duimnael|Die Leemte van die Veewagter op ’n sterrekaart. Die Leemte van die Veewagter (Engels: Boötes Void; Grieks: Κενό του Βοώτη) is ’n uiters groot kosmiese leemte in die rigting van die sterrebeeld Veewagter. Dit is een van die bekendste en eerste ontdekte enorme onderdigte streke in die grootskaalse struktuur van die waarneembare heelal.
Die Leemte van die Veewagter het ’n geraamde deursnee van ongeveer 330 miljoen ligjare. Ter vergelyking: die Melkweg-sterrestelsel het ’n deursnee van sowat 100 000 ligjare. Meer as 2 000 Melkweë sou langs mekaar kon pas oor die wydte van hierdie superholte.
Die middelpunt van die leemte is ongeveer 700 miljoen ligjare (ongeveer 200–220 megaparsek) van die Aarde af. Hierdie waarde is gebaseer op die gemete rooiverskuiwing van die betrokke streek.
Die superholte is in 1981 ontdek deur die Amerikaanse sterrekundiges Robert Kirshner, Augustus Oemler, Paul Schechter en Stephen Shectman tydens ’n rooiverskuiwingsopname van sterrestelsels. Hulle het gevind dat daar ’n buitengewoon groot streek is met ’n baie lae digtheid van sterrestelsels in vergelyking met die kosmiese gemiddelde.
Hoewel dit as ’n “holte” beskryf word, is die streek nie heeltemal leeg nie. Die oorspronklike studie deur Kirshner et al. (1981) het getoon dat daar baie minder helder sterrestelsels in hierdie gebied voorkom as wat normaalweg verwag sou word vir ’n streek van daardie grootte. Die digtheid van sterrestelsels in die Leemte van die Veewagter word geskat op slegs ongeveer 10–20% van die kosmiese gemiddelde.
Die ontdekking van die Superholte van die Veewagter het ’n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling van moderne kosmologie. Dit het bevestig dat die heelal op skale van honderde miljoene ligjare ’n duidelike grootskaalse struktuur vertoon, bestaande uit ’n netwerk van digte en yl streke wat as die kosmiese web bekend staan.
Verwysings
Kategorie:Superholtes