Lancelot Thomas Hogben FRS FRSE (9 Desember 1895 – 22 Augustus 1975) was ’n Britse eksperimentele dierkundige en mediese statistikus. Hy het die gewone platanna (Xenopus laevis) vroeër in sy loopbaan as ’n modelorganisme vir biologiese navorsing ontwikkel, het die eugeniekbeweging gedurende sy loopbaan gekritiseer, en later populêre boeke oor wetenskap, wiskunde en taal geskryf.
Vroeë lewe en opleiding Hogben is gebore en het grootgeword in Southsea naby Portsmouth in Hampshire. Hy het die Tottenham Graadskool in Londen bygewoon nadat sy familie in 1907 na Stoke Newington verhuis het, waar sy moeder grootgeword het. Daarna het hy as mediese student fisiologie aan Trinity Kollege, Cambridge studeer.
Hogben het as ’n eksterne student aan Universiteit van Londen begin voordat hy by Cambridge kon aansoek doen, en het in 1914 sy Baccalaureus Scientiarum (BSc) verwerf. Hy het sy Cambridge graad in 1915 met ’n gewone BA verwerf. Hy het sosialistiese oortuigings ontwikkel, die naam van die universiteit se Fabian Vereniging na Sosialistiese Vereniging verander en ’n aktiewe lid van die Onafhanklike Arbeidsparty geword. Later het hy homself as ’n "wetenskaplike humanis" beskryf.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog was hy ’n pasifis en het by die Quakers aangesluit. Hy het ses maande saam met die Rooi Kruis in Frankryk gewerk, onder die Vriende se Oorlogs Slagofferdiens en die Vriende se Ambulans Eenheid. Hy het daarna na Cambridge teruggekeer en is in Wormwood Scrubs as ’n oortuigingsvrygestelde in 1916 gevange gehou. Sy gesondheid het ingestort en hy is in 1917 vrygelaat. Sy broer George was ook ’n oortuigingsvrygestelde en het saam met die Vriende se Ambulans Eenheid gedien.
Loopbaan Na ’n jaar van herstel het hy doseerposte aan Londense universiteite aanvaar, en in 1921 het hy die Doktor in Wetenskap (D.Sc.) in Dierkunde aan die Universiteit van Londen verwerf. In 1922 het hy na die Universiteit van Edinburgh en sy Dierefoknavorsingsdepartement verhuis. In 1923 was Hogben een van die stigters van die Vereniging vir Eksperimentele Biologie en sy tydskrif, die Britse Tydskrif vir Eksperimentele Biologie (hernoem in 1930 na Tydskrif vir Eksperimentele Biologie), saam met Julian Huxley en die genetikus Francis Albert Eley Crew (1886–1973). Volgens Gary Werskey was Hogben die enigste stigter sonder eugeniese idees. In 1923 is hy ook verkies as ’n Lid van die Royal Society of Edinburgh. Sy voorstelle is gedoen deur James Hartley Ashworth, James Cossar Ewart, Francis Albert Eley Crew en John Stephenson. Hy het die Keith-prys van die genootskap vir die periode 1933–35 ontvang. Daarna het hy na McGill Universiteit verhuis.
In 1927 het hy die leerstoel in dierkunde aan die Universiteit van Kaapstad aanvaar. Hy het in endokrinologie gewerk en die kameleontei-eienskappe van die gewone platanna bestudeer. Die volwasse kleur van die platanna het van sy vroeë omgewing afgehang; wilde platannas is bruin-groen, platannas wat in ’n donker omgewing grootgemaak is, het swart geword, en in ’n ligte omgewing het hulle lig van kleur geword. Hogben het teorieë ontwikkel dat die platanna se vermoë om kleure te ontwikkel, verband hou met die hipofiseklier. Nadat die hipofiseklier verwyder is, het die platannas wit geword ongeag die omgewing.
Die platannas het ook ’n newe-effek ontwikkel wat Hogben probeer teenwerk het deur hul met pituitêre klier- uittreksel van ’n os in te spuit. Hy het opgemerk dat wyfie-Xenopus-platannas binne ure ge-ovuleer het nadat hulle met die uittreksel ingeënt is. Op hierdie manier het Hogben toevallig ’n menslike swangerskapstoets ontdek. Hy het geweet dat die os-uittreksel chemies soortgelyk is aan menslike choriongonadotropien (HCG), ’n hormoon wat deur swanger vroue afgeskei word. Hy het bevestig dat wyfie-Xenopus-platannas, wanneer ingeënt met urine van ’n swanger vrou, binne ure ge-ovuleer het.
Hogben het die werk in Suid-Afrika aantreklik gevind, maar sy teenkanting teen die land se rassebeleid het hom laat vertrek.
In 1930 het Hogben na die Londense Skool vir Ekonomie verhuis, in ’n leerstoel vir sosiale biologie. Daar het hy voortgegaan om die Hogben Swangerskapstoets te ontwikkel. Vorige swangerskapstoetse het enkele dae geneem en het die dood van muise of hase tot gevolg gehad. Hogben se toets het ure geneem en kon uitgevoer word sonder skade aan die platannas, wat hergebruik kon word vir toekomstige toetse. Dit het ongeveer vyftien jaar, van die middel van die 1930’s tot in die 1940’s, die belangrikste internasionale swangerskapstoets geword.name="Distillations"
Die sosiale biologie-posisie aan die Londense Skool vir Ekonomie is befonds deur die Rockefeller-stigting, en toe die befondsing teruggetrek is, het Hogben na Aberdeen verhuis en Regius Professor van Natuurlike Geskiedenis aan die Universiteit van Aberdeen in 1937 geword.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Hogben verantwoordelikheid vir die Britse Leër se mediese statistiek gehad. Van 1941 tot 1947 was hy Mason Professor in Dierkunde aan die Universiteit van Birmingham en van 1947–1961 professor in mediese statistiek, toe hy afgetree het. In 1963 het hy die eerste Visekanselier van die Universiteit van Guyana geword, ’n pos wat hy in April 1964 verlaat het en in 1965 bedank het.
Xenopus-swangerskapstoets-geskil Hogben se aanspraak dat hy die Xenopus-swangerskapstoets ontdek het, is betwis deur twee Suid-Afrikaanse navorsers, Hillel Shapiro en Harry Zwarenstein. Shapiro was ’n student van Hogben in Kaapstad en het erken dat Hogben voorgestel het dat Xenopus geskik is vir algemene navorsing. Die swangerskapstoets self is egter deur Shapiro en sy mede-navorsers Harry Zwarenstein ontdek, en hul resultate en verslae is wyd in mediese tydskrifte en handboeke gepubliseer in Suid-Afrika en die Verenigde Koninkryk; in hul verslag, gepubliseer deur die Koninklike Genootskap van Suid-Afrika in Oktober 1933, het Shapiro en Zwarenstein aangekondig dat hulle die vorige maand suksesvol Xenopus in 35 swangerskapstoetse gebruik het. Die volgende lente het Nature hul verslag geplaas.
Die brief van Shapiro en Zwarenstein, gepubliseer in die British Medical Journal op 16 November 1946, het verduidelik dat Hogben retrospektief verkeerdelik die krediet vir die ontdekking van die toets opgeëis het. Nobelpryswenner John B. Gurdon van die Wellcome CRC Instituut en Nick Hopwood van die Departement Geskiedenis en Filosofie van Wetenskap, Universiteit van Cambridge, het hierop in detail ingegaan in hul omvattende artikel van 2003 in The International Journal of Developmental Biology, en verduidelik dat hoewel Hogben in beginsel gedemonstreer het dat Xenopus gebruik kon word om die teenwoordigheid van gonadotropiene in swanger vroue se urine te toets, sy verslag nie die swangerskapstoets self genoem het nie; hy het blykbaar ander navorsingsrigtings gevolg.
Politieke sienings Terwyl hy die Londense Skool vir Ekonomie se leerstoel vir Sosiale Biologie beklee het, het Hogben ’n onvermoeide aanval teen die Britse eugeniekbeweging geloods, wat in die 1920’s en 1930’s op sy hoogtepunt was. In teenstelling met eugenici, wat ’n streng lyn tussen erflikheid (natuur) en omgewing (voeding) getrek het, het Hogben die 'wederkerigheid van natuur en voeding' beklemtoon.
Hogben se beroep op die interafhanklikheid van natuur en voeding was die eerste keer dat genoom-omgewing interaksie (of 'gen-omgewing wisselwerking') gebruik is om statistiese pogings om die bydraes van natuur en voeding te skei, sowel as eugeniese gevolgtrekkings uit daardie statistiek, te ondermyn. Sy belangrikste teenstander gedurende hierdie tydperk was R.A. Fisher, die voorste wetenskaplike eugenikus van die tyd.
In ’n biografiese oorsig vir Twentieth Century Authors het Hogben gesê:
Ek hou van Skandinawiërs, ski, swem, en sosialiste wat besef dat dit ons taak is om sosiale vooruitgang op vreedsame wyse te bevorder. Ek hou nie van sokker, ekonome, eugenici, fasciste, Staliniste, en Skotse konserwatiewes nie. Ek dink seks is nodig en bankiers nie.
Populêre wetenskaplike skryfwerk Geïnspireer deur die voorbeeld van The Outline of History deur H.G. Wells, het Hogben begin werk aan boeke wat ontwerp is om wiskunde en wetenskap vir die breë publiek te populariseer. Hy het twee baie gewilde werke van populêre wetenskap geskryf, Mathematics for the Million (1936) en Science for the Citizen (1938). Mathematics for the Million is wyd gepreseer, met H.G. Wells wat gesê het dat dit ’n groot boek is, ’n boek van eerste klas belangrikheid.Bowler, Peter J. Science for All : The Popularization of Science in Early Twentieth-Century Britain Chicago, Ill. : Univ. of Chicago Press, 2009. (pp. 110-112) Die boek is ook geprys deur Albert Einstein, Bertrand Russell en Julian Huxley."Mathematics for the Million...praised by Einstein, H. G. Wells and others, it was reprinted in paperback in 1993." De Smith, Michael John, Maths for the Mystified : An Exploration of the History of Mathematics and Its Relationship to Modern-Day Science and Computing. Leicester : Matador, 2006. (p.192) Mathematics for the Million is na Hogben se dood herdruk.
Terwyl hy in Aberdeen was, het Hogben ’n belangstelling in taal ontwikkel. Benewens die redigering van The Loom of Language deur sy vriend Frederick Bodmer, het hy ’n internasionale taal geskep, Interglossa, as 'n konsep vir ’n hulpbron vir ’n demokratiese wêreldorde.
George Orwell het in sy opstel "Politics and the English Language" ’n sin van Hogben gebruik as voorbeeld van hoe om nie te skryf nie, veral met betrekking tot die gebruik van metafore.
Persoonlike lewe In 1918 is Hogben met die wiskundige, statistikus, sosialis en feminis Enid Charles van Denbigh getroud, met wie hy twee seuns en twee dogters gehad het. Hy het Wallies aangeleer.
In die 1950’s het Hogben hom in Glyn Ceiriog in Noord-Wallis gevestig, waar hy ’n huis gekoop het. In daardie dekade het sy huwelik met Enid verbrokkel; die paar het in 1953 vervreem en is in 1957 geskei. Later daardie jaar is hy met (Mary) Jane Roberts (née Evans) getroud, ’n plaaslike weduwee en afgetrede skoolhoof, wat sewe jaar jonger as hy was. Weduwee na die dood van Jane in 1974, het hy in 1975 in die War Memorial Hospital by Wrexham gesterf, 79 jaar oud, en is in die nabye Pentre Bychan veras.
Hy was ’n ateïs, en het homself as ’n "wetenskaplike humanis" beskryf.
Toekennings Hogben het die Neill-prys ontvang, asook ’n goue medalje, vir sy werk in wiskundige genetika. In 1936 het hy ’n Fellow van die Royal Society geword. Die aanhaling het gesê:
Hogben is bekend vir sy werk in Eksperimentele Dierkunde, veral met betrekking tot die meganisme van kleurverandering by amfibieë en reptiele. Hy het ’n reeks belangrike artikels gepubliseer oor die effek van hormone op die pigmentêre effekstelsel en op die voortplantingsiklus van ongewerwelde diere, en het aan baie takke van vergelykende fisiologie gewerk. Meer onlangs het hy aansienlike bydraes tot genetika gelewer, veral met betrekking tot die mens.
Erfenis Hogben se navorsing het ’n blywende indruk op die geskiedenis van biologie gemaak. Die gewone platanna (Xenopus laevis), wat hy as modelorganisme ontwikkel het, is nou een van die mees gebruikte modelorganismes in biologiese navorsing. Net so het sy klem op die interafhanklikheid van natuur en voeding wetenskaplike praktyk en debat beïnvloed en bly beïnvloed.
In terme van wetenskaplike praktyk skuld moderne navorsing oor fenotipiese plastisiteit, geen-omgewing interaksie en ontwikkelingsisteme-teorie baie aan Hogben se aanvanklike fokus op die interafhanklike begrip van natuur en voeding, eerder as ’n dichotomie. In terme van wetenskaplike debat was die geskil tussen Hogben en R.A. Fisher oor geen-omgewing-interaksie die eerste van baie toekomstige geskilpunte oor die vraag in watter mate die primêrheid van die geen onafhanklik van die omgewing verstaan kan word.