Interpersoonlike kommunikasie is 'n uitruil van inligting tussen twee of meer mense. Dit is ook 'n navorsingsgebied wat probeer verstaan hoe mense verbale en nieverbale leidrade gebruik om verskillende persoonlike en verhoudingsdoelwitte te bereik. Kommunikasie behels die gebruik van kommunikasievaardighede binne 'n persoon se omgewing, insluitend fisiese en sielkundige ruimtes. Dit is belangrik om die visuele/nie-verbale en verbale leidrade wat met die fisiese ruimtes verband hou, raak te sien. In sielkundige ruimtes is selfbewustheid en bewustheid van emosies, kulture en dinge wat nie sigbaar is nie, ook belangrik wanneer daar gekommunikeer word.
Navorsing oor interpersoonlike kommunikasie fokus op ten minste ses kategorieë van ondersoek: 1) hoe mense hul verbale en nieverbale kommunikasie tydens aangesig-tot-aangesig kommunikasie aanpas; 2) hoe boodskappe geproduseer word; 3) hoe onsekerheid gedrag en strategieë vir die bestuur van inligting beïnvloed; 4) misleidende kommunikasie; 5) relasionele dialektiek; en 6) sosiale interaksies wat deur tegnologie bemiddel word.
Hoewel interpersoonlike kommunikasie gewoonlik tussen twee individue plaasvind, kan dit ook klein en hegte groepe, byvoorbeeld 'n gesin, sluit. Hierdie vorm van kommunikasie kan in direkte gesprekke plaasvind, maar ook deur middel van platforms soos sosiale media. Die studie van interpersoonlike kommunikasie ondersoek verskillende aspekte en maak gebruik van sowel kwantitatiewe en sosiaalwetenskaplike metodes as kwalitatiewe metodes.
Verwysings