Lajos Baráth (* 18. August 1935 in Abaújkér; † 29. Juli 2006 in Vértessomló) war ein ungarischer Schriftsteller.
Baráth hat unter Tage als Zimmermann gearbeitet und widmete sich als Historiker der Geschichte des Bergwerks von Tatabánya.
Baráth schilderte die Welt der Arbeiter in realistischer Weise, ohne den platten Forderungen des sogenannten sozialistischen Realismus zu erliegen.
Werke
Ember fehér bottal, Erzählungen 1962 Házak tábla nélkül, Roman 1963 Díszhal, Roman und Erzählung 1963 Vesznyánka, Erzählung 1965 Lopakodó prédikátor, Roman und Erzählung Tűz és korom, Roman 1967, Moskva 1969 Külső körön, Roman 1970 Sortűz, Roman und Erzählung 1971 A hét százhatvannyolcadik órája, elb., München, 1972 A Kuszenda lányok, Erzählung (dt. Die Kuszenda-Mädchen, 1973) Homok, Erzählung (dt. Sand, 1974) A félelem földje, Roman 1975 Örökség, Roman 1976 Miért hullámzik a tenger? Erzählung 1977 Kigyelmed, János mester, Roman 1979 A szörnyeteg, Roman 1979 Hármaskönyv, 1983 Párnámon anyám ujjának melege, Erzählung 1983 Vakvágat, Roman 1986 A folyosó, Roman 1989
Kategorie:Autor Kategorie:Literatur (Ungarisch) Kategorie:Ungar Kategorie:Geboren 1935 Kategorie:Gestorben 2006 Kategorie:Mann