De oostslaawsche Spraken sünd ene Grupp vun de slaawschen Spraken binnen de indoeuropääsche Spraakfamilie. Se sünd verbreidt in Oosteuropa un in den nöördlichen Deel vun Eurasien bet na Sibirien. Moderne Spraken innen disse Grupp sünd Wittrussisch, Russiensch, Russisch un Ukrainsch.
To den Vöörlöper vun all disse Spraken givt dat vundaag verscheden Ansichten. Eerdaags gull de ooldrussische Spraak, de bet vun’t 13. bet in’t 18. Jhd. överlevert is.Хабургаев Г. А. Древнерусский язык // Языки мира: Славянские языки. М., 2005. С. 418. Anner Forscherlüüd meent vundaag dat de modernen oostslaawschen Spraken direkt mit dat Uteengahn vun dat Oorslaawsch opkemen.Українська мова: Енциклопедія. 2004.
Klassifikatschoon To de moderne oostslaawschen Spraken höört Russisch, Ukrainsch un Wittrussisch. Mennigmaal warrt ook Russiensch as veerde leevende Spraak ansehn. Se fällt man meist as Dialekt,Русинська мова. // Українська мова: Енциклопедія. 2004. un ehr Status as egenständige Spraak is Gegenstand vun wetenschopliche DiskusschoonПодробнее см. Русинский язык..
Utstorvene oostslaawsche Spraken sünd: de gemeensame Vöörlöper: Ooldrussische Spraak de Schrievspraak vun dat Groothertogdoom Litauen: Westrussische Schrievsprache de Spraak vun dat Groothertogdoom Moskau un dat Russische Zarenriek: Ooldrussische Spraak (XIV—XVII Johrhunnert) de Ooldnowgorodsche Dialekt
Besünnerheiten Oostslaawsche Spraken ünnerscheden sik vun anner slaawsche Spraken dör disse Egenschoppen:
Phonetik In’t 10. Johrhunnert sünd de nasalen Vokalen „ǫ“ un „ę“ verschwunnen un to „u“ un „ja“ worrn.
Oorslaawsche Kombinatschoonen *or, *ol, *er, *el sünd to -oro-, -olo-, -ere-, -elo- worrn. Bispeel: , gegenöver , .
Anfangs-o in’n Oostslaawsch kaant in süüd- un westslaawsch regelmässig je-. Bispeel: , , .
Dat ole g bleev in Russisch, man in’t Ukrainsche un Wittrussische wurr dat to enen stimmhaften Frikativ γ; later in’t Ukrainiche to ɦ.
De Konsonantenkluuster *tj, *dj wurrn to „ч“, „дж“ (Russisch „ж“), gegenöver „шт“, „жд“ (Südslaawsch) un „ц“, „дз“ (Westslaawsch).
Uut *stj, *zdj wurrn „щ“, „ждж“.
Twüschen Labialen + j keem een epentetsch „l“ op: vs. .
Reduzeerte Vokalen (Jers) In’t 12.–13. Johrhunnert sünd „ъ“ un „ь“ verloren gaan. In schwake Positschonen fullen se weg, in starke wurrn se to „o“ un „e“:
др.-рус. сънъ → сон др.-рус. пьнь → пень
In Russisch: Verschmolten se mit „e“, „o“. In Ukrainsch un Wittrussisch wurrn se to „i“, „y“.
Lexik De meeste Wöör stammt ut dat Oorslaawsch, man dor gifft ok Lehnwöör ut: Türksche Spraken Finno-ugrische Spraken Samojedische Spraken Baltische Spraken Iraansche Spraken Germaansche Spraken Kaukasische Spraken
Russisch: vele Lehnwöör ut Westeuropa (besünners Franzöösch, Düütsch, later Engelsch). Ukrainsch un Wittrussisch hebbt daargegen stark Poolsch Influss.
Geschicht
+ Oostslaawsche Spraken in dat Russische Riek na de Volkszählung 1897 Oostslaawsche Spraken in dat Russische Riek (1897) Russisch (1897) Oekraïnsch (1897) Belarussisch (1897)
De Geschicht vun de moderne oostslaawschen Spraken is siet dat 11. Johrhunnert dör schriftliche Quellen goot beleggt.
In’t 11. Johrhunnert höören all Oostslaawen to dat Ooldrussische Staat. Dor entwickelte sik en eenheitliche Spraak mit regionale Dialekten.
Na den Zerfall vun dat Riek (12.–13. Jh.) hörde de Eenheitsprozess op. Siet dat 14. Johrhunnert entwickeln sik ut Dialekten de hütige Spraken: Russisch, Belarussisch, Oekraïnsch.
Literatuurspraken De russische Literatuurspraak ontwikkelde sik över lange Tied un nimmt Volks- un Kirchenslaawsche Elementen op.
De Oekraïnsche Literatuurspraak baséiert op de mittelnedderdneprschen Dialekten. Grönner: Iwan Kotljarjewski (1798, Eneida).
De belarussche Literatuurspraak baséiert op Dialekten rund üm Minsk.
Schriftsysteem Siet dat Enn vun’t 10. Johrhunnert hebbt de Oostslaawen en Schrift ut Bulgarien övernahmen.
Dat Alphabet is de Kyrillisch. Glaagolitisch kummt blot selten vör.
Bekannt sünd ok Berestjanenbrieven (11.–15. Jh.).
Kategorie:Spraakgrupp