarteenoor in die Protestantisme, vryheid sonder eenheid gedy.Khomyakov, A.S. 1994. ‘Cerkov’ Odna’ [The Church is One]. In: Khomyakov A.S. Sochinenia [Works]. Moscow: Medium. Vol. 2. – bl. 5. In die Russiese samelewing van hul tyd het die Slawofiele die suiwerste ideaal in die van die "obshchina" gesien. Laasgenoemde het die belang van kollektiwiteit erken, maar die integriteit en die welstand van die individu binne daardie kollektief gewaarborg.Efremenko D., Evseeva Y. Studies of Social Solidarity in Russia: Tradition and Modern Trends. // American Sociologist, v. 43, 2012, no. 4. – NY: Springer Science+Business Media. – bl. 354.
Op die gebied van praktiese politiek het die Slawofilie gemanifesteer as 'n pan-Slawiese beweging vir die vereniging van alle Slawiese bevolkings onder leiding van die Russiese tsaar, en vir die onafhanklikheid van die Balkan-Slawoniërs van die Ottomaanse bewind. Die Russies-Turkse Oorlog van 1877-78 word gewoonlik beskou as 'n hoogtepunt van hierdie militante Slawofilie, soos uiteengesit deur die charismatiese bevelvoerder Mikhail Skobelev. Die houding teenoor ander nasies van Slawiese oorsprong het afgehang van die groep wat daarby betrokke was. Klassieke Slawofiele het geglo dat die "Slawiese beskawing", wat die Slawofiele-beweging beweer het 'n algemene identiteit aan alle mense van Slawiese oorsprong verleen het, gebaseer was op die Ortodokse godsdiens."Classical Russian Slavophiles often conflated language and religion, equating Slavdom with Orthodoxy" The Myth of Continents: A Critique of Metageography bladsy 230 deur Martin W. Lewis, Kären E. Wigen, University of California Press; 1ste uitgawe (11 Augustus 1997)
Behalwe die Russe, het die Russiese Ryk oor miljoene Oekraïners, Pole en Belo-Russe geheers wat hul eie nasionale identiteit, tradisies en godsdienste aangehang het. Teenoor Oekraïners en Belo-Russe het die Slawofiele die siening ontwikkel dat hulle deel is van dieselfde "Groot Russiese" nasie, omdat die Belo-Russe as die "Wit Russe" en die Oekraïners as die "Klein Russe" gesien is. Slawofiele denkers soos Mikhail Katkov was van mening dat albei lande onder Russiese leierskap regeer moet word en dat hulle 'n wesenlike deel van die Russiese staat was.The Image of Ukraine and the Ukrainians in Russian Political Thought (1860–1945) deur Volodymyr A. Potulnytskyi, ACTA SLAVICA IAPONICA, Volume 16 (1998) Journal of Slavic Research Center, Hokkaido University Terselfdertyd het Slawofiele die afsonderlike kulturele identiteit van die Oekraïense en Belo-Russiese bevolking ontken, omdat hulle geglo het dat hul nasionale sowel as taal- en literêre aspirasies die gevolg was van 'n "Poolse sameswering" om hulle van die Russe te skei.Toward a United States of Russia: Plans and Projects of Federal Reconstruction of Russia in the Nineteenth Century bl. 137 deur Dimitri Von Mohrenschildt, Fairleigh Dickinson Univ Press 1981 Ander Slawofiele, soos Ivan Aksakov, het die reg van Oekraïners om die Oekraïense taal te gebruik erken, maar dit as heeltemal onnodig en skadelik beskou.Sovremennaia Letopis', No. XVII, 1861, bl. 124–125. "Ek glo nie aan die moontlikheid om 'n Malorussiese gemeenskaplike literêre taal te skep nie, behalwe vir suiwer populêre kunswerke, en ek sien geen moontlikheid daarvan nie, en ek wil nie enige kunsmatige pogings sien om die heelheid van 'n algemene Russiese ontwikkeling te vernietig nie, te wete die pogings om die Malorussiese kunstenaars te verhoed om in die Russiese taal te skryf. Goddank dat Gogol geleef en gewerk het voordat hierdie eise te voorskyn gekom het: ons sou geen "Mertvye Dushi" gehad het nie; jy, of Kulish, sou het hom met 'n stamgebonde egoïsme gekniehalter het en sou sodoende sy horison verminder het met die oortuigings van 'n enkele stam! Maar niemand van ons wou uiteraard nog ooit in jou pad staan nie. Skryf soveel as wat jy wil, vertaal Shakespeare en Schiller in die Malorussiese dialek, trek die karakters en die Griekse gode van Homerus in 'n Malorussiese skaapvel (kozhukh) aan!" Aksakov het egter 'n praktiese gebruik vir die "Malorussiese" taal ontwikkel: dit sou voordelig wees in die stryd teen die "Poolse beskawingselement in die westelike provinsies".
Behalwe Oekraïners en Belo-Russe, het die Russiese Ryk ook Pole ingesluit, wie se land verdwyn het nadat dit deur drie buurstate, waaronder Rusland, verdeel is, en wat ná die besluite wat tydens die Kongres van Wene geneem is uitgebrei is tot meer Pools-bewoonde gebiede. Pole het 'n probleem geskep vir die ideologie van Slawofilie."Pole was vir generasies 'n soort verleentheid vir Russiese nasionalisme. Die kern van die Russiese nasionalisme sedert die middel van die negentiende eeu was die idee van Slawofilie. Hierdie ideologie (soos baie ander) was inkonsekwent. Enersyds het die verteenwoordigers daarvan Oosterse Ortodoksie benadruk as die wesenskenmerk van die Slawoniërs, en dit gekrediteer met die Slawoniërs se goedgeaarde kenmerke. Aan die ander kant het die begrip Slawofilie geïmpliseer dat die goedgeaarde eienskappe van die Slawoniërs voortvloei uit hul etnisiteit, wat niks te doen gehad het met die Ortodoksie nie. Hierdie uitleg het ook die politieke eenheid van die Slawoniërs, of ten minste hul onderlinge aantrekking teenoor mekaar, geïmpliseer, en hierin was Pole 'n eindelose verleentheid." Hersiening van die verhouding: Poolse geskiedenis en die Poolse vraag in die artikel van die Ryks-Duma Joernaal deur Dmitry Shlapentokh; Oos-Europese kwartaallikse blad, vol. 33, 1999 Die naam Slawofiele dui aan dat die slawoniërs se kenmerke op hul etnisiteit gebaseer is, maar terselfdertyd het die Slawofiele geglo dat die Ortodoksie gelyk was aan die Slawiese beskawing. Hierdie geloof is ondergrawe deur die blote bestaan van Poolse inwoners binne die Russiese Ryk, wat, alhoewel hulle van Slawiese oorsprong was, ook Rooms-Katoliek was, met die Katolieke geloof wat een van die kernwaardes van die Poolse nasionale identiteit vorm."Dit was na die partisies dat die Poolse kerk die simbool van Poolsheid geword het in die oë van feitlik alle Pole. Massiewe Russifikasie na die opstand in 1832 het alle Poolse instellings prakties uitgeskakel en Russiese oorheersing van die openbare lewe basies universeel gemaak. Wat oorgebly het, was die Katolieke kerk. Dit het die simbool geword van Poolsheid en Poolse verset, met elke beweging wat St. Petersburg geneem het om te verswak wat geïnterpreteer is as 'n verdere poging om die Poolse volk uit te roei .... Onder hierdie omstandighede was "Katoliek-wees" nie slegs 'n godsdienstige nie, maar ook nasionalistiese "plig".