duimnael|29 November 1961: Die reaktorvat word uit die reaktorgebou verwyder, wat in wese soos die inperkingsgebou wat in moderne kernfasiliteite gebruik word, opgetree het. Die 60-ton Manitowoc Model 3900-hyskraan het 'n 13.3 cm staalskerm met 'n 23 cm dik loodglasvenster gehad om die operateur te beskerm. Stasionêre Laekragreaktor Nommer Een, ook bekend as SL-1, aanvanklik die Argonne Laekragreaktor (ALPR), was 'n eksperimentele kernreaktor van die Verenigde State se Leër by die Nasionale Reaktortoetsstasie (NRTS) in Idaho, ongeveer 65 km wes van Idaho Falls, nou die Idaho Nasionale Laboratorium. Dit was in werking van 1958 tot 1961, toe 'n ontploffing drie aanlegoperateurs gedood het, wat gelei het tot veranderinge in reaktorontwerp. Dit is die enigste Amerikaanse reaktorongeluk wat onmiddellike sterftes veroorsaak het.
As deel van die Leër se kernkragprogram, was SL-1 'n prototipe vir reaktore wat bedoel was om elektriese krag en hitte te verskaf vir klein, afgeleë militêre fasiliteite, soos radarterreine naby die Arktiese Sirkel, en dié in die DEW-lyn. Die ontwerpkrag was 3 MW (termies), maar sowat 4.7 MW-toetse is in die maande voor die ongeluk uitgevoer. Die nuttige kraglewering was 200 kW elektries en 400 kW vir ruimteverhitting.
Op 3 Januarie 1961, om 9:01 nm MST, het 'n operateur die sentrale beheerstaaf, 'n komponent wat ontwerp is om neutrone in die reaktor se kern te absorbeer, heeltemal teruggetrek. Dit het veroorsaak dat die reaktor van afskakel na kritieke toestand gegaan het. Binne vier millisekondes het die kern se kragvlak byna 20 GW bereik.Tucker, Todd (2009). Atomic America: How a Deadly Explosion and a Feared Admiral Changed the Course of Nuclear History. New York: Free Press. ISBN 978-1-4165-4433-3. Sien opsomming: Geargiveer 2011-07-21 deur die Wayback MachineLA-3611 A Review of Criticality Accidents , William R. Stratton, Los Alamos Scientific Laboratory, 1967LA-13638 A Review of Criticality Accidents (2000 Revision) , Thomas P. McLaughlin, et al., Los Alamos National Laboratory, 2000.
Die intense hitte van die kernreaksie het die water binne die kern laat uitsit, wat 'n uiterste waterslag veroorsaak het en veroorsaak het dat water, stoom, reaktorkomponente, puin en brandstof uit die bokant van die reaktor ontsnap het. Toe die water die bokant van die reaktorvat tref, het dit die vat na die plafon van die reaktorkamer gedryf. 'n Toesighouer wat bo-op die reaktordeksel was, is deur 'n uitgestootte beheerstaaf-skermprop deurboor en teen die plafon vasgepen. Ander materiale het die twee ander operateurs getref en hulle ook dodelik beseer.
Die ongeluk het ongeveer 1 100 curie (41 TBq) splitsingsprodukte in die atmosfeer vrygestel,Horan, J. R., and J. B. Braun, 1993, Occupational Radiation Exposure History of Idaho Field Office Operations at the INEL, EGG-CS-11143, EG&G Idaho, Inc., October, Idaho Falls, Idaho. insluitend die isotope van xenon, isotope van kripton, strontium-91 en yttrium-91 wat in die klein dorpie Atomic City, Idaho, opgespoor is. Radiation Safety and Regulation Hearings, Joint Committee on Atomic Energy, US Congress, Junie 12–15, 1961, including SL-1 Accident Atomic Energy Commission Investigation Board Report, Joint Committee on Atomic Energy Congress of the United States, First Session on Radiation Safety and Regulation, Washington, DC. Dit het ook ongeveer 80 curie (3.0 TBq) jodium-131 vrygestel.The Nuclear Power Deception Table 7: Some Reactor Accidents Dit is nie as betekenisvol beskou nie, as gevolg van die reaktor se ligging in die afgeleë hoë woestyn van Oos-Idaho.
'n Gedenkplaat vir die drie mans is in 2022 by die Eksperimentele Kweekreaktorterrein opgerig.
Verwysings
Kategorie:Rampe Kategorie:Kernkragsentrales