Die Rosettasteen is 'n donker granietsteen wat in 1799 in Egipte ontdek is. Die steen is 112.3 cm hoog, 75.7 cm wyd en 28.4 cm dik. Dit is 'n verordening wat dateer uit 196 v.C. van priesters van die dorp Memphis wat die lof besing van Ptolemeus V, onder andere vir die verligting van sekere belastings. Die teks is in twee tale, Egipties en Grieks, met die Egipties in twee tipes skrif, Egiptiese hiërogliewe en demotiese skrif. Die ontdekking van die Rosettasteen het dit moontlik gemaak om hiërogliewe te ontsyfer aangesien die teks in die drie weergawes weergegee is.
Die steen is gedurende die Hellenistiese tydperk uitgekap en is vermoedelik oorspronklik in 'n tempel vertoon, moontlik by die nabygeleë Saïs. Dit is waarskynlik in die laat oudheid of gedurende die Mameluktydperk verskuif, en is uiteindelik as boumateriaal gebruik in die bou van Fort Julien naby die dorp Rasjied (Rosetta) in die Nyldelta.
Die steen is in 1799 deur 'n Franse luitenant, Pierre-François Bouchard ontdek by die hawestad Rosetta (ook bekend as Rasjied) in die tyd van die Franse besetting van Egipte onder Napoleon. Dit was die eerste Antieke Egiptiese tweetalige teks wat in moderne tye herwin is, en dit het wydverspreide publieke belangstelling gewek met sy potensiaal om hierdie voorheen onvertaalde hiëroglieweskrif te ontsyfer. Litografiese kopieë en gipsafgietsels het gou onder Europese museums en geleerdes begin sirkuleer. Toe die Britte die Franse verslaan het, het hulle die klip na Londen geneem onder die kapitulasie van Alexandrië in 1801. Die Rosettasteen word ten toon gestel in die Britse Museum in Londen, waar dit sedert 1802 bewaar word.
Studie van die verordening was reeds aan die gang toe die eerste volledige vertaling van die Griekse teks in 1803 gepubliseer is. Jean-François Champollion het die transliterasie van die Egiptiese skrifte in 1822 in Parys aangekondig; dit het nog langer geneem voordat geleerdes Antieke Egiptiese inskripsies en literatuur met selfvertroue kon lees. Groot vooruitgang in die dekodering was die erkenning dat die klip drie weergawes van dieselfde teks aangebied het (1799); dat die demotiese teks fonetiese karakters gebruik het om vreemde name te spel (1802); dat die hiëroglieweteks dit ook gedoen het, en deurdringende ooreenkomste met die demotiese gehad het (1814); en dat fonetiese karakters ook gebruik is om inheemse Egiptiese woorde te spel (1822–1824).
Drie ander fragmentariese kopieë van dieselfde dekreet is later ontdek, en verskeie soortgelyke Egiptiese tweetalige of drietalige inskripsies is nou bekend, insluitend drie effens vroeër Ptolemaïese dekrete: die Dekreet van Alexandrië in 243 v.C., die Dekreet van Canopus in 238 v.C., en die Memphis-verordening van Ptolemeus IV, c. 218 v.C. Die Rosettasteen is nie meer uniek nie, maar dit was die noodsaaklike sleutel tot die moderne begrip van antieke Egiptiese literatuur en beskawing. Die term 'Rosettasteen' word nou gebruik om te verwys na die noodsaaklike leidraad tot 'n nuwe kennisveld.
Beskrywing Die Rosettasteen word gelys as "'n steen van swart granodioriet, met drie inskripsies ... gevind by Rosetta" in 'n kontemporêre katalogus van die artefakte wat deur die Franse ekspedisie ontdek is en in 1801 aan Britse troepe oorgegee is.Bierbrier (1999), bl. 111–113 Op 'n sekere tydperk na sy aankoms in Londen, is die inskripsies in wit kryt gekleur om dit meer leesbaar te maak, en die oorblywende oppervlak was bedek met 'n laag karnauba-was wat ontwerp is om dit teen besoekers se vingers te beskerm.Parkinson et al. (1999) bl. 23 Dit het 'n donker kleur aan die klip gegee wat gelei het tot sy verkeerde identifikasie as swart basalt.Synopsis (1847) pp. 113–114 Hierdie toevoegings is verwyder toe die steen in 1999 skoongemaak is, wat die oorspronklike donkergrys tint van die rots, die glinster van sy kristallyne struktuur en 'n pienk aar wat oor die boonste linkerhoek loop, onthul.Miller et al. (2000) pp. 128–132 Vergelykings met die Klemm-versameling van Egiptiese rotsmonsters het 'n noue ooreenkoms getoon met rots uit 'n klein granodioriet-steengroef by Gebel Tingar op die westelike oewer van die Nyl, wes van Elephantine in die streek van Aswan; die pienk aar is tipies van granodioriet uit hierdie streek.Middleton and Klemm (2003) pp. 207–208
Die Rosettasteen is 1 123 millimeter hoog op sy hoogste punt, 757 mm breed en 284 mm dik. Dit weeg ongeveer 760 kilogram.The Rosetta Stone Dit dra drie inskripsies: die boonste register in Antieke Egiptiese hiërogliewe, die tweede in die Egiptiese Demotiese skrif, en die derde in Antieke Grieks.Ray (2007) p. 3 Die vooroppervlak is gepoleer en die inskripsies liggies daarop ingesny; die kante van die klip is glad gemaak, maar die agterkant is net rofweg bewerk, vermoedelik omdat dit nie sigbaar sou gewees het toe die stele opgerig is nie.Parkinson et al. (1999) p. 28
Oorspronklike stele duimnael|Een moontlike rekonstruksie van die oorspronklike stele. Die Rosettasteen is 'n fragment van 'n groter stele. Geen bykomende fragmente is gevind in latere soektogte van die Rosetta-terrein nie.Parkinson et al. (1999) p. 20 Weens die beskadigde toestand is nie een van die drie tekste volledig nie. Die boonste register, saamgestel uit Egiptiese hiërogliewe, het die meeste skade gely. Slegs die laaste 14 reëls van die hiëroglieweteks kan gesien word; hulle is almal gebreek aan die regterkant, en 12 van hulle aan die linkerkant. Daaronder het die middelregister van demotiese teks die beste oorleef; dit het 32 lyne, waarvan die eerste 14 aan die regterkant effens beskadig is. Die onderste register van Griekse teks bevat 54 reëls, waarvan die eerste 27 ten volle oorleef; die res is toenemend fragmentaries as gevolg van 'n diagonale breuk regs onder op die klip.Budge (1913) pp. 2–3
Die volle lengte van die hiëroglieweteks en die totale grootte van die oorspronklike stele, waarvan die Rosettasteen 'n fragment is, kan geskat word op grond van vergelykbare stele wat oorleef het, insluitend ander kopieë van dieselfde verordening. Die effens vroeëre dekreet van Canopus, wat in 238 v.C. tydens die bewind van Ptolemeus III opgerig is, is 2 190 millimeter hoog en 820 mm breed, en bevat 36 reëls hiëroglieweteks, 73 reëls demotiese teks, en 74 van Grieks. Die tekste is van soortgelyke lengte.Budge (1894) p. 106Uit sulke vergelykings kan geskat word dat 'n bykomende 14 of 15 reëls hiërogliewe-inskripsie ontbreek in die boonste register van die Rosettasteen, wat nog 300 millimeter beloop.Budge (1894) p. 109 Benewens die inskripsies sou daar waarskynlik 'n toneel gewees het wat uitbeeld hoe die koning aan die gode voorgestel word, met 'n gevleuelde skyf, soos op die Canopus Stele. Hierdie parallelle, en 'n hiëroglieweteken vir "stela" op die steen self,O26, stel voor dat dit oorspronklik 'n geronde bokant gehad het.Parkinson et al. (1999) p. 26 Die hoogte van die oorspronklike stele was na raming ongeveer 149 sentimeter. </div>
Memphis-verordening en die konteks daarvan Die stele is opgerig na die kroning van koning Ptolemeus V en is ingeëts met 'n verordening wat die goddelike kultus van die nuwe heerser gevestig het.Parkinson et al. (1999) p. 25 Die verordening is uitgereik deur 'n kongres van priesters wat by Memphis vergader het. Die datum word aangegee as "4 Xandikos" in die Masedoniese kalender en "18 Mekhir" in die Egiptiese kalender, wat ooreenstem met 27 Maart 196 v.C.. Die jaar word aangegee as die negende jaar van Ptolemeus V se regering (gelyk aan 197/196 v.C.), wat bevestig word deur vier priesters te noem wat in daardie jaar diens gedoen het: Aetos seun van Aetos was priester van die goddelike kultusse van Alexander die Grote en die vyf Ptolemeërs tot by Ptolemeus V self; die ander drie priesters wat om die beurt in die inskripsie genoem word, is diegene wat die aanbidding gelei het van Berenice Euergetis (vrou van Ptolemeus III), Arsinoe Philadelphos (vrou en suster van Ptolemeus II), en Arsinoe Philopator, moeder van Ptolemeus V.Clarysse and Van der Veken (1983) pp. 20–21 'n Tweede datum word egter ook in die Griekse en hiërogliewetekste gegee, wat ooreenstem met 27 November 197 v.C., die amptelike herdenking van Ptolemeus se kroning.Parkinson et al. (1999) p. 29 Die demotiese teks bots hiermee en noem opeenvolgende dae in Maart vir die dekreet en die herdenking.Parkinson et al. (1999) p. 29 Dit is onseker waarom hierdie teenstrydigheid bestaan, maar dit is duidelik dat die verordening in 196 v.C. uitgevaardig is en dat dit ontwerp is om die heerskappy van die Ptolemaïese konings oor Egipte te hervestig.Shaw & Nicholson (1995) p. 247
Die verordening is tydens 'n onstuimige tydperk in die Egiptiese geskiedenis uitgereik. Ptolemeus V Epifanes het van 204 tot 181 v.C. geregeer, die seun van Ptolemeus IV Philopator en sy vrou en suster Arsinoe. Hy het op die ouderdom van vyf heerser geword ná die skielike dood van albei sy ouers, wat vermoor is in 'n sameswering wat Ptolemaeus IV se minnares Agathoclea betrek het, volgens kontemporêre bronne. Die samesweerders het effektief oor Egipte regeer as Ptolemeus V se voogde,Tyldesley (2006) p. 194Clayton (2006) p. 211 totdat 'n opstand twee jaar later onder generaal Tlepolemus uitgebreek het, toe Agathoclea en haar gesin deur 'n skare in Alexandrië gelynch is. Tlepolemus is op sy beurt as voog vervang in 201 v.C. deur Aristomenes van Alyzia, wat hoofminister was ten tyde van die Memphis-verordening.Bevan (1927) pp. 252–262
Politieke magte buite die grense van Egipte het die interne probleme van die Ptolemaïese koninkryk vererger. Antiochus III die Grote en Filippus V van Masedon het 'n ooreenkoms gesluit om Egipte se oorsese besittings te verdeel. Philip het verskeie eilande en stede in Caria en Thracië in beslag geneem, terwyl die Slag van Panium (198 v.C.) gelei het tot die oordrag van Coele-Sirië, insluitend Judéa, van die Ptolemeërs na die Seleukiede. Intussen was daar in die suide van Egipte 'n langdurige opstand wat begin het tydens die bewind van Ptolemeus IV, gelei deur Horwennefer en deur sy opvolger Ankhwennefer.Assmann (2003) p. 376 Beide die oorlog en die interne opstand was steeds aan die gang toe die jong Ptolemeus V op die ouderdom van 12 (sewe jaar na die begin van sy bewind) amptelik by Memphis gekroon is en toe, net meer as 'n jaar later, die Memphis-verordening uitgereik is. duimnael|Nog 'n fragment voorbeeld van 'n "skenkingstele", waarin die Ou Koninkryk Farao Pepi II belasting-immuniteit verleen aan die priesters van die tempel van Min. Steles van hierdie soort, wat op inisiatief van die tempels eerder as dié van die koning opgerig is, is uniek aan Ptolemaïese Egipte. In die voorafgaande Faroniese tydperk sou dit ongehoord gewees het vir enigiemand behalwe die goddelike heersers self om nasionale besluite te neem: daarenteen was hierdie manier om 'n koning te vereer 'n kenmerk van Griekse stede. Eerder as om self sy lofrede te maak, het die koning homself deur sy onderdane of verteenwoordigende groepe van sy onderdane verheerlik en vergoddelik.Clarysse (1999) p. 51, with references there to Quirke and Andrews (1989) Die verordening meld dat Ptolemeus V 'n geskenk van silwer en graan aan die tempels gegee het.Bevan (1927) pp. 264–265 Dit teken ook aan dat daar in die agtste jaar van sy bewind besonder hoë oorstromings van die Nyl was, en hy het die oortollige waters laat opdam tot voordeel van die boere. In ruil daarvoor het die priesterskap belowe dat die koning se verjaardag en kroningsdae jaarliks gevier sou word en dat al die priesters van Egipte hom saam met die ander gode sou dien. Die dekreet word afgesluit met die opdrag dat 'n afskrif in elke tempel geplaas moes word, ingeskryf in die "taal van die gode" (Egiptiese hiërogliewe), die "taal van dokumente" (Demoties) en die "taal van die Grieke" as gebruik deur die Ptolemaïese regering.Ray (2007) p. 136Parkinson et al. (1999) p. 30