duimnael|Visualisering van 'n gedeelte van die Internet duimnael|400px|Getal internetgebruikers volgens lande in 2012 duimnael|400px|Persentasie internetgebruikers volgens lande in 2015 duimnael|400px|Internetsensuur en toesig volgens lande in 2017:
Die Internet is die wêreldwye stelsel van rekenaarnetwerke wat met mekaar verbind is en wat die internetprotokolsuite (TCP/IP) gebruik om tussen netwerke en toestelle te kommunikeer. Dit is 'n netwerk van netwerke wat uit privaat, openbare, akademiese, sake- en regeringsnetwerke van plaaslike tot wêreldwye omvang bestaan, verbind deur elektroniese, kabellose en optiese tegnologie. Die Internet dra 'n groot verskeidenheid inligtingsdienste en hulpbronne, soos die onderling geskakelde hiperteksdokumente en toepassings van die Wêreldwye web, e-pos, besprekingsgroepe, internettelefonie, stroommedia en lêerdeling.
Die meeste tradisionele kommunikasiemedia – die telefoon, radio, televisie, papierpos, koerante en die drukwese – is deur die Internet omvorm, wat tot nuwe media soos e-pos, aanlynmusiek, digitale koerante, nuusversamelaars en klank- en videostrome gelei het. Die Internet het ook nuwe vorme van persoonlike omgang deur kitsboodskappe, internetforums en sosiale media moontlik gemaak en versnel, en aanlynwinkels beslaan vandag 'n beduidende deel van die kleinhandelmark oor verskeie bedrywe heen, wat maatskappye in staat stel om hul fisiese winkels na groter markte uit te brei. Sake-tot-sake- en finansiële dienste op die Internet raak die verskaffingskettings van hele bedrywe.
Die oorsprong van die Internet lê in navorsing wat die gelyktydige gebruik van rekenaarhulpbronne moontlik gemaak het, in die ontwikkeling van pakkieskakeling en in die ontwerp van rekenaarnetwerke vir datakommunikasie. Die stel kommunikasieprotokolle wat internetwerking moontlik maak, het voortgekom uit navorsing wat in die 1970's deur die Verenigde State se Defense Advanced Research Projects Agency in samewerking met universiteite en navorsers in die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk en Frankryk aangevra is.
Die Internet het geen enkele sentrale gesag nie, nóg vir sy tegniese implementering, nóg vir beleid oor toegang en gebruik; elke samestellende netwerk bepaal sy eie beleid. Die oorkoepelende omskrywing van die twee vernaamste naamruimtes op die Internet – die IP-adresruimte en die Domeinnaamstelsel – word deur een instandhoudingsorganisasie gerig, die Internet Corporation for Assigned Names and Numbers (ICANN), terwyl die tegniese grondslag en standaardisering van die kernprotokolle die werk van die Internet Engineering Task Force (IETF) is.
Die naam "Internet" word gewoonlik in spreektaal gebruik om na die Wêreldwye web te verwys, maar laasgenoemde is slegs een van die talle dienste wat deur die Internet beskikbaar is. Ander sluit in e-pos, lêeroordrag (FTP), geselsdienste en aanlynspeletjies.
Terminologie Die Engelse woord internetted is reeds in 1849 in die betekenis "onderling verbind" of "deurvleg" gebruik. Die woord Internet is in 1945 deur die Amerikaanse Departement van Oorlog in 'n radio-operateur se handleiding gebruik, en in 1974 as verkorte vorm van internetwork toe Vint Cerf en sy studente dit in RFC 675 so ingespan het. Vandag verwys die term meestal na die wêreldwye stelsel van onderling verbonde rekenaarnetwerke, hoewel dit ook na enige groep kleiner netwerke kan verwys.
Die woord word in Engels soms met 'n hoofletter as eienaam geskryf, hoewel dit al minder algemeen word: dit weerspieël die neiging om nuwe terme met 'n hoofletter te skryf en hulle later in kleinletters te skryf soos hulle bekend raak. Verskeie publikasies, waaronder die AP Stylebook sedert 2016, beveel die kleinletter in alle gevalle aan. Die hoofletter word soms nog gebruik om die wêreldwye internet van kleiner netwerke te onderskei. In 2016 het die Oxford English Dictionary op grond van 'n ondersoek na sowat 2,5 miljard gedrukte en aanlynbronne bevind dat "Internet" in 54 % van die gevalle met 'n hoofletter geskryf word.
Die ontstaan Die voorloper tot die Internet was ARPANET – 'n eksperimentele navorsingsnetwerk wat deur die Amerikaanse verdedigingsagentskap ARPA befonds is en waarvan die eerste knope by universiteite was. Dit het in 1969 in die Verenigde State ontstaan. Op 1 Januarie 1983 het ARPANET van die ou NCP-protokol na TCP/IP oorgeskakel en so die weg vir die ontstaan van die moderne Internet gebaan.
Dit was egter eers in die negentigerjare dat die publiek die Internet "ontdek" het. In Augustus 1991 het Tim Berners-Lee en Robert Cailliau die Wêreldwye web-projek gepubliseer nadat hulle 'n paar jaar aan HTTP en HTML gewerk het. Die eerste webbladsye het verskyn by CERN in Switserland, waar hulle albei gewerk het.
Met die uitvinding van bladsye wat aan mekaar verbind word deur klikbare skakels (HTML/WWW) het Tim Berners-Lee die Internet inderwaarheid vir die groter publiek beskikbaar gestel. Hy word as die uitvinder van die Wêreldwye web beskou; die Internet self het uit die werk van baie navorsers oor twee dekades ontwikkel en bestaan reeds meer as twintig jaar voor die Web.
Sedertdien het dit 'n wêreldwye fenomeen geword met die karakter van 'n massamedium. Dit is die mees gebruikte kommunikasiemiddel ooit. Een van die bydraende faktore tot die Internet se sukses is waarskynlik dat dit in sy geheel aan niemand behoort nie en kommunikasie daarop feitlik onbeperk is.
Die 1960's duimnael|'n Skets van ARPANET in Desember 1969. Knope 1 tot 4 was onderskeidelik die SDS Sigma 7 by UCLA, die SDS 940 by die Stanford-navorsingsinstituut, die IBM 360/75 by UCSB en die PDP-10 by die Universiteit van Utah. In die 1960's het rekenaarwetenskaplikes stelsels begin ontwikkel waarmee rekenaarhulpbronne gelyktydig deur verskeie gebruikers benut kon word. J.C.R. Licklider het die gedagte van 'n universele netwerk voorgestel terwyl hy by Bolt Beranek & Newman gewerk het en later die Information Processing Techniques Office by die Amerikaanse Advanced Research Projects Agency gelei het. Navorsing oor pakkieskakeling – een van die grondliggende tegnologieë van die Internet, waarby boodskappe in klein stukkies of pakkies opgedeel word wat afsonderlik deur die netwerk gestuur en by die bestemming weer saamgevoeg word – het in die vroeë 1960's met die werk van Paul Baran by RAND begin, en onafhanklik daarvan met dié van Donald Davies by die Britse National Physical Laboratory in 1965.
Ná die Symposium on Operating Systems Principles van 1967 is pakkieskakeling uit die voorgestelde NPL-netwerk in die ontwerp van ARPANET opgeneem, 'n eksperimentele netwerk vir die gedeelde gebruik van hulpbronne wat deur ARPA voorgestel is. Die ontwikkeling daarvan het op 29 Oktober 1969 met twee netwerkknope begin, tussen die Universiteit van Kalifornië in Los Angeles en die Stanford-navorsingsinstituut. Die derde plek op die ARPANET was die Culler-Fried Interactive Mathematics Center by die Universiteit van Kalifornië in Santa Barbara en die vierde die grafikadepartement van die Universiteit van Utah.
Die 1970's Teen die einde van 1971 was vyftien plekke aan die jong ARPANET verbind, hoofsaaklik in die stadsgebiede van Los Angeles, San Francisco en Boston. Daarna het die ARPANET geleidelik in 'n gedesentraliseerde kommunikasienetwerk ontwikkel wat afgeleë sentrums en militêre basisse in die Verenigde State verbind het. Ander gebruikers- en navorsingsnetwerke, soos die Merit Network en CYCLADES, is in die laat 1960's en vroeë 1970's ontwikkel. Vroeë internasionale verbindings was skaars: in 1973 is verbindings na Noorweë en na Peter Kirstein se navorsingsgroep by University College London gemaak, wat 'n deurgang na die Britse akademiese netwerke verskaf het en die eerste internetwerk vir die gedeelde gebruik van hulpbronne was.
ARPA-projekte, die International Network Working Group en kommersiële inisiatiewe het tot verskeie protokolle en standaarde gelei waarmee verskeie afsonderlike netwerke een netwerk – 'n netwerk van netwerke – kon word. In 1974 het Vint Cerf aan die Stanford-universiteit en Bob Kahn by DARPA 'n voorstel getitel "A Protocol for Packet Network Intercommunication" gepubliseer, waaruit die protokolle ontwikkel het waarmee verskeie afsonderlike netwerke een netwerk kon word. Die werk van Louis Pouzin en Robert Metcalfe het 'n belangrike invloed op die uiteindelike TCP/IP-ontwerp gehad, terwyl nasionale telekommunikasiediensverskaffers en kommersiële verskaffers die X.25-standaard ontwikkel en op openbare datanetwerke ontplooi het.
Die 1980's Die ARPANET het aanvanklik as ruggraat gedien vir die verbinding van streeksgebonde akademiese en militêre netwerke in die Verenigde State sodat hulpbronne gedeel kon word. Toegang is in 1981 uitgebrei toe die National Science Foundation die Computer Science Network gefinansier het. In 1982 is die internetprotokolsuite gestandaardiseer, wat die wêreldwye verspreiding van onderling verbonde netwerke moontlik gemaak het, en in 1986 het die NSFNET toegang tot superrekenaars in die Verenigde State verskaf, eers teen 56 kbit/s en later teen 1,5 en 45 Mbit/s.
Die NSFNET het in 1988 en 1989 na akademiese en navorsingsorganisasies in Europa, Australië, Nieu-Seeland en Japan uitgebrei. Hoewel ander netwerkprotokolle soos UUCP en die openbare datanetwerke van die nasionale telekommunikasiediensverskaffers reeds lank voor dié tyd wêreldwye bereik gehad het, het dit die begin van die Internet as 'n interkontinentale netwerk gemerk. Kommersiële internetdiensverskaffers het in 1989 in die Verenigde State en Australië ontstaan, en die ARPANET self is in 1990 ontmantel.
Die 1990's duimnael|Die T3-ruggraat van die NSFNET, ca. 1992 Die verbinding van kommersiële netwerke en ondernemings teen die vroeë 1990's, sowel as die koms van die Wêreldwye web, het die begin van die oorgang na die moderne Internet gemerk. Gestadigde vooruitgang in halfgeleiertegnologie en optiese netwerke het nuwe ekonomiese geleenthede geskep, sowel vir kommersiële deelname aan die uitbreiding van die netwerk se kern as vir die lewering van dienste aan die publiek. In die middel van 1989 het MCI Mail en CompuServe verbindings met die Internet gevestig en so e-pos en produkte vir openbare toegang aan die half miljoen gebruikers van die Internet gelewer.
Enkele maande later, op 1 Januarie 1990, het PSInet 'n alternatiewe internetruggraat vir kommersiële gebruik in bedryf gestel – een van die netwerke wat later deel van die kern van die kommersiële Internet geword het. In Maart 1990 is die eerste snel T1-verbinding (1,5 Mbit/s) tussen die NSFNET en Europa tussen die Cornell-universiteit en CERN geïnstalleer, wat veel robuuster kommunikasie moontlik gemaak het as wat met satelliete haalbaar was.
Laat in 1990 het Tim Berners-Lee die eerste webblaaier, WorldWideWeb, begin skryf ná twee jaar se pleitwerk by die bestuur van CERN. Teen Kersfees 1990 het hy al die gereedskap gebou wat vir 'n werkende web nodig was: HTTP weergawe 0,9, die opmaaktaal HTML, die eerste webblaaier (wat ook 'n HTML-redigeerder was en Usenet-nuusgroepe sowel as FTP-lêers kon oopmaak), die eerste bedienerprogrammatuur vir HTTP (later as CERN httpd bekend), die eerste webbediener en die eerste webbladsye, wat die projek self beskryf het.
In 1991 is die Commercial Internet eXchange gestig, wat PSInet in staat gestel het om met die ander kommersiële netwerke CERFnet en Alternet te kommunikeer. Die Stanford Federal Credit Union was in Oktober 1994 die eerste finansiële instelling wat aanlyn internetbankdienste aan al sy lede gebied het, en in 1996 het die OP Financial Group, eweneens 'n koöperatiewe bank, die tweede aanlynbank ter wêreld en die eerste in Europa geword.