mini|Friedrich Menz Johann Friedrich Menz (* 7. November 1673 Lütgen-Dortmund; † 19. September 1749 in Leipzig) war ein deutscher Philosoph, Literaturwissenschaftler und Physiker.

Leben Johann Friedrich Menz, gerufen Friedrich Menz, Sohn des Theologen Johann Bernhard Menz, besuchte das Gymnasium in Dortmund. 1697 begann er ein Studium an der Universität Leipzig. Dort wurde er 1698 Baccalaureus und 1700 Magister der Philosophie. 1711 wurde er Assessor der philosophischen Fakultät, 1725 ordentlicher Professor der Philosophie ohne Sitz und Stimme in der Fakultät, 1730 ordentlicher Professor der Poesie mit Sitz und Stimme, und 1739 ordentlicher Professor der Physik.

Zudem war er Decemvir der Leipziger Hochschule, Senior der philosophischen Fakultät, Senior der sächsischen Nation, Kollegiat des großen Fürstenkollegiums und Ephorus der kurfürstlichen Kollegien. Außerdem beteiligte er sich auch an den organisatorischen Aufgaben der Leipziger Hochschule und war in den Sommersemestern 1743 und 1735 Rektor der Alma Mater.

Menz verstarb unverheiratet an einem Herzinfarkt und hinterließ der Leipziger Universitätsbibliothek einige Manuskripte.

Werke Diss. de Sardanapalo, laudabili Assyriorum principe. Leipzig 1700 Diss. Cogitationes in Gellii Libri II. Cap. 12 de Solonis legibus, et una speciatim. Leipzig 1701 Diss. de prima imperii inter homines orìgine. Leipzig 1704 Diss. de plantis, quas ad rem magicam facere crediderut veteres. Leipzig 1705 Diss. revocans antipathiae physìcae phaenomena ad fuas caussas. Leipzig 1708 Diss. adserens, normam actionum humanarum in societate improprie dici legem naturae. Leipzig 1711 Diss. Vita et gesta Patrocli, Martyris, Sufatensium Patroni observattonibus illustrata. Leipzig 1712 Diss. Fastus philosophicus virtutis colore infucatus. Leipzig 1712 Vitam Et Gesta Patrocli Martyris Susatensium Patroni Obseruationibus Illustratam. Fleischer, Lipsiae 1712 () Diss. qua probatur, Socratem nec officiosum maritum, nec laudandum patrem familiae fuisse. Leipzig 1716 Diss. sistens studium partium Gottfridi Arnoldi in historia Novatianorum. Leipzig 1718 Aristippus, Philosophus Socraticus. Halle/Magdeburg 1719 Diss. Generatio paradoxa in rana conspicus. Leipzig 1724 Progr. de eruditorum miseriis, eorumque caussis. Leipzig 1725 Diss. de delectu militari prudenter habendo. Leipzig 1727 Diss. Contentiosi Sophistae pusillitas. Leipzig 1728 Diss. de consecratione templorum Romanorum. Leipzig 1729 Orationes binae, prima de caussis contemtae Philosophiae, habita, cum munus Professoris Philos. Ordin. adiret, a. 1725 d. 14 Martii: altera de poetico decoro, dicta, cum Poetices provinciam a. 1730 d. 28 Febr. ingrederetur. Leipzig 1735 Progr. de natura frigoris. Leipzig 1740 Prog. de primis initiis artis typogiaphicae in urbe Lipsia. Leipzig 1740 Diss. de Ephetis Atheniensium iudicibua. Leipzig 1740 Diss. de Socratis methodo docendi e scholis non omnino proscribenda. Leipzig 1740 Progr. super epigrammata in Anthologia veterum Poètarum L. I. cap. ic. Leipzig 1741 Progr. de Hermanni a Kerssenbroick Historia belli Anabaptistarum Monasteriensi manuscripta. Leipzig 1743 Progr. quo Rempublicam litterariam perquirit. Leipzig 1749 Progr. de pudore erudito. Leipzig 1749 Progr. de Cornelio Nepote etc. Leipzig 1749

Literatur Johann Georg Meusel: Lexikon der vom Jahr 1750 bis 1800 verstorbenen teutschen Schriftsteller. Gerhard Fleischer d. J., Leipzig 1809, 9. Bd., S. 79 (Online). Friedrich Carl Gottlob Hirsching: Historisch-literarisches Handbuch berühmter und denkwürdiger Personen, welche in dem 18. Jahrhundert gestorben sind. Leipzig 1800, Band 5, 1. Abt., S. 253 (Online).

Weblinks

Kategorie:Autor Kategorie:Literaturwissenschaftler Kategorie:Philosoph (18. Jahrhundert) Kategorie:Physiker (18. Jahrhundert) Kategorie:Rektor (Universität Leipzig) Kategorie:Absolvent der Universität Leipzig Kategorie:Geboren 1673 Kategorie:Gestorben 1749 Kategorie:Mann