Boechara (Russies: Бухара, Oesbekies: Buxoro, Tadjiks: Бухоро, Persies: بخارا) is die sewende grootste stad in Oesbekistan volgens bevolking, met 280 187 inwoners op 1 Januarie 2020. Dit is die hoofstad van die Boechara-streek.
Mense bewoon die gebied rondom Boechara al minstens vyfduisend jaar, en die stad bestaan al vir die helfte van daardie tyd. Dit is aan die Syroete geleë en het lank gedien as ’n sentrum van handel, geleerdheid, kultuur en godsdiens. Boechara was die hoofstad van die Kanaat van Boechara, die Emiraat van Boechara en later die Boechara-Sowjetvolksrepubliek. Dit was die geboorteplek van die geleerde imam Boechari.Города Узбекистана, Таш.. 1965; Ашуров Я. С., Гелах Т. Ф., Камалов У. Х., Бухара, Таш., 1963; Сухарева О. А., Бухара XIX—начала XX вв., М., 1966; Пугаченкова Г. А., Самарканд, Бухара, 2 изд., [М, 1968]; Бухара. Краткий справочник, 4 изд., Таш., 1968. Die stad is bekend as "Edele Boechara" (Bukhārā-ye sharīf). Boechara het ongeveer 140 argitektoniese monumente. Unesco het die historiese sentrum van Boechara (wat talle moskees en madrasas bevat) as ’n Wêrelderfenisgebied aangewys.
Demografie links|duimnael|Boechara Speserye- en Syfees. Boechara het in 2019 ’n bevolking van 279 200 aangeteken. Boechara (saam met Samarkand) is een van die twee belangrikste sentrums van Oesbekistan se Tadjiek-minderheid. Boechara was ook die tuiste van die Boechara-Jode, wie se voorvaders gedurende die Romeinse tyd in die stad gevestig het. Die meeste Boechara-Jode het tussen 1925 en 2000 die stad verlaat.
Die Irannese literêre skrywer, filoloog en leksikograaf Ali-Akbar Dehkhoda definieer die naam Boechara as "vol kennis", wat verwys na die feit dat Boechara in die antieke tyd ’n sentrum van wetenskap en geleerdheid was. In die Italiaanse romantiese epos uit die 15de eeu, Orlando innamorato, deur Matteo Maria Boiardo, word Boechara Albracca genoem en beskryf as ’n belangrike stad van Cathay. Daar, binne die ommuurde stad en vesting, hou Angelica en die ridders met wie sy bevriend is stand teen die aanval van Agrican, die keiser van Tartarye. Hierdie beleg deur Agrican lyk soos die historiese beleg deur Djengis Khan in 1220.
Etniese Groepe Volgens amptelike statistieke bestaan die stad se bevolking uit 82% Oesbeke, 6% Russe, 4% Tadjieke, 3% Tartare, 1% Koreane, 1% Turkmene, 1% Oekraïners, en 2% van ander etniese groepe. Amptelike Oesbekse syfers is egter lankal gekritiseer en deur verskeie waarnemers en Westerse bronne bevraagteken, en dit word wyd aanvaar dat die bevolking hoofsaaklik uit Tadjieksprekend Tadjieke bestaan, met etniese Oesbeke wat ’n groeiende minderheid vorm. Presiese syfers is moeilik om te bepaal, aangesien baie mense in Oesbekistan óf as “Oesbek” identifiseer al praat hulle Tadjiek as eerste taal, óf deur die sentrale regering as Oesbekke geregistreer word, ten spyte van hul Tadjiekse taal en identiteit. Volgens Sowjet-skattings aan die begin van die 20ste eeu (gebaseer op syfers van 1913 en 1917), het die Tadjieke die oorweldigende meerderheid van die stad uitgemaak.
Verwysings
Kategorie:Nedersettings in Oesbekistan Kategorie:Wêrelderfenisgebiede in Asië