Johanna van Gogh-Bonger Van Gogh-Bonger in 1889 Gebore Johanna Gezina Bonger 4 Oktober 1862Amsterdam, Nederland Gesterf 2 September 1925 (1925-09-02) (ouderdom 62)Laren, Nederland Ander name Jo van Gogh-Bonger Johanna Gezina van Gogh-Bonger (4 Oktober 1862 – 2 September 1925) was 'n Nederlandse redakteur wat honderde briewe van haar eerste eggenoot, die kunshandelaar Theo van Gogh, en Vincent van Gogh, sy broer, vertaal het.
Van Gogh-Bonger het 'n sleutelrol gespeel in die groei van Vincent van Gogh se roem nadat hy oorlede is.
Johanna en Theo van Gogh se seun Vincent Willem van Gogh (kunshandelaar) (1890-1978), wat na sy oom vernoem is, het die Van Gogh-museum in Amsterdam gestig.
Familie en vroeë jare Johanna (Jo) Gezina Bonger is op 4 Oktober 1862 in Amsterdam in Nederland gebore. As die dogter van Hendrik Christiaan Bonger (1828–1904), 'n versekeringsmakelaar, en Hermine Louise Weissman (1831–1905), was sy die vyfde van sewe kinders. Sy was veral na aan haar ouer broer Andries Bonger (1861–1936). Andries het in 1879 na Parys verhuis, en die twee het gereeld briewe gewissel. Haar jongste broer, Willem Adriaan Bonger (1876–1940), het 'n belangrike kriminoloog geword. Die gesin was musikaal en het aandoptredes van kwartette gehou, en Jo (ook genoem "Net") het 'n bekwame pianis geword. Anders as haar ouer susters, wat huishoudelike pligte gedoen het, was Jo, 'n "vrolike en lewendige kind", toegelaat om haar opleiding te bevorder deur Engels te studeer en die ekwivalent van 'n universiteitsgraad te verdien. Sy het 'n paar maande in Londen gebly en in die British Museum se biblioteek gewerk. As adolessent het sy onder die invloed gekom van die nie-konformistiese skrywer Multatuli, skrywer van die satiriese, negentiende-eeuse anti-koloniale roman Max Havelaar.Memoir of J. van Gogh-Bonger
Vanaf die ouderdom van 17, behalwe tydens haar huwelik met Theo, het sy 'n gedetailleerde dagboek gehou, wat later 'n belangrike bron geword het om Vincent se nadoodse roem te skep, en die rol van haar oorlede man beklemtoon het.
Volwassenheid duimnael| Met seun Vincent Willem by die ateljee van fotograaf Raoul Saisset, 4 Rue Frochot, Parys, 1890 Op die ouderdom van 22 word sy 'n onderwyseres in Engels by 'n kosskool vir meisies op Elburg, en later hou sy skool aan die Hoër Meisieskool in Utrecht. Gedurende hierdie tyd wat sy in Amsterdam was, is sy deur haar broer Andries voorgestel aan Theo van Gogh, die broer van Vincent. Een van die Van Gogh-susters het haar as “slim en teer” beskryf.An unknown woman who changed art history
Huwelik met Theo van Gogh Theo het baie oor Johanna gedink, en het die volgende jaar 'n besoek aan Amsterdam gebring om sy liefde teenoor haar te verklaar. Verras en geïrriteerd dat 'n man wat sy skaars geken het met haar sou wou trou, het sy hom aanvanklik van die hand gewys. Sy het sy voorstel die volgende jaar egter aanvaar, en hulle is op 17 April 1889 in Amsterdam getroud. Om die huis in Nederland waar sy saam met haar ouers en broers en susters gewoon het te verlaat en na Parys te verhuis om saam met haar kunshandelaar-eggenoot te gaan bly, was vir haar 'n groot aanpassing. Die egpaar het voor hul huwelik gereeld briewe verwissel, waarin hulle mekaar beter leer ken het. Dit is later gepubliseer as Brief Happiness: The Correspondence of Theo Van Gogh and Jo Bonger. Voordat sy in die huwelik getree het, het Jo geweet dat die verhouding tussen haar toekomstige man en sy broer Vincent sterk was, tot so 'n mate dat sy in wese ook met Vincent getrou het, deur met Theo te trou. Vir jare het haar man Theo, Vincent se werk as kunstenaar ondersteun, finansieel asook op alle ander maniere.A brother like no other: Theo and Vincent van Gogh
Theo is voor sy huwelik met sifilis geinfekteer as gevolg van besoeke aan prostitute, maar hy het nie Jo of hul seun Vincent Willem,Luijten, Hans (2022). Jo van Gogh-Bonger: The Woman Who Made Vincent Famous. Translated by Richards, Lynne. Bloomsbury Visual Arts. . OCLC 1344160576. wie op 31 Januarie 1890, nege maande na die huwelik gebore is, aangesteek nie. Hulle het vir Vincent gevra of hy die baba se peetpa sou wees, wat die band tussen almal van hulle versterk het. Kort ná die baba se geboorte het Vincent die gesin in Parys besoek en hy het sy naamgenoot ontmoet. Die broers het honderde briewe uitgeruil, met dié van Vincent wat deur Theo bewaar is.‘Without Jo there would have been no van Gogh’ ’n Brief van Johanna aan Vincent, geskryf tydens haar uitgebreide kraamproses met baba Vincent Willem, bestaan steeds. Theo se jonger suster Wilemien van Gogh het tydens haar swangerskap en ná die baba se geboorte by Jo gebly en die nuwe ma gehelp. Die twee het vriende geword toe Jo en Theo verloof was en dit het voortgegaan ná Vincent en Theo se afsterwes.Verlinden, Willem-Jan (2021). The Van Gogh sisters. New York: Thames & Hudson. . OCLC 1249108261.
Ná Vincent se dood het Theo ’n uitstalling van sy broer se skilderye in hul Montmartre-woonstel in Parys gereël. Theo se gesondheid het ná Vincent se dood in duie gestort, wat destyds aan sy diep hartseer toegeskryf is. Jo het probeer om Theo na Nederland te laat verhuis vir behandeling, maar omstandighede het dit onmoontlik gemaak. Sy het wel 'n Nederlandse geneesheer, Frederik van Eeden, oorreed om na Parys toe te kom om behandeling met hipnose te probeer. Terwyl hy daar was, het Van Eeden Vincent se skilderye in Jo en Theo se woonstel bekyk en gloeiend daaroor geskryf. In ruil daarvoor het Jo vir hom 'n weergawe van The Sower geskenk, wat hy aan vriende gewys en oor geskryf het. “Jo het die eerste Van Gogh-saad suksesvol in Nederland geplant”.Luijten, Hans (2022). Jo van Gogh-Bonger: The Woman Who Made Vincent Famous. Translated by Richards, Lynne. Bloomsbury Visual Arts. . OCLC 1344160576. Na haar man se dood ses maande ná Vincent s'n, was Van Gogh-Bonger vasbeslote om voort te gaan met haar man se pogings om Vincent se belangrikheid as kunstenaar te vestig, maar sy het ook gewerk om haar man se deurslaggewende rol in die ondersteuning van Vincent se lewe as kunstenaar te demonstreer.
Lewe na Theo se dood duimnael| Van Gogh-Bonger saam met haar seun en haar tweede man, Johan Cohen Gosschalk c. 1905 Na Theo se afsterwe in Januarie 1891, slegs 'n paar maande na Vincent s'n, is Johanna as 'n weduwee agtergelaat met haar babaseun om te onderhou. Sy het net 'n woonstel in Parys gehad met 'n paar meubelstukke en sowat 200 kunswerke wat destyds as waardeloos geag was - van haar swaer Vincent. Alhoewel sy aangeraai is om die skilderye in Parys, 'n sentrum van die kunswêreld, agter te laat, het sy eerder teruggetrek na Nederland met die skilderye en honderde sketse, sowel as die groot kas briewe van Vincent aan haar oorlede man. Alhoewel sy nie self in kuns opgelei is nie, was sy tydens haar kort huwelik op die toneel van die lewendige kunswêreld van die Impressioniste en post-Impressioniste, wie se werk haar oorlede man bevorder het.The Woman Who Made van Gogh
In Nederland het sy 'n losieshuis in Bussum, 'n dorpie 25 km van Amsterdam af geopen, en begin om haar kontakte in die kunswêreld te hervestig. Tydens haar kort maar vrugbare huwelik met Theo het sy nie haar dagboek gehou nie, maar het dit weer hervat met die bedoeling dat haar seun dit eendag moet lees. Om ekstra inkomste te verdien, het sy kortverhale uit Frans en Engels in Nederlands vertaal. [<span title="This claim needs references to reliable sources. (March 2024)">Verwysing benodig</span> ] In Augustus 1901 trou sy met Johan Cohen Gosschalk (1873–1912), 'n Nederlandse skilder wat tien jaar jonger as sy was. Gebore in Amsterdam, studeer hy kuns in Bussum en woon in Jo se koshuis. Hulle was 'n jaar lank verloof, en dit was onduidelik of hulle sou trou. Hulle het uiteindelik voortgegaan en getrou en 'n huweliksvoorwaardeooreenkoms aangegaan dat die eiendom wat hulle in die huwelik gebring het, apart sou bly. Vincent se skilderye wat uit Theo se boedel geërf is, het hare gebly, en dié wat aan haar seun Vincent Willem behoort het, was ook apart. Met haar huwelik het sy opgehou om haar losieshuis te bestuur en saam met haar nuwe man en seun na 'n nabygeleë huis, spesiaal ontwerp deur die Nederlandse argitek Wilhem Bauer, verhuis. Haar huwelik met Cohen, wat aan depressie gely het verkies het om alleen te wees, was uitdagend, en Jo het ander in haar vertroue geneem daaroor. Jo se goeie vriend en skoonsuster Willemien van Gogh is in die hospitaal opgeneem vir geestesongesteldheid vir wat blykbaar die res van haar lewe was. Jo het haar in die geesteshospitaal besoek en Vincent se skilderye wat deur Wil besit word, in trust gehou en sommige verkoop om vir haar hospitalisasie te betaal.Jo van Gogh-Bonger: The Woman Who Made Vincent Famous (by Hans Luijten) Sy was in 1912 weer 'n weduwee en het daarna nooit weer getrou nie.
Sy het in hierdie tydperk van haar lewe by feministiese sake betrokke geraak. Sy het boekresensies vir feministiese publikasies geskryf en 'n goeie vriendin van feministiese joernalis Henriëtte van der Meij geword.Luijten, Hans (2022). Jo van Gogh-Bonger: The Woman Who Made Vincent Famous. Translated by Richards, Lynne. Bloomsbury Visual Arts. . OCLC 1344160576. Sy was een van die stigterslede van 'n vroue-sosialistiese beweging, die Amsterdamse Sosiaal-Demokratiese Vrouepropagandaklub, "wat gemik was op werkersklasopvoeding en om vroue se werksomstandighede te verbeter."
Bevordering van Van Gogh se skilderkuns en literêre prestasie in briewe Sy het haar lewe daaraan toegewy om voort te gaan om die nalatenskap van Vincent en haar oorlede man Theo te vestig. Sedert vroeg in haar weduweeskap het sy 'n sistematiese proses begin om aandag te vestig op Vincent se kuns en sy lewe. Vir haar was die briewe en die skilderye 'n gesamentlike pakket en sy was van mening dat die kritici wat dalk sy werk sou afwys, moontlik deur middel van die briewe oortuig kon word. Vincent het in die briewe sy artistieke visie uiteengesit en sodoende kon diegene wat die skilderye sien dit beter verstaan. Vir mans vanuit die kunswêreld het Jo voorgekom as 'n oningeligte en obsessiewe vrou wat deur die huwelik verbind is met die relatief onbekende Vincent en Theo van Gogh. In 1892, terwyl sy 'n uitstalling van Vincent se werke gereël het, is sy hewig gekritiseer deur kunstenaar Richard Roland Holst:"Mevrou Van Gogh is 'n bekoorlike vroutjie, maar dit irriteer my as iemand fanaties uitbars oor 'n onderwerp waarvan sy niks weet nie, en alhoewel verblind deur sentimentaliteit steeds dink sy neem 'n streng kritiese houding aan. Dit is skoolmeisie-praatjies, niks meer nie. [...] Die werk wat mevrou Van Gogh die graagste sou wou hê, is die een wat die mees bombastiese en sentimenteelste was, en die een wat haar die meeste laat huil het; sy vergeet dat haar hartseer Vincent in 'n god verander."Ten spyte van die afwysing deur die gevestigde elite van die kunswêreld, het sy onvermoeid en suksesvol voortgegaan om kunskritici en die publiek deur sy briewe van haar siening oor Vincent as 'n lydende artistieke genie te oortuig in beide skilderkuns en letterkunde. Sy het selfs Holst uiteindelik oorgewen. Hy het die omslag van die katalogus ontwerp vir 'n groot uitstalling van Vincent se werke. Sy het die broers se korrespondensie geredigeer en die eerste bundel in Nederlands in 1914 gepubliseer. Sy het ook 'n sleutelrol gespeel in die uitbouing van Vincent se roem en reputasie deur sommige van Vincent se werk strategies uit te leen aan verskeie vroeë retrospektiewe uitstallings, terwyl sy eienaarskap daarvan behou het.The Woman Who Saved Van Gogh, Johanna van Gogh-Bonger duimnael| Johanna Bonger, deur haar tweede man Johan Cohen Gosschalk, 1905 Sy het in kontak gebly met Vincent van Gogh se vriend Eugène Boch, aan wie sy sy eie portret in Julie 1891 aangebied het. Sy het ook in kontak gebly met Émile Bernard, wat haar gehelp het om Vincent van Gogh se skilderye te bevorder.