Boris Georgijewitsj Pertsjatkin (Russies: Борис Георгиевич Перчаткин; gebore 1 Julie 1946) is 'n menseregte-aktivis en een van die bekendste figure in die godsdienstige emigrasiebeweging wat gedurende die laat 1970's en vroeë 1980's in Nachodka ontstaan het. In 1989 het hy in die Verenigde State van Amerika 'n belangrike rol gespeel in die bevordering van die sogenaamde Lautenberg-wysiging. Dié wetgewende wysiging het dit moontlik gemaak dat sowat een miljoen mense uit die voormalige Sowjetunie na die Verenigde State kon emigreer.
Biografie
Vroeë lewe en aansluiting by die kerk
Pertsjatkin is gebore in die gesin van 'n militêre vlieënier wat kort ná sy geboorte in 'n motorongeluk omgekom het. 'n Paar jaar later is sy moeder met 'n ander militêre offisier getroud. In 1953 is hy in hegtenis geneem nadat hy geweier het om 'n bevel tydens 'n opstand uit te voer en is hy tot 25 jaar dwangarbeid in die strafkamp by Workoeta gevonnis.
Op sestienjarige leeftyd het Boris by 'n Pinkstergemeente in Nachodka aangesluit. Daarna het hy begin om inligting oor die vervolging van gelowiges in die Sowjetunie te versamel en dit gereeld aan buitelandse joernaliste beskikbaar te stel.
Emigrasiebeweging en kontak met andersdenkendes
In 1976 het Pertsjatkin saam met Wasili Patroesjef, W.A. Boerlatsjenko en Wladimir Stepanof kontak met andersdenkendes in Moskou gemaak. Hulle is aangeraai om die toenemende emigrasiebeweging beter te organiseer.
Later dieselfde jaar het L.W. Woronina van die Moskouse Helsinki-groep Nachodka besoek. Van toe af het Pertsjatkin hom aktief daarvoor beywer dat Pinkstergelowiges die Sowjetunie in groter getalle kon verlaat. In dieselfde jaar het hy ook appèlle gestuur aan die Verenigde Nasies, die Wêreldraad van Kerke en die staatshoofde van die lande wat die Helsinki-ooreenkomste onderteken het. Daarin het hy die voortgesette vervolging van gelowiges in die Sowjetunie onder hulle aandag gebring.
In 1977 het hy saam met Nikolai Goreti namens Pinkstergelowiges opgetree ter ondersteuning van die gearresteerde andersdenkendes Aleksandr Ginzburg, Joeri Orlof en Anatoli Sjtsjaranski, en 'n beroep op Christene wêreldwyd gedoen om hulle saak te steun. Later daardie jaar het hy saam met Christene uit verskillende kerkgenootskappe aan 'n openbare hongerstaking deelgeneem. Die doel was om toestemming te verkry vir die emigrasie van Christene wat weens hulle geloof vervolg is.
Op 20 Desember 1978 het Pertsjatkin vanaf die poskantoor in Nachodka probeer om 'n Nuwejaarsboodskap aan die Amerikaanse president Jimmy Carter te stuur. Daarin het hy versoek dat aandag geskenk word aan mense wat van godsdiensvryheid ontneem is.
Van 1979 af het hy die organisatoriese werk gelei om 'n sentrum vir gelowiges te vestig wat uit die Sowjetunie wou emigreer. In 1980 is hy verkies tot sekretaris van die nuutgestigte Raad van Kerke van Sowjet-Pinkstergelowiges wat emigrasie nagestreef het.
Teen die einde van 1979 het Pertsjatkin 'n verklaring aan die Amerikaanse Kongres en regering, asook aan die regerings van Kanada, Australië, die Verenigde Koninkryk, Wes-Duitsland, Frankryk en Italië gerig. Daarin het hy die werklikheid van die Sowjetstelsel, die Kommunistiese Party se godsdiensbeleid en die Sowjetwetgewing oor godsdienstige verenigings uiteengesit.
Staatsvervolging en gevangenisstraf As een van die vernaamste leiers van die beweging van gelowiges wat om toestemming vir emigrasie aansoek gedoen het, het Pertsjatkin toenemend die aandag van die Sowjetowerhede getrek. Die plaaslike pers het op hulle aandrang 'n lasterveldtog teen hom en sy gesin gevoer.
Op 21 Augustus 1980 is Pertsjatkin in Nachodka in hegtenis geneem. Aan die einde van Maart 1981Chronology of Soviet Dissidence: January 1970 through December 1982 is hy ingevolge artikel 190.1 van die Strafkode van die RSFSR skuldig bevind aan die "verspreiding van opsetlik valse bewerings wat die Sowjetstaat en die sosiale bestel in diskrediet bring" en tot twee jaar gevangenisstraf gevonnis.
Volgens berigte van Voice of America is Pertsjatkin tydens die ondersoek en verhoor met neuroleptiese middels behandel, wat daartoe gelei het dat hy herhaaldelik sy bewussyn verloor het. Hy is in Augustus 1982 vrygelaat en het sy veldtog vir die reg op emigrasie hervat. Reeds in Februarie 1983 is hy egter weer in hegtenis geneem. Hierdie keer is hy ingevolge artikel 218 (deel 2) van die Strafkode van die RSFSR tot anderhalf jaar gevangenisstraf gevonnis weens die onwettige besit van 'n mes.
Emigrasie na die VSA en die Lautenberg-wysiging In 1987 het Pertsjatkin 'n verslag met die titel Oor die toestand van godsdiens in die Sowjetunie vir die Amerikaanse Kongres voorberei. Nadat dit in die Kongres voorgelê is, is hy genooi om met die Amerikaanse minister van buitelandse sake, George Shultz, die hoofregter van die Amerikaanse Hooggeregshof, William Rehnquist, en ander senior amptenare te vergader.
Toe president Ronald Reagan die Sowjetunie in Mei 1988 besoek, is Pertsjatkin as verteenwoordiger van Sowjet-Protestante genooi om saam met 'n afvaardiging van veertig persone die eerste dame, Nancy Reagan, te ontmoet.
Op 26 Julie 1988 het Pertsjatkin saam met sy gesin na die VSA geïmmigreer. Op 4 Augustus dieselfde jaar het hy die Amerikaanse Kongres toegespreek oor die vervolging van gelowiges in die Sowjetunie. Daarna het hy met kongreslede, senatore en diplomate oor die situasie van godsdienstige minderhede in die Sowjetunie beraadslaag.
Uit hierdie gesprekke het die sogenaamde Lautenbergwysiging voortgespruit, wat in 1989 aanvaar is en na senator Frank Lautenberg van New Jersey vernoem is. In die eerste dekade ná die aanvaarding daarvan het ongeveer 350 000 godsdienstige immigrante hulle in die Verenigde State gevestig. Teen 2010 het die totale getal begunstigdes van die wysiging tot sowat 'n miljoen gestyg.
Menseregte-aktiwiteit in die VSA Nadat hy hom in die Verenigde State gevestig het, het Pertsjatkin 'n persoonlike webwerf geskep waarop hy sy arrestasies, gevangenisstraf en die geskiedenis van die emigrasiebeweging uitvoerig beskryf het. Hy het ook die Christelike menseregte-organisasie ARRC (American-Russian Relief Committee) gestig. Verder het hy sy outobiografie Ognennyje tropy (Russies: Огненные тропы; Vurige paaie) gepubliseer, waarvan verskeie uitgawes verskyn het.
In die somer van 2025 het Pertsjatkin en sy ondersteuners die Amerikaanse Departement van Buitelandse Sake en die Amerikaanse Kommissie vir Internasionale Godsdiensvryheid (USCIRF) toegespreek. Hulle het die aandag gevestig op die vervolging van Christelike pasifiste in Rusland en Oekraïne, wat volgens hulle alternatiewe burgerdiens geweier word, gedwing word om gemobiliseer te word en blootgestel word aan arrestasies, geweld en intimidasie omdat hulle weier om aan gewapende konflik deel te neem. In dieselfde verband het Pertsjatkin hom daarvoor beywer dat 'n afsonderlike immigrasiekwota ingestel word vir Oekraïense Christelike pasifiste wat ingevolge die U4U-program na die Verenigde State gekom het.
Vermeldings Pertsjatkin is in 1981 uitdruklik deur die bekende andersdenkende Andrei Sakharov genoem in sy essay Die Verantwoordelikheid van Wetenskaplikes, waarin hy hom onder die politieke gevangenes in die Sowjetunie genoem het.
Bibliografie Pertsjatkin, Boris — Огненные тропы. Seattle (VSA), 2002. — 222 bl.
Verwysings
Bronne
Eksterne skakels
Kategorie:Geboortes in 1946 Kategorie:Menseregte-aktiviste