duimnael|Virginia Apgar, Uitvinder van die APGAR-telling, 6 Julie 1959. Virginia Apgar (7 Junie 1909 7 Augustus 1974) was 'n Amerikaanse geneesheer, obstetriese narkotiseur en mediese navorser, veral bekend as die uitvinder van die Apgar-telling, 'n manier om die gesondheid van 'n pasgebore kind onmiddellik na geboorte vinnig te bepaal om sodoende babasterftes te bekamp. In 1952 het sy die 10-punt Apgar-telling ontwikkel om dokters en verpleegkundiges te help om die status van pasgebore babas te bepaal. Die Apgar-toets, wat een minuut en vyf minute na geboorte gegee word, meet 'n kind se asemhaling, velkleur, reflekse, beweging en hartklop. 'n Vriend het gesê: "Sy het waarskynlik meer as enige ander geneesheer gedoen om die uitdagings van geboortedefekte uit die agterkamers te bring." Sy was 'n leier op die gebied van narkose en teratologie, en het obstetriese oorwegings in die gevestigde veld van neonatologie bekendgestel.
Vroeë lewe en opvoeding links|duimnael|237x237px|Apgar speel haar viool in 'n veld in 1920 Apgar, die jongste van drie kinders, is gebore en getoë in Westfield, New Jersey, as die dogter van Helen May (Clarke) en Charles Emory Apgar. Haar pa was 'n sakebestuurder en amateur-sterrekundige wie se amateurradiowerk 'n spioenasienetwerk tydens die Eerste Wêreldoorlog blootgelê het. Haar ouer broer is vroeg aan tuberkulose oorlede, en haar ander broer het 'n chroniese siekte gehad. Sy het in 1925 aan die Westfield Hoërskool gegradueer, wetende van jongs af dat sy 'n dokter wou word.
Apgar het in 1929 aan Mount Holyoke College gegradueer, waar sy dierkunde met fisiologie en chemie as byvakke gestudeer het. In 1933 het sy vierde in haar jaargroep aan die Columbia University College of Physicians and Surgeons (P&S) gegradueer en in 1937 het sy 'n residensie in chirurgie by P&S voltooi.
Sy is deur Allen Whipple, die voorsitter van chirurgie by die Columbia Presbiteriaanse Mediese Sentrum, ontmoedig om haar loopbaan as chirurg voort te sit. Hy het aangevoer dat hy baie vroue gesien het wat probeer het om suksesvolle chirurge te wees en uiteindelik misluk het. Hy het haar eerder aangemoedig om narkose te beoefen, omdat hy van mening was dat vooruitgang in narkose nodig was om insgelyks chirurgie verder te bevorder. Hy het gevoel dat sy die "energie en vermoë" gehad het om 'n beduidende bydrae te lewer. Nadat sy besluit het om haar loopbaan in narkose voort te sit, het sy ses maande lank onder Ralph Waters aan die Universiteit van Wisconsin-Madison studeer, waar hy die eerste sentrum in narkose in die Verenigde State gestig het. In 'n foto van Waters en sy interns uit 1937 is sy die enigste vrou tussen Waters en vyftien ander mans. Sy het toe vir 'n verdere ses maande onder Emery Rovenstine in New York by die Bellevue-hospitaal gestudeer. Sy het in 1937 'n sertifisering as 'n narkotiseur ontvang, en in 1938 na P&S teruggekeer as direkteur van die nuutgestigte afdeling narkose. Sy het later 'n meestersgraad in openbare gesondheid aan die Johns Hopkins Skool vir Higiëne en Openbare Gesondheid ontvang en in 1959 gegradueer.
Werk en navorsing Apgar was die eerste vrou wat aan die hoof van 'n spesialis afdeling by die Columbia Presbiteriaanse Mediese Sentrum (nou New York-Presbiteriaanse Hospitaal) en die Columbia University College of Physicians and Surgeons gestaan het. In samewerking met Allen Whipple het sy P&S se narkose-afdeling begin. Sy is in beheer van die afdeling se administratiewe pligte geplaas en is ook getaak met die koördinering van die personeel van die afdeling en die gepaardgaande werksladings dwarsdeur die hospitaal. Gedurende 'n groot deel van die 1940's was sy 'n administrateur, onderwyser, werwer, koördineerder en praktiserende geneesheer. alt=Dr. Virginia Apgar, standing, facing right, examining baby with stethoscope.|regs|duimnael|313x313px|Apgar ondersoek 'n pasgebore baba in 1966 Dit was dikwels moeilik om mediese personeel vir die program te vind, aangesien vooruitgang in die mediese veld toe eers redelik onlangs die blote toediening van narkose tot narkose as 'n volwaardige mediese spesialisgebied, beskou het. Nuwe narkotiseurs het ook die kritiese oog van ander dokters, veral chirurge, in die gesig gestaar wat nie daaraan gewoond was om 'n narkose-gespesialiseerde mediese dokter in die operasiesaal teenwoordig te hê nie. Hierdie probleme het gelei tot uitdagings met die verkryging van befondsing en ondersteuning vir die afdeling. Met Amerika se toetrede tot die Tweede Wêreldoorlog in 1941, het heelwat professionele persone in die mediese professie by die gewapende magte aangesluit om die oorlogspoging te ondersteun, wat toe 'n ernstige personeelprobleem vir plaaslike hospitale, insluitend Apgar se afdeling, geskep het.
Toe die oorlog in 1945 eindig, was daar hernude belangstelling in narkose onder terugkerende dokters, en die personeelprobleem vir Apgar se afdeling is vinnig opgelos. Die spesialisgebied se groeiende gewildheid en Apgar se ontwikkeling van die residensieprogram het P&S aangespoor om dit in 1949 as 'n amptelike akademiese departement te vestig. As gevolg van haar gebrek aan navorsingsuitsette (weens haar fokus op kliniese werk), is Apgar nie volgens verwagting as die hoof van die departement aangestel nie en is die pos aan haar kollega, Emmanuel Papper, gegee. Apgar is 'n fakulteitspos by P&S aangebied.
Verloskunde In 1949 het Apgar die eerste vrou geword wat 'n vol professor by P&S geword het, waar sy tot 1959 aangebly het. Gedurende hierdie tyd het sy ook kliniese en navorsingswerk gedoen by die geaffilieerde Sloane-hospitaal vir vroue, wat steeds 'n afdeling van die New York-Presbiteriaanse-hospitaal is. In 1953 het sy die eerste toets, genaamd die Apgar-telling, bekendgestel om die gesondheid van pasgebore babas te bepaal.
Tussen die 1930's en die 1950's het die kindersterftesyfer in die Verenigde State afgeneem, maar die aantal babasterftes binne die eerste 24 uur na geboorte het konstant gebly. Apgar het hierdie tendens opgemerk en begin om metodes te ondersoek om die babasterftesyfer spesifiek binne die eerste 24 uur van die baba se lewe te kan verlaag. In haar kapasiteit as obstetriese narkotiseur kon Apgar tendense raaksien en dokumenteer wat gesonde babas van babas in nood onderskei het.
Hierdie ondersoek het gelei tot 'n gestandaardiseerde punte toedeling stelsel wat gebruik word om 'n pasgeborene se gesondheid na geboorte te bepaal, na wat verwys word as die pasgeborene se "Apgar-telling". Elke pasgeborene kry naamlik 'n telling van 0, 1 of 2 (’n telling van 2 beteken dat die pasgeborene in optimale toestand is, 0 in nood) in elk van die volgende kategorieë: hartklop, asemhaling, kleur, spiertonus en refleksprikkelbaarheid. Saamgestelde tellings vir elke pasgeborene kan wissel tussen 0 en 10, met 10 as die beste moontlike toestand vir 'n pasgeborene. Die tellings moes een minuut na geboorte aan 'n pasgeborene toegeken word, en bykomende tellings kon in vyf-minuut-inkremente gegee word om behandeling te bepaal, indien die pasgeborene se toestand nie voldoende verbeter het nie. Teen die 1960's het verskeie hospitale in die Verenigde State die Apgar-telling konsekwent gebruik. In die 21ste eeu word die telling steeds gebruik om 'n aanvaarde en gerieflike metode te bied om die status van die pasgebore baba onmiddellik na geboorte vas te vang en te dokumenteer.
In 1959 het Apgar Columbia verlaat en 'n Meestersgraad in Openbare Gesondheid aan die Johns Hopkins Skool vir Higiëne en Openbare Gesondheid verwerf. Van 1959 tot haar afsterwe in 1974 het Apgar vir die March of Dimes-stigting gewerk, waar sy as visepresident vir mediese aangeleenthede gedien het en ook die navorsingsprogram vir die voorkoming en behandeling van geboortedefekte, bestuur het.
Aangesien daar 'n direkte korrelasie tussen swangerskapouderdom en 'n baba se Apgar-telling is, was Apgar een van die eerstes by die March of Dimes wat aandag gevestig het op die uitdagings van voortydige geboorte, wat nou een van die March of Dimes se topprioriteite is. Gedurende hierdie tydperk het sy breedvoerig geskryf en lesings gegee, artikels in gewilde tydskrifte gepubliseer, sowel as navorsingswerk gedoen. In 1967 het Apgar visepresident en direkteur van basiese navorsing by The National Foundation-March of Dimes geword.
Tydens die rubella-pandemie van 1964–65 het Apgar 'n voorstander geword vir universele inenting om moeder-na-kind-oordrag van rubella te voorkom. Rubella kan ernstige aangebore afwykings veroorsaak indien 'n vrou dit tydens swangerskap onderlede kry. Tussen 1964 en 1965 het die Verenigde State na raming 12,5 miljoen rubella-gevalle gehad, wat aanleiding gegee het tot 11 000 miskrame of terapeutiese aborsies en 20 000 gevalle van aangebore rubella-sindroom. Dit het gelei tot 2 100 sterftes in babajare, 12 000 gevalle van doofheid, 3 580 gevalle van blindheid as gevolg van katarakte en/of mikroftalmie en 1 800 gevalle van intellektuele gestremdheid. In New York Stad alleen het aangebore rubella 1% van alle babas wat destyds gebore is, aangetas. Apgar het ook die effektiewe gebruik van Rh-toetsing bevorder, wat vroue kan identifiseer wat 'n risiko het vir die oordrag van moederlike teenliggaampies via die plasenta na die baba, waar dit later met fetale rooibloedselle kan bind, dit kan vernietig, en wat dan kan lei tot fetale hidrops of selfs miskraam.
Apgar het elke jaar duisende kilometers gereis om met uiteenlopende gehore te praat oor die belangrikheid van vroeë identifisering van geboortedefekte en die belangrikheid van meer navorsing op hierdie gebied. Sy was 'n uitstekende ambassadeur vir die Nasionale Stigting. Die jaarlikse inkomste van die organisasie het meer as verdubbel gedurende haar ampstermyn. Sy het ook die Nasionale Stigting gedien as Direkteur van Basiese Mediese Navorsing (1967–1968) en vise-president vir Mediese Sake (1971–1974). Haar besorgdheid oor die welstand van kinders en gesinne is gekombineer met haar talent vir onderrig in die 1972-boek Is My Baby All Right?, geskryf saam met Joan Beck. regs|duimnael|300x300px|Apgar op die President se Komitee oor Indiensneming van Gestremdes (28 November 1973) Apgar was ook 'n dosent (1965–1971) en toe kliniese professor (1971–1974) in pediatrie aan Cornell Universiteit se Skool vir Geneeskunde, waar sy teratologie (die studie van geboortedefekte) doseer het. Sy was die eerste persoon wat 'n fakulteitspos in hierdie nuwe vakgebied van pediatrie beklee het. In 1973 is sy aangestel as dosent in mediese genetika aan die Johns Hopkins Skool vir Openbare Gesondheid.
Apgar het gedurende haar loopbaan meer as sestig wetenskaplike artikels en talle korter essays vir koerante en tydskrifte gepubliseer, tesame met haar boek, Is My Baby All Right?. Sy het talle toekennings ontvang, insluitend eredoktorsgrade van die Woman's Medical College of Pennsylvania (1964) en Mount Holyoke College (1965), die Elizabeth Blackwell-toekenning van die American Medical Women's Association (1966), die Distinguished Service Award van die American Society of Anesthesiologists (1966), die Alumni Gold Medal for Distinguished Achievement van Columbia University College of Physicians and Surgeons (1973) en die Ralph M. Waters-toekenning van die American Society of Anesthesiologists (1973). Sy is ook in 1973 as Vrou van die Jaar in Wetenskap deur die Ladies Home Journal verkies.
Apgar was ewe gemaklik om met tieners te gesels as met invloedryke mense in die samelewing. Sy het by die March of Dimes Jeugkonferensies oor tienerswangerskap en aangebore afwykings gepraat in 'n tyd toe beide hierdie onderwerpe as taboe beskou is.
Die Apgar-telling