duimnael|Joseph Joachim Joseph Joachim (Hongaars:Joachim József, 28 Junie 1831 - 15 Augustus 1907) was 'n Hongaarse violis, dirigent, komponis en onderwyser. Hy het nou saamgewerk met Johannes Brahms en word algemeen beskou as een van die belangrikste violiste van die 19de eeu.
Lewe Oorsprong duimnael|Joseph Joachim se geboortehuis in Kittsee Joseph Joachim is gebore in Köpcsény, Moson, Koninkryk Hongarye (hedendaagse Kittsee in Burgenland, Oostenryk). Hy was die sewende van agt kinders wat gebore is aan Julius, 'n wolhandelaar, en Fanny Joachim, wat van Hongaars-Joodse oorsprong was. Sy kinderjare het hy deurgebring as lid van die Kittsee Kehilla (Joodse gemeenskap), te wete een van Hongarye se prominente Siebengemeinden (Sewe Gemeenskappe), onder beskerming van die Esterházy- familie. Hy was 'n neef van Fanny Wittgenstein, nee Figdor, die moeder van Karl Wittgenstein en die ouma van die filosoof Ludwig Wittgenstein en pianis Paul Wittgenstein. Monk, Ludwig Wittgenstein: The Duty of Genius: p. 5
Vroeë loopbaan In 1833 het sy gesin na Pest verhuis, wat in 1873 met Buda en Óbuda verenig is om Boedapest te vorm. Hy het hier vanaf 1836 (op 5-jarige ouderdom) viool gestudeer onder die Poolse violis Stanisław Serwaczyński, wat die konsertmeester van die opera in Pest was. Dit is van Serwaczynski gesê dat hy die beste violis in Pest was. Alhoewel Joachim se ouers "nie baie vermoënd was nie", is hulle aangeraai om nie net 'n "gewone vioolonderwyser" te kies nie. Moser, 1901, p. 3 Joachim se eerste openbare optrede het 17 Maart 1839 plaasgevind, toe hy maar 7 jaar oud was. Moser, p. 6 (Serwaczyński het later na Lublin, Pole, verhuis waar hy Wieniawski geleer het). In 1839 het Joachim sy studies aan die Wene Konservatorium voortgesit (vlugtig onder Miska Hauser en Georg Hellmesberger, sr .; Fuller-Maitland, p. 2 en uiteindelik - en van uiterse belang - onder Joseph Böhm, Moser, p. 17 wat hom bekendgestel het aan die wêreld van kamermusiek) . Fuller-Maitland, p. 3 Campbell, p. 75 In 1843 is hy deur sy niggie, Fanny Figdor - wat later met 'n "Leipzigse handelaar" Fuller Maitland, p. 4 genaamd Wittgenstein sou trou - geneem om in Leipzig te gaan woon en studeer. Moser, 1901, pp. 8–9 In die vaktydskrif "Neue Zeitschrift vir Musik was" Robert Schumann baie entoesiasties oor Felix Mendelssohn, waarop Moser geskryf het: "Slegs in die geval van die bewondering wat Haydn vir Mozart gekoester het, ken die musiekgeskiedenis 'n parallelle geval van ongekende eerbied deur een groot kunstenaar aan sy gelyke." Moser, p. 38 In 1835 het Mendelssohn direkteur van die Leipzig Gewandhaus-orkes geword. In 1843 het Joachim 'n protégé van Mendelssohn geword, wat gereël het dat hy teorie en komposisie onder Moritz Hauptmann en die viool onder Ferdinand David studeer. Avins, 2002 Tydens sy debuut-uitvoering in die Gewandhaus het Joachim die Otello Fantasie deur Heinrich Wilhelm Ernst gespeel. duimnael|Joseph Joachim se geboortehuis in Kittsee - Oostenryk soos dit vandag daar uitsien duimnael|'n Gedenkplaat aan Joseph Joachim aan sy geboortehuis in Kittsee - Oostenryk
Londense Filharmoniese debuut, Beethoven Vioolconcerto Op 27 Mei 1844 het Joachim, nog nie heeltemal 13 jaar oud nie, tydens sy Londense debuut met die Philharmonic Society onder leiding van Mendelssohn die solorol in Beethoven se vioolconcerto gespeel. Dit was in verskillende opsigte 'n triomf, soos beskryf deur R.W. Eshbach. Die Philharmonic het 'n beleid teen kunstenaars gehad wat so jonk was, maar 'n uitsondering is gemaak nadat 'n paar oudisiesvan die mees vooraanstaande musikante en musiekliefhebbers oorreed het dat Joachim oor die nodige vaardighede beskik. Ondanks Beethoven se erkenning as een van die grootste komponiste wat ooit geleef het, en die hedendaagse beskouing van sy vioolconcerto as een van die grootstes, was dit ver van die geval gewees voor Joachim se interpretasie. Ludwig Spohr het dit heftig gekritiseer, en ná die Londense première deur die violis Edward Eliason, het 'n kritikus gesê dat dit "dalk deur enige derde of vierde klas komponis geskryf kon gewees het." Maar Joachim was baie goed voorbereid om die concerto van Beethoven te speel, aangesien hy sy eie kadense daarvoor geskryf het en die stuk gememoriseer het. Die gehoor het wonderlike dinge verwag nadat hulle van die repetisie te gehore gekom het, Moser, 1901, p. 57 en Mendelssohn het geskryf: " 'n opgewonde applous het begin" toe Joachim voor die orkes uitgestap het. "Die aanvang is begroet met 'n selfs groter gejuig", en die "die gejuig van die gehoor het elke deel van die concerto vergesel." Die resensente het ook baie lof gehad. Een resensent het vir "The Musical World" geskryf: "Die grootste violiste het ontsag vir hierdie concerto .... Jong Joachim .... het dit aangeval met die ywer en vasberadenheid van die mees bekwaamste kunstenaar ... geen meester kon dit beter geïnterpreteer het nie", en die twee kadense, geskryf deur Joachim, was "geweldige prestasies wat ... vernuftig gekomponeer is". 'n Ander beoordelaar van die "Illustrated London News" het geskryf dat Joachim "die eerste vioolspeler is, nie net vir sy ouderdom nie, maar ook van sy siècle" [eeu]. 'n Derde beoordelaar vir die "Morning Post" het geskryf dat die concerto "in die algemeen deur vioolspelers beskou is as 'n werk wat nie 'n behoorlike en effektiewe tentoonstelling van die kragte van hul instrument bied nie" maar dat die uitvoering van Joachim "bo alle lof is, onbeskryflik is en "geheel en al ongekend is." Joachim het vir die res van sy loopbaan 'n gunsteling onder die Engelse publiek gebly. Hy het Engeland in 1858, 1859 en 1862 besoek, asook vir verskeie dekades daarna. Fuller-Maitland, p. 13
Beethoven-strykkwartette Moser (p. 28 ff.) skryf as volg: "Na die verskyning van die ses strykkwartette (Op. 18) was Beethoven in volle beheersing van kamermusiek", alhoewel hy in die latere kwartette "baie veeleisende eise" aan strykinstrumentaliste stel. Moser (p. 29) skryf verder dat "ten tyde van die dood van Beethoven", mense soos Spohr en Hauptmann nie noodwendig die laat kwartette bo die vroegste verkies het nie. Moser (p. 30) skryf dat die publiek in Wene 'n klinkklare vyandigheid teenoor die laat kwartette getoon het. Maar Joachim se onderwyser, Bohm, het 'n waardering van die laat kwartette gehad, wat hy gevolglik aan Joachim gekommunikeer het. Moser, p. 32 Op 18-jarige ouderdom het Joachim "in die hele Duitsland", geen gelyke gehad nie, hetsy in die uitvoering van Bach se werke of in die concertos van Beethoven en Mendelssohn; terwyl hy as kwartetspeler "geen rede gehad om kompetisie te vrees nie." Moser, p. 76
Volwassenheid Na die dood van Mendelssohn in 1847 het Joachim 'n kort tydjie in Leipzig gewoon en onderrig gegee aan die Konservatorium en vir die Gewandhaus-orkes gespeel saam met Ferdinand David, Moser, 1901, pp. 39, 43–44 wie Mendelssohn as konsertmeester aangestel het toe hy 1835 oorgeneem het as dirigent.
Weimar, Liszt; toe Hanover In 1848 het die pianis en komponis Franz Liszt in Weimar gaan woon waar Goethe en Schiller gewoon het. Moser, p. 78 Liszt was vasbeslote om die reputasie van die stad as die Athene van Duitsland te herstel. Daar het hy 'n kring van jong avant-garde-dissipels bymekaargemaak wat gekant was teen die konserwatisme van die Leipzig-kring. Joachim was een van die eerste hiervan. Hy het Liszt as konsertmeester gedien, en 'n paar jaar entoesiasties die nuwe "sielkundige musiek", soos hy dit genoem het, omhels. In 1852 het hy na Hannover verhuis en hom terselfdertyd gedistansieer van die musikale ideale van die "Nuwe Duitse Skool" (Liszt, Richard Wagner, Hector Berlioz en hul volgelinge, soos omskryf deur die joernalis Franz Brendel). "Die lofprysing wat Wagner se musiek ontvang het en wat die musikale smaak in Weimar oorheers het, was vir Joachim oordrewe en onaanvaarbaar." Campbell, 1981, p. 76 Joachim se breuk met Liszt het in Augustus 1857 finaal geword toe hy aan sy voormalige mentor geskryf het: "Ek is heeltemal uit simpatie uit met u musiek; dit is teenstrydig met alles wat ek van my vroeë jeug af as geestelike voeding geneem het." Swafford, p. 174, in 'n ander vertaling Hannover "was toe 'n onafhanklike koninkryk wat later opgeneem sou word in die Duitse ryk." Leopold Auer, Violin Playing as I Teach It, Dover, New York, 1980, p. 5 Koning Georg van Hannover was heeltemal blind en baie lief vir musiek; en hy het Joachim 'n goeie salaris betaal en hom aansienlike vryhede gebied. Auer, 1923, pp. 58–59 Joachim se pligte in Hannover het onder meer die speel van die viool tydens opera-opvoerings en die opvoering van staatskonserte behels. Moser, pp. 116–117 Hy het vyf somermaande se verlof geniet, waartydens hy konserttoere deur Europa onderneem het. Moser, p. 117 In Maart 1853 het hy aan Liszt 'n eksemplaar van sy onlangs gekomponeerde Ouverture tot Hamlet gestuur. Moser, p. 120.
Die Schumanns, Brahms; Berlyn duimnael|Joseph Joachim, John Singer Sargent, 1904 In 1853 het 'n komitee onder leiding van Schumann Joachim uitgenooi na die Laer-Ryn Musiekfees. Moser, p. 121 Tydens die fees het Joachim weer die Beethoven-vioolconcerto gespeel. Swafford, p. 62 Daar word gesê dat die sukses wat hy geniet het, hom "die beroemdste kunstenaar uit Duitsland" gemaak het. Robert Schumann en sy vrou Clara was diep beïndruk, en het 'n "noue verhouding" met Joachim gevorm. Swafford, p. 63 Joachim het die destyds onbekende 20-jarige Brahms ontmoet en van hom geskryf dat sy speelwerk "die intense vuur toon ... wat 'n voorspel van die kunstenaar is" en "sy komposisies toon reeds sulke krag soos ek in geen ander musikant van sy ouderdom gesien het nie”. Moser, p. 127 Joachim het Brahms sterk aanbeveel aan Schumann. Swafford, p. 75 Brahms is met groot entoesiasme deur die Schumanns ontvang. Na Schumann se geestelike ineenstorting in 1854 en gevolglike afsterwe in 1856 het Joachim, Clara en Brahms lewenslange vriende gebly en musikale sienings gedeel. Daar word gesê dat Joachim se speelstyl op die viool, net soos Clara s'n voor die klavier, "behoudend en suiwer was, met die klem op die musiek eerder as die kragte van die solis." Swafford, p. 130
In Desember 1854 het Joachim Schumann by die Endenich-asiel besoek waar hy sedert Februarie ingewoon het; Joachim was sy eerste besoeker. Swafford, p. 133 Vroeër het Brahms alreeds die klavier bespeel en daarvoor gekomponeer, wat "hy op meesterlike wyse bemeester het", maar hy het egter nie selfvertroue in sy orkestrasie gehad nie. Gal, p. 60 In 1854 het hy begin komponeer aan sy eerste klavierconcerto, wat sy eerste orkeswerk sou word. Hy het 'n partituur van die eerste beweging na Joachim gestuur en sy advies gevra. Gal, p. 61 Nadat hy Joachim se antwoord gekry het, het Brahms aan hom geskryf: "Duisend dankies dat jy die eerste beweging op so 'n simpatieke en noukeurige wyse bestudeer het. Ek het baie geleer uit jou opmerkings. As musikant het ek regtig geen groter wens as om meer talent te hê sodat ek nog meer by so 'n vriend kan leer nie." Gal, p. 114 Later, tydens die komposisie van die concerto, wat vier jaar geduur het, het Brahms aan Joachim geskryf: "Ek stuur weer die rondo aan jou. En net soos die vorige keer, smeek ek om hewige kritiek." Gal, p. 115 Die finale manuskrip van die concerto "toon baie wysigings in die handskrif van Joachim". Fuller Maitland, p. 55 duimnael|Joseph en Amalie Joachim