mini|Camille Saint-Saëns (ca. 1895) Charles Camille Saint-Saëns Dat Trema in ë stammt ut de Tiet, as dat e in dissen Naam noch utspraaken wurr. Sietdem dat verstummt is, hett dat för de Utspraak kien Bedüüden mehr, as to’n Bispeel ok in de Naam vun Madame de Staël.To dat s in‘n Utluut: De Komponist sülvst hett wünsch, dat sien Naam as de Oortschap Saint-Saëns utspraaken wurr, de to sien Leevtieten un bit etwa 1940–1950 noch [sɛ̃sɑ̃] nöömt wurr (kiek Doit-on prononcer le «s» final de Saint-Saëns?). Ok hüüd snacken eenige franzööschspraakige Intellektuelle un Musiker den Naam ahn utluutend s ut. Aber de Utspraak [sɛ̃sɑ̃s] in dat franzöösch hüüd allgemeen begäng, gliekermaaten bi de Ortschap as bi den Komponisten. Eenige Wöörböker geven blots de Utspraak mit s in’n Utluut an, dorünner Duden, Langenscheidt un Merriam-Webster (jewiels mit Hörbispeel). (* 9. Oktober 1835 in Paris; † 16. Dezember 1921 in Algier) weer en franzöösch Pianist, Dirigent, Organist, Musikwetenschapler, Musikpädagoog un Komponist vun de Romantik. He wurr vör allen dör sien „groot zoologische Fantasie“ Karneval der Tiere un de Oper Samson et Dalila bekannt. rahmenlos|rechts|klasse=skin-invert-image|De Ünnerschrift vun Saint-Saëns’
Leven Utbillen mini|Denkmal in Las Palmas up Gran Canaria mini|Musikmeile (Walk of Fame) Wien Camille Saint-Saëns sien musikalisches Talent wurr all fröh vun sien Moder un sien Groottant fördert. Mit dree Johren hett he lesen lernt, mit söss Johren schreev he eerste Kompositschonen un mit elf Johren geev he 1846 sien eerst apenlich Konzert in de Salle Pleyel in Paris. Von völ Lüüd ut sien Tiet wurr he as nee Mozart hannelt.
Mit 16 weer he all Student an dat Pariser Konservatorium, mit 15 Johren harr he tovör all de Sinfonie A-Dur komponeert.
An dat Pariser Konservatorium hett he Klaveer bi Camille Stamaty, Örgel bi François Benoist un Kompositschoon bi Fromental Halévy studeert. 1852 wurr he Organist vun Saint-Séverin in Paris. In dit Johr hett he Franz Liszt kennenlehrt, de ok musikalisch en nahhollend Infloot up hüm utöven sull.
Fröhwark Sien musikalisch Debüt as Komponist harr Saint-Saëns 1853, as sien eerste Sinfonie upführt wurr, un 1857 mit sien tweet, de von de Kritik positiv upnommen wurrn.
Af 1854 hett he as Organist in de Église Saint-Merri arbeit. 1858 wessel he an de Madeleine-Kark; en Positschoon, de he 1877 upgeev, um sück ganz mit de Kompositschoon to befaaten. De Anstellung in de Kark La Madeleine forder vun den jungen Saint-Saëns regelmatige Kompositschonen för de tallriek Anlaaten in dat Karkenjohr. Ut disse besünners produktiven Schaffensphase stammen neben tallriek lüttgeren religiösen Warken ok de eerst twee Violinkonzerte un de Symphonie No. 2 in a-Moll. In‘n Dezember 1858, also in dat Öller vun 23 Johren, schreev Camille Saint-Saëns in nerredgraat 12 Daag sien Oratorio de Noël un broch dat an’n 25. Dezember vun dat Johr in La Madeleine to en eerstmalige Upführung.
Van 1861 bit 1865 hett Saint-Saëns an de École Niedermeyer de Paris Klaveer lehrt, wo ok Gabriel Fauré to sien Schölern hörrn dee.
1865 entstunn de Oper Le Timbre d’Argent, de ebenso as Étienne Marcel wenig spoodriek weer. 1872 komponeer he de meest unbekannte Oper Die Gelbe Prinzessin. 1868–1877 entstunn de Oper Samson et Dalila, de 1877 in Weimar eerstmals upführt wurr. De franzöösch Eerstupführen funn 1890 in Rouen statt, un in Paris wurr de Oper 1892 eerstmals upführt.
Wesentlich mehr Spood as mit sien Opern harr Saint-Saëns mit sien sinfonischen Dichtungen Le Rouet d’Omphale (1872), Phaéton (1873), Danse macabre (1875), in den he dat Xylophon in de sinfonische Musik einführen dee,, (engelsch, PDF; 64 kB) un La Jeunesse d’Hercule (1877).
Nah den Düütsch-Franzööschen Krieg hett he sück 1871 för en natschonale franzöösch Musik stark maakt un hett tosommen mit César Franck de Société Nationale de Musique grünnd. In de Folgezeit hett he tallriek Kunstreisen ünnernommen un wark nich blots as Komponist un Pianist, sonnern ok dör Upsätze to musikalisch Themen.
Laatwark mini|Camille Saint-Saëns an‘n Flügel (1913 in Paris) Lang Junggesell bleeven, hett he 1875 mit 40 Johren de 19-johrige Industriellendochter Marie-Laure Truffot (1855–1950) ut Le Cateau-Cambrésis heiraadt. De Ehe verleep unglückelk. Twee Söhns sünd 1878 storven. Saint-Saëns hett sien Fru 1881 verlaaten un is torüch to sien Moder trucken.Michael Stegemann: Camille Saint-Saëns. Mit Selbstzeugnissen und Bilddokumenten. Reinbek 1988, S. 40f 1877 kreeg he 100.000 Franc vun den Mäzen Albert Libon, den he 1878 dat Requiem widmen dee. In den 1880er Johren gull he as de gröttste Musiker vun dat Land. He wurr 1881 in de Akademie der schönen Künste wählt un 1884 to’n Offizier vun de Ehrenlegion nöömt, 1913 kreeg he dat Grootkrüüz vun de Ehrenlegion. In den letzt Levensjohren is he völ nah Noordafrika un Amerika reist; noch mit 80 Johren hett he en spoodriek USA-Tournee ünnernommen. He hett de Infloot vun de düütsch Musik up de franzöösche bekämpt un besünners den Kult um Richard Wagner un Arnold Schönberg. Mit 86 Johren speel he in dat Kasino vun Dieppe to dat 75-johrigen Bühnenjubiläum as Pianist.
Liekers gung sien Ruhm in Frankriek torüch, wo er als ollerwelsch gull. Ofschons he sück för en progressive französche Sinfonik insett harr, bleev sien Musik ehrder konservativ. En groot Utnahm stellt sien Laatwark Le Carnaval des Animaux (Karneval der Tiere) van 1886 dor, dat sück dör sien deskriptiven Charakter vun de tietgenössisch Musik afheven dee. 1908 komponeer he to’n eersten Mal en spezielle Filmmusik för den Film Die Ermordung des Herzogs von Guise.
To sien berühmt Kompositschonen tellt ok de Sinfonie Nr. 3 in c-Moll, de Örgelsinfonie, de weltwiet Anklang funn un dat Dies irae to’n Grundthema hett. Dat signifikante Maestoso vun dat Wark broch dat Duo Scott Fitzgerald un Yvonne Keeley to de Reggae-Adaptschoon If I Had Words, de 1978 to en Charterfolg wurr. Ok eenige vun de Klaveerkonzerte (insbesünnere dat tweete, veerte un fiefte) hörrn ok hüüd noch to sien bekannteren Warken, sien 1. Cellokonzert in a-Moll gellt as Plichtstück vun en jeden Cellosolisten.
Sien Instrumentation is af un an vun eegenaartigen, meest experimentellen Klangbillern kenntekent. So schrifft he bispeelswies in den Finalsatz vun de nöömt Örgelsinfonie en Klaveertpart to veer Hannen vör, in sien Klaveerquintett verlangt he ebenso in den Finalsatz den Insatz vun en Kontrabass.
He is 1921 up en Reis in Algier storven. Sien Liek wurr nah Paris överführt un dor up den Karkhoff Montparnasse bisett.
Översicht över sien Werke Werke för Klaveer Werke för Klaveer solo 6 Bagatellen op. 3 Mazurka Nr. 1 g-moll op. 21 Gavotte op. 23 (1871) Mazurka Nr. 2 g-moll op. 24 Allegro op. 29 6 Etüden op. 52 Menuett un Walzer op. 56 Une nuit à Lisbonne, op. 63 Mazurka Nr. 3 b-moll, op. 66 Allegro appassionato, op. 70 Album för Klaveer, op. 72 Rhapsodie d’Auvergne, Faaten för Klaveer solo, op. 73 Souvenir d’Italie, op. 80 Les Cloches du soir, op. 85 Valse canariote in a-moll, op. 88 Africa, Faaten för Klaveer solo, op. 89 Suite in F-Dur för Klaveer, op. 90 Thème varié, op. 97 (1894) Souvenir d’Ismaïlia, op. 100 (1895) Valse mignonne, op. 104 (1896) Valse nonchalante B-Dur, op. 110 (1898) 6 Etüden op. 111 (1899) Valse langoureuse, op. 120 (1903) Sur les bords du Nil, Faaten för Klaveer solo, op. 125 Valse gaie, op.139 (1912) Marche interaliée, op. 155 6 Fugen, op. 161 Feuillet d’album, op. 169 (1921)
Werke för Klaveer linke Hand 6 Etüden, op. 135
Werke für Klaveer to veer Hannen Duettino, op. 11 Feuillet d’album, op. 81 Pas redoublé, op. 86 Berceuse E-Dur, op. 105 Vers la victoire, Pas redoublé, Faaten för Klaveer to veer Hannen, op. 152 (1918) Marche interalliée, Faaten för Klaveer to veer Hannen, op. 155
Werke för twee Klaveere Marche héroïque, op. 34 Beethoven-Variatschonen, op. 35 König Harald Harfagar, op. 59 Minuet et Gavotte, op. 65 Polonaise för 2 Klaveere, op. 77 Scherzo för 2 Klaveere, op. 87 Caprice Arabe, op. 96 Caprice héroique, op. 106 Sur les bords du Nil, op. 125
Werke för Klaveer un Orchester Klaveerkonzert Nr. 1 D-Dur op. 17 (1858) Klaveerkonzert Nr. 2 g-Moll op. 22 (1868) Klaveerkonzert Nr. 3 Es-Dur op. 29 (1869) Klaveerkonzert Nr. 4 c-Moll op. 44 (1875) Klaveerkonzert Nr. 5 F-Dur op. 103 „Ägyptisch Konzert“ (1896)
Anner Werke för Klaveer un Orchester Allegro appassionato, op. 70 Rhapsodie d’Auvergne, op. 73 Weddingcake, Caprice Valse in As-Dur, op. 76 (Blots Striekorchester) Africa, op. 89
Werke för Örgel Werke för Örgel solo Rhapsodien up bretoonsch Melodien, op. 7 Bénédiction Nuptiale, op. 9 Elévation ou Communion, op. 13 (1859) 3 Préludes et Fugues, op. 99 1. Fantasie för Orgel Es-Dur (ahn Opustahl) 2. Fantasie för Örgel Des-Dur, op. 101 Marche religieuse F-Dur, op. 107 Trois préludes et Fugues, op. 109 7 Improvisatschonen, op. 150 (1916–1917) 3. Fantasie för Örgel C-Dur, op. 157 (1919)
Werk för Örgel oder Harmonium Neuf Pièces pour Orgue ou Harmonium (L’Organiste 1912)
Werk för Harmonium 3 Morceaux pour Harmonium, op.1 (1852) 1. Méditation 2. Barcarolle 3. Prière
Werk för Harmonium un Klaveer 6 Duos för Harmonium un Klavier, op. 8
Werke för Violine Violinsonaten Violinsonate Nr. 1 d-Moll, op. 75 Violinsonate Nr. 2 Es-Dur, op. 102
Anner Werke för Violine un Klaveer Berceuse, op. 38 (1871) Triptyque op. 136 Élégie, op. 143 (1915). Henry Heyman widmet Élégie, op. 160 (1919)
Violinkonzerte Violinkonzert Nr. 1 A-Dur, op. 20 (1859) Violinkonzert Nr. 2 C-Dur, op. 58 (1858) Violinkonzert Nr. 3 h-Moll, op. 61 (1880)
Anner Werke för Violine un Orchester Introduction et Rondo capriccioso, op. 28 Romanze C-Dur, op. 48 Romanze, op. 51 (1874) Morceau de concert, op. 62 Havanaise, op. 83 (1887) Sarabande Nr. 1 E-Dur, op. 93 Caprice andalou, op. 122 (1904)
Werke för Violoncello Werke för Cello un Klaveer Cellosonate Nr. 1 c-Moll, op. 32 (1872) Allegro appassionato, op. 43 (1876) Chant saphique, op. 91 (1887) Cellosonate Nr. 2 F-Dur, op. 123 (1905) Souvenirs (1895) Der Schwan (ut Karneval der Tiere)
Werke för Cello un Orchester Suite för Cello un Orchester, op. 16 (1863) Romanze för Cello (oder Hoorn) un Orchester, op. 36 Konzert för Violoncello Nr. 1 a-Moll, op. 33 (1872) Konzert för Violoncello Nr. 2 d-Moll, op. 119
Werke för anner Soloinstrumente Werke für Fleut un Orchester Romanze Des-Dur, op. 37 Odelette D-Dur, op. 162
Werke för Hoorn un Klavier Romanze för Hoorn un Klaveer, op. 67
Werke för Hoorn un Orchester Romanze F-Dur, op. 36 Morceau de concert, op. 94
Sonstige solistisch besett Werke Tarantelle för Fleut, Klarinett un Orchester, op. 6 (Orchesterfaaten, 1879) Fantaisie för Harp a-moll, op. 95 Cavatine för Tenorbasuun un Klaveer, op. 144 Morceau de concert för Harp un Orchester G-Dur, op. 154 (1918) Cyprès et Lauriers för Örgel un Orchester, op. 156 (1919) Prière [Gebet] för Violoncello un Örgel, op. 158 (1919) Sonate för Oboe un Klaveer D-Dur, op. 166 (1921) Sonate för Klarinett un Klaveer Es-Dur, op. 167 (1921) Sonate för Fagott un Klaveer G-Dur, op. 168 (1921)
Leeder Mélodies persanes, op. 26. Leederzyklus mit söss Leedern La Coccinelle (Text: Victor Hugo; widmet den Tenor Victor Capoul) La Cendre rouge, Dix poèmes lyriques, op. 146. (Text: Georges Docquois, 1914) Hymne à la paix för hooch Stimm un Klaveer, op. 60. (Text: J. L. Faure, 1919)
Kantaten Les Noces de Prométhée, op. 19. Weltliche Kantate La Lyre et la harpe, op.57. Kantate La Gloire de Corneille Kantate för Solisten, Chor un Orchester, op. 126. (Text: Sébastien-Charles Leconte un Pierre Corneille, 1906)
Werke för Gesang un Orchester La Fiancée du timbalier för Mezzosopran un Orchester, op. 82. (Text: Victor Hugo, 1887) Pallas Athéné för Sopran un Orchester, op. 97 Lola för Sopran un Orchester, op. 116. (Text: Stéphan Bordèse, 1900) La Nuit för Sopran, Fruenchor un Orchester, op. 114. (Text: Georges Audigier, 1900)