thumb|155px|Het embleem van de Sturmabteilung De Sturmabteilung (ook wel SA of Bruinhemden genoemd) was een door Adolf Hitler in 1921 opgerichte beschermingsdienst (knokploeg) met als belangrijkste taak het beschermen van de partijvergaderingen en manifestaties van de Nationaalsocialistische Duitse Arbeiderspartij (NSDAP) tegen interrupties of andere verstoringen van de speeches van de partijleiders. Er werd gewerkt met gewelddadige intimidatie, bedreiging, mishandelingen en doodslag.
Voorgeschiedenis De oprichting van de SA in 1921 was in feite een specifiek ten gunste van de nieuwe partij NSDAP meer georganiseerde en gedisciplineerde voortzetting van het geweld door allerlei bendes en militie-achtige groeperingen in het toenmalige politieke klimaat, zoals dat in Duitsland heerste sinds de door vrijkorpsen neergeslagen Duitse Novemberrevolutie, na de nederlaag van het Duitse Keizerrijk in de Wereldoorlog.
Vooral de periode 1918-1921 was een politieke chaos, die gekenmerkt werd door gewelddadige confrontaties tussen de linkse revolutionairen en extreem-rechtse groeperingen, die werden versterkt door de vrijkorpsen. Die bestonden veelal uit ex-militairen die een cultuur van geweld paarden aan antidemocratische overtuigingen. Vrijwel overal in Duitsland slaagden zij erin revolutionaire tendensen gewelddadig de kop in te drukken: bijna overal in het land waren revolutionaire arbeiders- en soldatenraden gevormd, die door de rechts-extremisten en vrijkorpsen werden vernietigd.
Daarmee was echter nog geen eind gekomen aan de confrontaties tussen linkse revolutionairen en het sinds 1920 opkomend nationaalsocialisme. In de periode sinds de oprichting van de Duitse Arbeiderspartij (DAP) in 1919, voortgezet onder Adolf Hitler als de Nationaalsocialistische Duitse Arbeiderspartij (NSDAP) in 1920, kwam het veelvuldig tot gewelddadige confrontaties tussen nazi´s en hun politieke tegenstanders. De NSDAP voegde aan het extreem-rechtse gedachtegoed van de DAP de nationaal-socialistische ideologie toe, met het bijbehorend antisemitisme en de mythe van een superieur verklaard Arisch ras.
Deze tegenstanders trachtten hun manifestaties te verstoren. De SA werd opgericht als een geüniformeerde ordedienst om met geweld tegen dergelijke verstoringen op te treden. Anderzijds terroriseerden groepen van de SA evenzeer bijeenkomsten van hun politieke tegenstanders en winkels van joden.
Het optreden van de SA als ordedienst (knokploeg) duurde voort tot in 1933 en daarna, toen de nazi´s aan de macht kwamen en meteen begonnen met het in Schutzhaft voor onbepaalde tijd interneren van politieke tegenstanders. Die tegenstanders betroffen met name de leden en aanhangers van de toenmalige Unabhängige Sozialdemokratische Partei Deutschlands en de Kommunistische Partei Deutschlands, die ten tijde van de nieuwe Weimarrepubliek een buitenparlementaire actieve militante houding aannamen tegen het opkomende nationaal-socialisme.
Uitrusting Leden van de SA werden 'Bruinhemden' genoemd, naar de kleur van hun uniformen. Aan hun bovenarm droegen zij een rode band met een hakenkruis (swastika).
De uniformen waaraan de benaming bruinhemden werd ontleend, betrof surplus-uitrusting die bestemd was geweest voor de troepen in de koloniën in de tropen, die Duitsland verloren had tijdens de Wereldoorlog: Duits-Oost-Afrika (Tanzania), Duits-Zuidwest-Afrika (Namibië), Kameroen, Togo en enkele andere gebieden.
Bewapening De leden van de SA waren doorgaans uitgerust met een knuppel en tevens (zoals ook de leden van de Hitlerjugend) met een dolk, terwijl sommigen zich ook bedienden van boksbeugels en ploertendoders, terwijl hun officieren veelal bewapend waren met een pistool.
In de propaganda van de beweging waarin karikaturen een belangrijke rol speelden, werden zij zelf doorgaans afgeschilderd als fysiek stevig ontwikkelde fiere jongemannen, bokserstypes die onversaagd het gevecht met de blote vuist aangingen. Hun politieke tegenstanders werden daarentegen steevast afgeschilderd als iele types, die zich tijdens hun vlucht voor de vuisten van de zogenaamd kordaat optredende SA-leden laf bedienden van messen en pistolen.
Horst Wessel
Horst Wessel was een Duitse student en SA-propagandist die bekend werd als de schrijver van de tekst van wat na zijn dood zou worden betiteld als het Horst Wessellied, dat de officiële partijhymne werd van de NSDAP toen hij postuum tot martelaar van de beweging werd verheven. In 1926 was hij toegetreden tot de NSDAP en 1929 werd hij SA-Sturmführer in Berlijn.
Op 23 februari 1930 overleed Wessel in het ziekenhuis aan bloedvergiftiging, nadat hij op 17 januari door communisten was neergeschoten. Over de toedracht van dit incident bestaan diverse versies. Een communistisch doodseskader zou bij Wessel thuis hebben aangebeld en hem meteen hebben geliquideerd.
Altonaer Blutsonntag 1932 De Altonaer Blutsonntag werd de benaming voor de gebeurtenissen van 17 juli 1932. Een rekruteringsmars door de SA leidde toen tot gewelddadige botsingen tussen de politie, de SA en aanhangers van de KPD. Deze vonden plaats te Altona, dat destijds tot de Pruisische provincie Sleeswijk-Holstein behoorde, maar nu deel uitmaakt van Hamburg. Bij deze gewelddadige botsingen vonden honderdachttien mensen de dood. De nationale regering onder leiding van Reichskanzler Franz von Papen en Reichspresident Paul von Hindenburg gebruikte het incident als aanleiding om de waarnemende regering van de Vrijstaat Pruisen af te zetten door middel van een nooddecreet, een gebeurtenis die bekend werd als de ¨Pruisische staatsgreep¨.
Nacht van de Lange Messen 1934 De SA zag zichzelf aanvankelijk doorgaans als een militante politieke beweging, waarvan de NSDAP als partij de politieke zijtak zou zijn. De NSDAP daarentegen beschouwde zichzelf echter als een meeromvattende beweging, waarin aan de SA slechts een bijrol werd toebedacht ter bescherming van de eigen manifestaties en het intimideren van politieke tegenstanders en het verstoren van hun manifestaties.
Na de machtsovername in Duitsland door de NSDAP in 1933 tekenden zich steeds sterker verschillende tendensgroepen binnen de partij af, die om diverse redenen de invloed van de SA wilden verkleinen of haar het liefst zelfs helemaal zagen verdwijnen, nu hun oorspronkelijke rol na de val van de Weimarrepubliek zou zijn uitgespeeld. Hitler zelf vond dat de kopstukken van de SA te links waren. Daarnaast suggereerde Hitler dat de SA-top een aanslag op hem zou beramen https://www.ushmm.org/learn/timeline-of-events/1933-1938/roehm-affair De leiding van het Duitse leger was sceptisch over de SA. Omdat Hitler de Wehrmacht hard nodig had in zijn plannen voor oorlogsvoorbereiding, was dit een reden de macht van de SA in te perken. https://duitslandinstituut.nl/naslagwerk/61/nacht-van-de-lange-messen. Hierop volgde de Nacht van de Lange Messen, eigenlijk een periode van enkele opeenvolgende dagen eind juni - begin juli 1934. Daarbij werden in een landelijk gecoördineerde actie vele kopstukken van de SA uit de weg geruimd. Een belangrijke rol hierbij speelde de later opgerichte SS, die hiermee haar machtspositie verstevigde en de SA binnen de NSDAP naar de achtergrond verdrong.
Reichskristallnacht 1938 Tijdens de nacht van 9 op 10 november 1938 werden door SA-leden in geheel Duitsland honderden synagogen in brand gestoken en duizenden winkels en woningen van joden vernield.
Deze Reichskristallnacht, of Novemberpogrom, vond plaats in de nacht van 9 op 10 november 1938. Tijdens deze nacht werden 267 synagogen in brand gestoken en duizenden Joodse winkels en bedrijven verwoest. Daarnaast werden bijna 100 joden vermoord. Alleen al in Wenen werden 4038 joodse winkels verwoest. De nacht is vernoemd naar de grote hoeveelheid glaswerk dat die avond sneuvelde. Na afloop van de Kristallnacht werden niet de Duitsers, maar de joden verantwoordelijke gesteld voor de schade die tijdens de nacht was aangericht. Aan hen werd de verplichting opgelegd een vergoeding van 1 miljard Rijksmark te betalen. Duizenden joden werden gearresteerd en naar concentratiekampen afgevoerd: de Kristallnacht was dan ook het begin van de systematische vervolging van de joden in het Duitse Rijk
SA en NSDAP thumb|Hitler en Röhm bij een partijdag in Neurenberg De SA stond onder het commando van Stabchef Ernst Röhm, een voormalige legerkapitein. Röhm had als voormalig legerkapitein en Freikorpslid de juiste contacten en kon de SA bevoorraden met wapens uit legerdepots of van Freikorpsen. De eerste SA-mannen werden dan ook uit de Freikorpsen gerekruteerd.
Kameraadschap De SA bestond grotendeels uit arbeiders, veteranen en (voormalig) werklozen. De SA had een grote aantrekkingskracht op hen en vormde een belangrijk onderdeel, zo niet de ruggengraat van de partij. De NSDAP hield zich in die begintijd alleen nog met politiek, toespraken en de verspreiding van folders bezig. In de SA-kazernes heerste echter een kameraadschappelijke sfeer en konden jonge werklozen terecht voor vriendschap, een kop soep en een doorbreking van het eentonige werklozenbestaan. De SA gaf hun een doel en een bezigheid.
De SA-beweging en Röhm stelden mede daarom het 'socialistische' luik van het nationaalsocialisme voor. Dit hield onder andere een antikapitalistische politiek en zogenaamd meer macht voor de arbeiders in. De economie zou rentevrij moeten worden gemaakt, want rente was immers 'Joods woekerkapitaal', volgens deze lezing. Ook meer 'linkse' NSDAP-prominenten als de gebroeders Strasser en Gottfried Feder hingen deze ideeën aan.
Ook vond de SA-leiding dat de SA een overheersende rol moest spelen en uiteindelijk, na de machtsovername, het leger moest vervangen dan wel inlijven. Röhm zag de NSDAP als een middel om het leger en de Freikorpsen invloed te laten uitoefenen in de politiek. Hij zag zichzelf niet als ondergeschikt aan Hitler, maar meer als zijn 'mentor'. Hitler echter zag dit heel anders: volgens hem was de SA alleen maar een hulpdienst ondergeschikt aan de partij en haar leiding.
Homoseksualiteit Volgens de NSDAP was de SA een ontmoetingsplaats voor homoseksuelen. Hoewel formeel sterk afgewezen en zelfs actief bestreden door het naziregime, zouden zich inderdaad in de leiding van de nazi's in het algemeen, en die van de SA in het bijzonder, een vrij groot aantal homoseksuele mannen bevinden. Oprichter en commandant Röhm was zelfs openlijk homoseksueel.Röhm zelf homoseksueel. http://www.roehm.rosa-winkel.de Geraadpleegd op 22 oktober, 2023Scot Lively en Kevin Abrams, Samenvatting/bewerking van The Pink Swastika: Homosexuality in the Nazi Party, Founders Publishing Company, 1995, door Kevin Lively ten behoeve van Cultre Wars, 1996 Overigens kon dit Hitler, ondanks de officieel vrij conservatieve lijn van de NSDAP, weinig schelen, zolang hij de Sturmabteilung maar kon gebruiken.
Conflict Uiteindelijk, na de machtsovername in Duitsland, kwamen Adolf Hitler en Ernst Röhm steeds openlijker in een escalerend conflict waarbij ze elkaar zwart begonnen te maken. Voordat dit overging in een gewapende strijd, elimineerde Hitler het dreigende gevaar in de Nacht van de Lange Messen in 1934, waarbij Röhm en de SA-top uitgeschakeld werden. Een groot deel van de taken van de SA werd nu overgenomen door Himmlers SS, zoals het beheer van de concentratiekampen.
Geschiedenis 1921 - 1933: Opkomst en groei