duimnael|regs|250px|Die geskiedenis van Johannesburg, die grootste stad in Suid-Afrika, verskil duidelik van die tradisioneel-historiese model van Europese stadsontwikkeling - dit het oorspronklik nóg by die kruispunt van beduidende handelsroetes nóg by 'n groot rivier of aan 'n seekus ontstaan nie duimnael|regs|250px|New York is een van 'n handjievol wêreldstede wat ekonomiese, kulturele en politieke funksies op globale vlak vervul 'n Stad is 'n groot, gesentraliseerde en afgebakende nedersetting wat 'n besondere administratiewe, regtelike of geskiedkundige status geniet en sodoende van 'n dorp of kamp verskil. Ook die stedelike bevolking verskil dikwels in etniese, taalkundige, sosiale, kulturele, religieuse en ander opsigte sterk van dié van landelike gebiede.
Stede bestaan al duisende jaar lank as 'n vorm van menslike nedersettings. Veral in Europa het die historiese ontwikkeling daartoe gelei dat dikwels ook relatief klein nedersettings stadstatus het, terwyl die term stad of city en sy regtelike status in ander gebiede soos byvoorbeeld Suid-Afrika meestal beperk bly tot beduidende metropole en baie groot nedersettings.
Die moderne definisie van 'n stad baseer op kenmerke soos digte bebouing (stadsmorfologie), 'n groot konsentrasie van woonstelle, huise en werkplekke, 'n (meestal heterogene) bevolking wat oorwegend in die tersiêre of sekondêre sektor van die ekonomie (dienste en nywerhede) werksaam is, die voorkoms van verskillende stadsdele wat almal hul eie karakter het, veelvuldige vervoerbetrekkinge tussen die stad en sy omgewing, en 'n sentrale rol wat die stad in die ekonomiese, politieke, kulturele, opvoedkundige en religieuse lewe van 'n bepaalde streek speel.
'n Nedersetting wat in statistieke opsig as 'n stad beskou word - enige nedersetting met 'n bevolking van byvoorbeeld meer as 2 000 in Duitsland, 10 000 in Switserland en 50 000 in Japan - of stadstatus gekry het, voldoen nie noodwendig aan die sosiologiese vereistes vir 'n definisie as 'n stad nie, terwyl daar baie dorpe is wat behalwe vir hul regtelike status alle sosiologiese kenmerke van 'n stad het.
Die kultuur van 'n bepaalde gebied oefen 'n belangrike invloed op die fisiognomie of uitwendige kenmerke van 'n stad uit - daar kan dus sprake wees van tipies Europese, Oosterse, Sjinese, Indiese en Japannese stede wat almal onder meer deur hul besondere straatrooster gekenmerk word: Stede in die Midde-Ooste en Noord-Afrika het meestal 'n ou stadskern met talle nou, kronkelende straatjies, Sjinese stede het dikwels hul ommuurde binnestad met 'n vierkantige uitleg, terwyl Amerikaanse stede uit die koloniale tydperk deur 'n straatuitleg volgens die roosterstelsel gekenmerk word.
Daarnaas is daar ook verskillende boustyle en boumateriale. Danksy die globalisering vanaf die laat 20ste eeu, groter mobiliteit van mense en onbeperkte kommunikasie tussen die wêrelddele het boustyle en stedelike leefwyses egter in toenemende mate eenders geword. Die voorste wêreldstede soos New York, Tokio, Londen en Parys, wat ook as globale stede beskryf word, het tot 'n nuwe tipe van stad ontwikkel wat 'n groot aantal ekonomiese, kulturele en politieke funksies op internasionale vlak vervul.
Tans woon sowat die helfte van alle mense in stede - in nywerheidslande beloop hierdie persentasie selfs meer as 75 persent. Die verstedeliking van Blankes en Asiërs in Suid-Afrika vergelyk gunstig met dié van hoogs ontwikkelde lande soos Duitsland (88 persent), terwyl die verstedelikingsproses van Swartes tans nog aan die gang is.
Die lewe in 'n kunsmatige omgewing met sy groot aantal kulturele en opvoedkundige instellings asook die konfrontasie met bewoners van ander sosiale en etniese afkoms het die leefwyse van mense in Suid-Afrika net soos elders in die wêreld ingrypend verander.
Groot geïndustrialiseerde stede lê gewoonlik by die kruispunt van beduidende handelspaaie en beskik oor gevorderde stelsels vir behuising, vervoer, kommunikasie, landgebruik, dienste soos krag, water, riolering en vullisverwydering, en baie ander. Die groot bevolkingskonsentrasie van 'n stad vergemaklik die interaksie tussen mense en sakeondernemings en strek tot wedersydse voordeel van albei partye.
Stede het sodoende steeds 'n beduidende rol by ekonomiese, tegnologiese, politieke en kulturele prosesse en vernuwings gespeel (alhoewel ook oorbevolking, omgewingsbesoedeling en misdaad met 'n verstedelikingsproses gepaard kan gaan). Nogtans is daar 'n debat oor die noodsaaklikheid van stedelike gebiede in moderne samelewings aan die gang - tegnologie en vinnige kommunikasie via die internet maak die huidige konsep van 'n stad vir sommige sosioloë oorbodig.Castells, M. (red.): The network society: A cross-cultural perspective. Londen: Edward Elgar 2004 (e-boek)Flew, T.: New media: An introduction. 3de uitgawe. South Melbourne: Oxford University Press 2008
Algemeen Een van die opmerklikste verskynsels van die 20e eeu is die snelle tempo waarin verstedeliking plaasvind. Hoewel die begrip stad self nie nuut is nie (stede het reeds duisende jare voor die geboorte van Christus bestaan), het die definisie van 'n stad aansienlik verander.
Sowel die Griekse polis as die Latynse urbs vir "stad" word in verskillende samestellings in moderne omskrywings van die stad teruggevind. So word die verstedelikingsproses urbanisasie genoem, wat veral deur Amerikaanse geograwe gebruik word om verskillende aspekte van 'n stad toe te lig: die terme urban sprawl (ongebreidelde stedelike verspreiding), conurbation (stedelike agglomerasie of stede-swerm, waar verskillende buurstede by mekaar aansluit om 'n aaneenlopende stadsgebied te vorm). rurban (rural+ urban, 'n grys gebied waar stad en platteland oorvleuel), en suburban (voorstedelike gebied) word in die verband gebruik.
Die terme vir verskillende soorte stede loop dikwels deurmekaar en verskillende lande het hul eie maatstawwe ten opsigte van die begrip stad. Die geograaf C.A. Doxiadis het 'n uitgebreide teorie van menslike nedersettingspatrone ontwikkel, met 'n stel terme wat sekere soorte stede omskryf. Die terme is onder meer: polis - stad; dinapolis – vinnig groeiende stad; metropolis - ʼn gebied met 'n aantal agglomerasies wat basies 'n eenheid vorm; megalopolis- 'n ketting metropolisse; ekumenopolis - die universele stad van die toekoms; kosmopolis – die stad in die kosmos of ruimte; en nekropolis - 'n dooie stad.
Stede word dikwels as sodanig onderskei op grond van die bevolkingsdigtheid. Dit is ook nie heeltemal betroubaar nie, aangesien individuele lande se skattings van ʼn stad se bevolkingsdigtheid aansienlik verskil. Die verstedelikingsproses van die 20e eeu het wesenlik uit die Industriële Revolusie van die 19e eeu ontstaan. In die tyd het groot getalle arm plattelanders na die stede gestroom om werk in nuwe fabrieke te soek. Die bevolkingsmigrasie vind nou stadiger plaas in Westerse lande; stede het in die reël egter nie opgehou met groei nie, inteendeel, hulle het 'n interne momentum ontwikkel.
Moderne stede groei inderdaad vinniger as die bevolkings van die lande waar hulle geleë is. Voor die 18e eeu het min stede, soos hulle toe reeds genoem is, meer as 10 000 inwoners gehad. Slegs 'n paar, soos Rome en moontlik ook Babilon of Bisantium, het by hoë uitsondering meer as 100 000 inwoners gehad. Dit is in groot mate veroorsaak deur die feit dat 'n stad nie groter as sy beskikbare voedselvoorraad kon word nie. Daar was 'n intieme interafhanklikheid tussen 'n stad en die omringende landbougebied wat sy voedsel verskaf het.
SuIke stede het, in vergelyking met die moderne stad, ook 'n betreklik rustige en landelike karakter behou. Hoewel verstedeliking so 'n uitgebreide verskynsel is, is daar geen tipiese stad wat as grondvoorbeeld van die moderne stad uitgelig kan word nie. Stede kan selfs in dieselfde land aansienlik van mekaar verskil. Sekere kenmerke is egter feitlik universeel; die digtheid van die bevolking, geboue en dienste (verkeer en geriewe) is hoër as in ander gebiede; die bevolking is heterogeen (verskillend) en meer mobiel, geografies (verhuising, verkeer) sowel as sosiaal (maatskaplike of statusveranderings soos verarming of verryking).
Veral in Westerse lande vervaag die grens tussen stad en platteland. Grense tussen verskillende stede kan dikwels ook net op landkaarte onderskei word, maar in werklikheid is dit een aaneenlopende stedelike gebied. Tot in die vroeë tagtigerjare was die enigste megalopolis die stedelike gebied tussen Boston en Washington in die VSA, die sogenaamde BosWash, wat 'n aaneenlopende stadsketting van sowat 1 000 km vorm. 'n Paar ander gebiede is opkomende megalopolisse, soos Randstad in Nederland en sekere ander gedeeltes van België en die Ruhrgebied in Duitsland, asook 'n deel van die Japanse kusgebied en die streek suid van die Groot Mere in die VSA (tussen Chicago en Cleveland).
Moderne stede het besondere geografiese en maatskaplike probleme. Die grondgebied wat hulle beslaan, is dikwels onbeheers groot, wat beheer deur die plaaslike stadsbestuur moeilik maak; die historiese stadskern is in die reël besig om te ontvolk en te verval; veral stede in die Derde Wêreld verkry gaandeweg 'n randgebied van krot buurte of plakkerskampe waarin 'n verarmde en dikwels werklose bevolking woon. Die maatskaplike probleme (misdaad, eensaamheid, egskeiding, gesinsverbrokkeling, werkloosheid, plakkery) is nie enig in die stad van die 20e eeu nie.
Die probleme is wel besonder aktueel in die sin dat hulle vererger word deur die besondere digtheid van die stede se inwoners. Daar is nie net groot getalle mense nie, maar hulle woon in die reël ook baie naby mekaar, dikwels in geboue waar privaatheid en veiligheid nie maklik bewerkstellig kan word nie. Ondanks die nadele wat aan die moderne stad verbonde is, verkies mense om daarin te woon en daarheen te trek. Dit is in 'n mate te wyte aan die feit dat mense in die stad beter werk en woonplek soek, maar dit is veral in die stede van die Derde Wêreld juis nie altyd beskikbaar nie.
'n Stad bied egter meer as dit: vir die wat wel werk en woonplek het, is daar ook meer bedrywighede waaraan die inwoners kan deelneem, meer winkels waarin meer gekoop kan word, en meer vermaaklikheid. Selfs die vinniger tempo van die stadslewe is op sigself vir baie mense aantreklik.
Geskiedenis Stadsnedersettings is byna so oud soos die mens self en het deur die eeue 'n aantal fases deurgemaak wat duidelik van mekaar onderskei kan word. Die prehistoriese mens het lank 'n nomadiese bestaan gevoer en van jag gelewe. Dorpe en nedersettings het ontstaan na die sogenaamde neolitiese revolusie wat in die Nuwe Steentyd (ca. 8 000 jaar v.C.) plaasgevind het. Mense het geleer om landbougewasse te verbou en die eerste uitgebreide nedersettings het langs riviere soos die Eufraat en die Tigris in Mesopotamië (teenswoordig Irak) en die Nyl in Egipte ontstaan.
'n Sekere mate van maatskaplike organisasie en tegnologiese ontwikkeling is nodig vir die verstedelikingsproses. Daar moet dus ʼn groep mense wees wat nie landbouers is nie, maar 'n ander soort bestaan voer, soos ambagslui, handelaars, priesters, amptenare, ensovoorts. Tegniese ontwikkeling is ook nodig. Die primitiewe manier van ploeg en die kuns om taamlik ingewikkelde besproeiingsnetwerke aan te lê, was van die eerste tegniese ontwikkelinge. Eers omstreeks 3500 v.C. het uitgebreide nedersettings ontstaan wat aan die vereistes vir 'n stad voldoen het.
Hulle het gewoonlik onder ʼn sterk sentrale mag (meestal die van 'n priester-koning) gestaan, soos die Mesopotamiese stadstate Ur, Uruk en Larsa. Mesopotamiese stede het rondom 'n groep tempels en regeringsgeboue ontwikkel, en die armes het gewoonlik aan die buitewyke van die stad gewoon. Tussen 2500 en 1500 n.C. het ʼn hoogs ontwikkelde beskawing in die Indusvallei tot opbloei gekom. Die hoofstede was Harappa en Mohendsjo-Daro, wat volgens noukeurige planne uitgelê is.
Griekeland en Rome