duimnael|links|Gereformeerde Kerk in Kerkstraat
duimnael|links|270px|Die liturgiese ruimte van die galery af gesien.
Die Gereformeerde kerk op die hoek van Kerk- en Potgieterstraat in Pretoria teenoor die Krugerhuis is 'n geskiedkundige Gereformeerde kerk wat tydens die bewind van die Zuid-Afrikaansche Republiek opgerig is. Die destydse president van die ZAR, Paul Kruger, het die hoeksteen op 10 Oktober 1896, sy verjaardag, gelê. Die gebou is deur Klaas van Rijsse ontwerp en is deur Daanen en Dorlas gebou.Greyling, P.J. Pretoria en die Anglo-Boere Oorlog, 'n Gids, Protea Boekhuis, Pretoria, Suid-Afrika, 2000, p. 33
Kerkgeboue Eerste kerk Die Gereformeerde Kerk Pretoria is op 7 April 1859 op die walle van die Pienaarsrivier noordoos van Pretoria gestig. Op dié kerkplaas te Pienaarsrivier is 'n rietkerk met 'n rietdak opgerig. ln 2009 is 'n gedenkteken deur die gemeente op die terrein opgerig. Dit was ’n eenvoudige reghoekstruktuur met mure en 'n dak van pale. Die vloer is gemaak van miershoop met 'n laag beesmis bo-oor gesmeer. Die hoogte van die paalkerk was 12 voet (360 cm) onder die balke, terwyl die wydte van die gebou die lengte van die balke was, naamlik 20 voet (240 cm). Die lengte van die gebou was 53 voet (18 m). (Hierdie afmetings was standaard vir heelwat kerke in Suid-Afrika omdat die lengte van die waens wat hout vervoer het, die balklengtes en dakhoogtes bepaal het.) In Oktober 1863 was die gebou gereed.
Paal en waenhuiskerk duimnael|links|300px|Die vergrote Waenhuiskerk. duimnael|regs|Die dorp Pretoria in 1872 deur Thomas Baines geskilder. In 1863 het die gemeente ses erwe op die dorp Pretoria tussen Kerk- en Pretoriusstraat van die regering van die ZAR bekom. Dit was van hierdie erwe waarop die kerkgebou steeds staan. Spoedig is 'n paalkerk opgerig, maar dit was kort voor lank ontoereikend. Ds. N.J.R. Swart het hom vir 'n nuwe kerkgebou beywer, en reeds in Desember 1866 het die bouer J.N. Arnoldi 'n tender ingedien. Dit was die ontstaan van die sogenaamde waenhuiskerk ('n reghoekige vorm). Die hoeksteen is op 8 April 1867 deur pres. M.W. Pretorius gelê. Die ingang van hierdie kerk was aan die noordekant en die preekstoel teen die suidelike muur. Slegs vyf jaar later is gemeld dat baie lidmate tydens Nagmaal buite moes staan. Die ontwikkeling van klein sy-arms was die begin van die vergroting wat die kerk 'n grondplan in 'n kruisvorm sou gee. Die rietdak is met sink vervang en steunbere het die mure gestut. Teen 1877 is hierdie eerste vergroting afgehandel.
Die vergrote waenhuiskerk Tydens die bediening van ds. Petrus Postma (1882–1904) sou die kerk heelwat vergroot word. Gedurende 1884-'85 het die aanbou van twee kruisarms in 'n oos-wes-rigting die kerk vergroot tot ongeveer 500 sitplekke. Hierdie werk het onder leiding van ouderling G.L. Pierneef (meesterbouer en vader van die skilder J.H. Pierneef) en H. Dijksterhuis gestaan. Op 16 Oktober 1885 kon die vergrote gebou in gebruik geneem word. Sy plan het sterk ooreenkomste met die kerk op Rustenburg getoon. In Junie 1893 is 'n Sauer-orrel uit Duitsland in gebruik geneem. Dié historiese orrel is vandag nog in gebruik. Ongelukkig het hierdie kerkgebou ná die bou van die huidige kerk verwaarloos. Dit is in 1910 aan die staat verkoop en daarna gesloop.
Huidige kerk regs|230px|duimnael|Die sogenaamde Paul Krugerkerk, moontlik Klaas van Rijsse se bekendste ontwerp. Pres. Paul Kruger het die hoeksteen op 10 Oktober 1896 (sy 71ste verjaardag) gelê en ook by geleentheid in die kerk gepreek.
duimnael|links|170px|Klaas van Rijsse jr., 'n ouderling en later skriba van die gemeente, het die huidige kerkgebou ontwerp voor hy terug na Nederland gedeporteer is.
Vanweë die sterk groei van die dorp Pretoria in die 1890's het die saak van 'n te klein kerk weer in 1892 op die kerkraadstafel beland. 'n Boufonds vir 'n nuwe kerk is gestig, maar weens verskeie terugslae, kon "een van die gemeente se mees belangstellende lidmate van die gemeente",Maeder, ds. G.A. en Zinn, Christian. 1917. Ons Kerk Album. Kaapstad: Ons Kerk Album Maatschappij Bpkt. pres. S.J.P. Kruger, die hoeksteen eers op 10 Oktober 1896, sy 71ste verjaardag, lê. Hierdie monumentale bouwerk sou ten noorde van die bestaande kerk opgerig word. Die argitek was 'n ouderling in die gemeente, Klaas van Rijsse. Hierdie Nederlander was Goeverments Ingenieur en Architect in die ZAR en verantwoordelik vir 'n hele aantal vername goewermentsgeboue en herehuise. Hy het 'n voorliefde vir kerkargitektuur gehad. Die firma Daanen en Dorlas het as bouaannemers opgetree. Eindelik het die boukoste £13 000 beloop, waarvan die president £2 250 bygedra het. Die kerkgebou is op Kersdag 1897 in gebruik geneem nadat pres. Paul Kruger die deure oopgesluit het. Dit bied sitplek aan amper 900 kerkgangers. Pretoria se kerkgebou was daarna nooit weer te klein nie. Die gebou is in die styl van die Nederlandse Neo-Renaissance gebou. Dit het aan die hoofstad van die ZAR 'n juweel van groot argitektoniese waarde besorg wat in ander kerkgeboue nagevolg is. Van Rijsse het swaar gesteun op dié Nederlandse herlewingstyl waarin die gebruik van rooi baksteen met mooi messelwerk kenmerkend was. Die gebou dra daardeur 'n besondere fyn harmonie. Die grondplan is 'n Griekse kruisvorm met 'n hoë binneruimte sonder enige steunbere. Staaltrekstange teen die kunstig bewerkte plafon vervul hierdie rol.
Die interieur en eksterieur staan opvallend genoeg in hierdie gebou nie teenoor mekaar nie. Die argitek het doelbewus 'n balans probeer handhaaf deur ewe veel aandag aan albei te gee. Die ryklik versierde eikehoutpreekstoel uit Rotterdam, ontwerp deur die beeldhouer C.H. Eckhart, is monumentaal in eie reg. Die banke is tradisioneel loodreg in die syarms geplaas en het so behoue gebly. Aanvanklik het die broeders in die banke plaasgeneem en die susters op die stoele in die middel. Die glas-in-lood het opvallende rooi glas en dit skep 'n gevoel van warmte en deftigheid. Die kerk het uit die staanspoor elektriese beligting gehad en die koperkroonlugters is in 1897 deur die firma Delfos Bros. aangebring.
'n Kunswerk in die kleine is die pragtig gemesselde kruisgewelf by die hoofingang. Die meesterargitek van die ZAR, Sytze Wierda, het sy stempel op die gebou afgedruk deur die twee spiraalhouttrappe na die galery te ontwerp. Die kegeldakke bo-op die trapingange is in 1931 ná herstelwerk aan die kerk verwyder. Weens verwering van die buitenste baksteenlaag is dit ook in 1931 met harder bakstene vervang. Dit is sensitief gedoen, sonder om die karakter van die gebou te skaad. ln 1951 is weer groot herstelwerk onderneem. Gelukkig het die kerk deurentyd sy historiese karakterkenmerke behou.
Vanaf 1969 het ds. M.J. Booyens hom beywer om die kerkgebou met omliggende erf tot nasionale gedenkwaardigheid te laat verklaar. Dit het in 1983 'n werklikheid geword. Die twee stoele waarop pres. en mev. Kruger tydens kerkdienste gesit het, staan voor die kansel en is tot afsonderlike gedenkwaardighede verklaar.
Vroeë geskiedenis Konsulentsbediening Ds. Dirk Postma het die Gereformeerde kerk Pretoria in 1859 gestig, dieselfde jaar waarin hy die eerste Gereformeerde gemeente, Rustenburg op 11 Februarie gestig het, en in die loop van die jaar ook Waterberg (Nylstroom), Potchefstroom, Lydenburg en Reddersburg. Aanvanklik het hy uit Rustenburg al die ander Transvaalse gemeentes as konsulent bedien en ook nog hulp aan die kerke in die ander provinsies verleen, tot hy in 1866 ’n beroep na Burgersdorp, die oudste gemeente in die Kaapkolonie, aanvaar het terwyl hy ook daar met die voltydse opleiding van predikante sou begin. Dit het eindelik gelei tot die opening van die Teologiese Skool Burgersdorp op 29 November 1869 om in die nypende tekort aan predikante in die amper 11 jaar oue kerkverband te voorsien. Dieselfde sinode wat besluit het dat ds. Postma na die Noordoos-Kaap sou gaan, het die eerste twee proponente tot die bediening toegelaat, naamlik S.D. Venter en N.J.R. Swart. Swart is dan ook beroep as die eerste predikant van die gemeente Pretoria.
Ds. Swart se bediening duimnael|regs|180px|Ds. N.J.R. Swart, van 1866 tot 1872 die gemeente se eerste predikant. Prop. Swart is op 15 Julie 1866 (of moontlik eers in Oktober, volgens 'n ander bron) deur ds. Postma in die amp bevestig is. Ná ds. Postma se vertrek het ds. Swart as enigste Gereformeerde predikant in Transvaal agterbly. Hy was dus herder van ’n kudde wat toe uit vier kerke (naas Pretoria en Rustenburg ook Potchefstroom en Waterberg) bestaan het met ’n lidmaattal wat in 1871 1 400 sou tel (vroeëre syfers is nie beskikbaar nie), maar sy bedieningsgebied het ook Nazareth (Middelburg) en Winburg in die OVS ingesluit. Op elk van hierdie plekke moes hy al om die drie maande die Woord en sakramente bedien.
In sy beroepsbrief is ds. Swart in kennis gestel dat die gemeente se geldsake onder druk verkeer het, maar is gemeld dat talle stukke grond wat nie vir kerklike doeleindes gebruik word nie, eersdaags verkoop sou word om die kerk se geldnood te verlig. Ds. Swart se traktement sou £250 wees (indertyd ’n skaflike vergoeding), maar hy moes voorlopig met £225 per jaar tevrede wees. Gegewe die omstandighede het ds. Swart ’n goeie begin gemaak. Die kerkraadsnotules getuig ook dat hy die kerkraad sowel as gemeente se vertroue geniet het. Kort ná sy ontvangs het die gemeente ’n nuwe kerk begin bou, waarvoor kollektes eers ingesamel is. Die oorbodige grond is ook verkoop onderhewig aan duidelike voorwaardes. Paul Kruger het aangebied om dadelik 125 000 stene te laat bak as die kerk verbeter sou word. In hierdie beginjare het ds. Swart ook waardevolle dienste gelewer in die bou van ander kerke, soos dié op Potchefstroom, ontwerp deur ds. Dirk Postma, waarvan ds. Swart die ingebruikneming op 12 Januarie 1867 waargeneem het.
Met die toestemming van sy kerkraad het ds. Swart begin om vir die Engelssprekendes van Pretoria in hul taal godsdiens te lei en het in 1867 verlof van die kerkraad gekry om daarby ook die Engelse gebedeboek in sover dit nie met die Gereformeerde leer in stryd is nie, te gebruik. Op die sinode van 1869 is hy as voorsitter aangewys en as moontlike dosent aan die voorgestelde teologiese skool van die Gereformeerde Kerk oorweeg. Op 12 Junie daardie jaar het hy die kerkraad van Pretoria versoek om met spesiale verlof na Europa te gaan. Dis hom in ’n goeie gees met behoud van sy traktement toegestaan. Die kerkraad het selfs aangebied om hom ’n bedrag van £95 te gee wat nog uitstaande was, maar ds. Swart het die aanbieding van traktement tydens sy verlof van die hand gewys.
Oor sy reis na Europa kon hy met sy terugkoms ’n goeie verslag lewer. Hy het met verskeie predikante van die Christelike Afgeskeie Gereformeerde Kerk in Nederland kontak gehad en veral prof. Helenius de Cock, 'n seun van die vader van die Afskeiding, ds. Hendrik de Cock, het op hom ’n heel gunstige indruk gelaat. Nes in die gemeentes wat ds. Swart indertyd bedien het, het hy aanvanklik in die kerkverband veel vertroue ingeboesem. Al het hy die jare van 1866 af as moeilike jare beskryf, soos hy hom in 1867 ook in die Algemene Vergadering van Transvaal uitgedruk het, het hy hom uitgespreek “teen die geesteloozen en dooden toestand, die berusten in uiterlyke vormen en uiterlike regtzinnigheid, die verwaarlosing van die eredienste, huisgodsdiens en onderwys van die kinders..." Vir hom was die lewenswandel van Gereformeerdes in die algemeen groot rede tot kommer.