duimnael|George Cruikshank (1792–1878) was een van die eerstes wat die genre van politieke spotprente baanbrekerswerk gedoen het. In hierdie uitbeelding van 1823 pas die Franse monarg, Lodewyk XVIII, nie in Napoleon se stewels nie, aangesien sy kroon van sy kop afval. Politieke satire is 'n tipe satire wat spesialiseer in die verkryging van vermaak uit die politiek. Politieke satire kan ook dien as 'n instrument om politieke argumente te bevorder in toestande waar politieke spraak en meningsverskil verbied word.
Politieke satire word gewoonlik onderskei van politieke protes of politieke meningsverskil, aangesien dit nie noodwendig 'n agenda dra of die politieke proses wil beïnvloed nie. Hoewel dit soms mag, is dit meer algemeen daarop gemik om bloot vermaak te verskaf. Vanweë die aard daarvan bied dit selde 'n konstruktiewe siening op sigself; wanneer dit as deel van protes of meningsverskil gebruik word, is dit geneig om bloot die fout van sake vas te stel eerder as om oplossings te bied. As gevolg van die oordrewe manier van hierdie parodieë, kan satiriese nuusprogramme hul gehore meer effektief beïnvloed om spesifieke idees te glo deur die foute van die gekritiseerde onderwerp te oorbeklemtoon. Dit kan baie skadelik wees vir die reputasie van openbare figure of organisasies, aangesien die satire hulle op 'n komiese manier raam.
Oorsprong en genres duimnael|'n Satire deur Angelo Agostini op Revista Illustrada wat die gebrek aan belangstelling van keiser Pedro II van Brasilië in die politiek teen die einde van sy bewind (1887) bespot. Politieke satire kan deur die geskiedenis teruggevoer word; waar georganiseerde regering of sosiale kategorieë ook al bestaan het, so ook satire.
Die oudste voorbeeld wat tot vandag toe behoue gebly het, is Aristofanes. In sy tyd het satire top-politici, soos KleonStephanos Matthaios, Franco Montanari, Antonios Rengakos Ancient Scholarship and Grammar: Archetypes, Concepts and Contexts bl.207–8 en godsdiens, destyds onder leiding van Zeus, geteiken. "Satire en bespotting het selfs die fundamentele en heiligste feite van geloof progressief aangeval," wat gelei het tot 'n toenemende twyfel teenoor godsdiens deur die algemene bevolking.Ehrenberg, Victor (1962) The people of Aristophanes: a sociology of old Attic comedy bl.263 quotation: Die Romeinse tydperk gee ons byvoorbeeld die satiriese gedigte en epigramme van Martial. Siniese filosowe het dikwels aan politieke satire deelgeneem.
As gevolg van die gebrek aan politieke vryheid van spraak in baie antieke beskawings, is bedekte satire meer algemeen as openlike satire in antieke literatuur van politieke liberalisme. Histories is die openbare mening in die Atheense demokrasie merkwaardig beïnvloed deur die politieke satire wat deur die komiese digters in die teaters opgevoer is.Henderson, J. (1993) Comic Hero versus Political Elite pp.307–19 in Om satire te kyk of te lees, word sedert antieke tye beskou as een van die beste maniere om 'n kultuur en 'n samelewing te verstaan.Aristophanes I: Clouds, Wasps, Birds, Peter Meineck (translator) and Ian Storey (Introduction), Hackett Publishing 2000, page XEmil J. Piscitelli (1993) Before Socrates-Diotima The Special Case of Aristophanes: Tribal and Civil JusticeLife of Aristophanes, bl.42-seq
Gedurende die 20ste en 21ste eeue is satire in 'n toenemende aantal media gevind (in spotprente soos politieke spotprente met swaar karikature en oordrywing en politieke tydskrifte) en die parallelle blootstelling van politieke skandale aan optredes (insluitend televisieprogramme). Voorbeelde sluit in musikante soos Tom Lehrer wat lirieke insluit wat op die leër en die kerk gemik is, lewendige optredegroepe soos die Capitol Steps en die Montana Logging and Ballet Co., en openbare televisie en lewendige kunstenaar Mark Russell wat satiristiese kommentaar gelewer het oor beide demokrate en republikeine. Bykomende subgenres sluit in literêre klassieke soos Gulliver's Travels en Animal Farm, en meer onlangs, die digitale aanlyn tydskrif en webwerfbronne soos The Onion.
19de en 20ste eeue Frankryk Een voorbeeld is Maurice Joly se pamflet uit 1864 getiteld Die Dialoog in die Hel tussen Machiavelli en Montesquieu (Dialogue aux enfers entre Machiavel et Montesquieu), wat die politieke ambisies van Napoleon III aanval. Dit is die eerste keer in 1864 in Brussel gepubliseer. Die stuk het die literêre tegniek van 'n dialoog tussen twee duiwelse samesweerders in die Hel, die historiese karakters van Machiavelli en Montesquieu, gebruik om 'n direkte en onwettige aanval op Napoleon se bewind te verdoesel. Die edelbaron Montesquieu het die saak vir liberalisme gemaak; die Florentynse politieke skrywer Machiavelli het die saak vir siniese despotisme aangebied. Op hierdie manier het Joly die geheime maniere gekommunikeer waarop liberalisme 'n despoot soos Napoleon III kon voortbring.
Die geletterdheidsyfer in Frankryk was ongeveer 30 persent in die 19de eeu, wat dit feitlik onmoontlik gemaak het vir mense van laer klasse om aan politieke satire deel te neem. Visuele kunste kon egter deur enigiemand geïnterpreteer word, en 'n man genaamd Charles Philipon het voordeel getrek deur twee weeklikse tydskrifte te skep, La Caricature en Le Charivari – die goedkoper van die twee. Philipon het sy koerante, wat al hoe meer gewild geword het regoor Frankryk, as 'n bedreiging vir die koning, Louis-Philippe, gebruik, aangesien die koerante satire en humor gebruik het om die regering en die koning te kritiseer. Verskeie pogings om die twee tydskrifte te onderdruk, is deur die monargie aangewend, wat die artikels net meer krities sou maak. Philipon is uiteindelik hof toe geneem en tot 13 maande tronkstraf gevonnis na verskeie verdere arrestasies.
Die tekeninge wat Philipon oorspronklik hof toe gestuur het, was tekeninge wat die koning mettertyd in 'n peer verander het. Die mense van Frankryk het begin besef dat koning Louis-Philippe werklik soos 'n peer gelyk het en kon die twee nie skei nie. Mense het sarkasties begin sê dat pere in die land verbied moet word, aangesien die sny daarvan 'n bedreiging vir die koning, Louis-Philippe, sou wees.
Duitsland Volgens George Santayana was die Duitse filosoof Friedrich Nietzsche eintlik "'n ywerige satirikus".George Santayana : Egotism in German Philosophy. 1915. hoofstuk 13. "Nietzsche se satire" was gemik op Lutheranisme.Christa Davis Acampora & Ralph R. Acampora : A Nietzchean Bestiary. Rowman & Littlefield, 2003. bl. 109
Kladderadatsch en Simplicissimus was twee bronne van politieke satire in Duitsland gedurende die 18de-19de eeu, wat albei wys hoe satire gebruik kan word om kulturele geskiedenis in samelewings te sien. Gewildheid in die pers en satiriese grappe het in die 19de eeu gefloreer namate duisende nuwe tydskrifte in Duitsland ontstaan het. Tydskrifte en koerante het die verbruik van boeke begin oorskry en het destyds een van die gewildste vorme van media in Duitsland geword.
Verenigde Koninkryk Die Verenigde Koninkryk het 'n lang tradisie van politieke satire, wat dateer uit die vroeë jare van Engelse letterkunde. In sommige lesings kan 'n aantal van William Shakespeare se toneelstukke as satire gesien word – of ten minste opgevoer word – insluitend Richard III en The Merchant of Venice. Latere voorbeelde soos Jonathan Swift se A Modest Proposal is meer openlik in hul satiriese aard.
Deur die 18de en 19de eeue het redaksionele spotprente ontwikkel as grafiese vorm van satire, met toegewyde satiriese tydskrifte soos Punch (bekendgestel in 1841) wat in die eerste helfte van die 19de eeu verskyn het. 'n Plaaslike satiriese koerant, The Town Crier, wat in 1861 in Birmingham bekendgestel is, is beskryf as iemand wat, deur middel van humor, probeer om "munisipale regering soos dit was – in onbevoegde hande – te vergelyk met munisipale regering soos dit kon wees".
Die vroeë 1960's het die sogenaamde "satire-oplewing" gesien, waarvan die prominentste produkte die verhoogrevue Beyond the Fringe (gedebuteer in 1960), die tweeweeklikse tydskrif Private Eye (bekendgestel in 1961) en die BBC TV-program That Was the Week That Was (1962–1963) was. Meer onlangse voorbeelde sluit in aktuele televisiepaneelprogramme soos Have I Got News for You en Mock the Week, en televisiereekse soos Ballot Monkeys, The Mash Report en Spitting Image.
Belangrike politieke spotprenttekenaars in die Verenigde Koninkryk sluit in mense soos Peter Brookes, wat sedert 1992 'n politieke spotprenttekenaar vir The Times is, en Nicola Jennings, wat gereeld in The Guardian verskyn.
Straatkuns Straatkunstenaars soos Banksy het donker politieke humor en geestige politieke en sosiale kommentare, hoofsaaklik deur graffiti, gebruik om kommentaar te lewer op verskeie temas soos kapitalisme, imperialisme en oorlog. Banksy se stukke wat straatkuns oor politieke satire bevat, sluit in "Stop and Search" wat die karakter Dorothy uit The Wizard of Oz illustreer wat deur 'n polisiebeampte deursoek word. Banksy bespot politici se menings oor polisiebrutaliteit terwyl die onskuldige Dorothy deur die polisie ondervra word, wat 'n voorstelling van polisiebrutaliteit is. "Bomb Hugger" is nog een van Banksy se stukke wat 'n jong vrou uitbeeld wat 'n bom omhels wat deur militêre vliegtuie laat val is. Hy kritiseer die aard van oorlog en die menings van politici oor die onderwerp, aangesien die vrou onskuld verteenwoordig wat direk deur die "donker" bomsimbool beïnvloed word.
Verenigde State Politieke satire speel sedert die 1700's 'n rol in die Amerikaanse politiek. Onder Koning George se bewind het die kolonies politieke spotprente gebruik om die parlement te kritiseer en vir onafhanklikheid te veg. Stigtersvader Benjamin Franklin was 'n noemenswaardige politieke satirikus. Hy het satire in verskeie essays gebruik, insluitend Rules by Which a Great Empire May Be Reduced to a Small One en A Witch Trial at Mount Holly.
Spotprente het voortgegaan om kommentaar op Amerikaanse politiek te lewer. In die laat 1800's het die redaksionele spotprenttekenaar Thomas Nast politieke satire gebruik om kwessies soos korrupsie aan te pak. Onder ander noemenswaardige politieke satirici is die bekende skrywer Mark Twain, wat satire gebruik het om slawerny te kritiseer en kommentaar daarop te lewer. duimnael|The Great Dictator (1940), een van die bekendste voorbeelde van politieke satire in film, het die regime van Adolf Hitler gekritiseer In die 1930's het politieke satire Broadway oorheers. Liriekskrywer Irving Berlin en dramaturg Moss Hart het die gewilde musiekblyspel As Thousands Cheer saam geskryf. Die Broadway-vertoning het die spot gedryf met politiek deur na aktuele nuusartikels te verwys.
Satire het gedurende die 1960's meer sigbaar op Amerikaanse televisie geword. Van die vroeë programme wat politieke satire gebruik het, sluit in die Britse en Amerikaanse weergawes van die program That Was the Week That Was (wat op die American Broadcasting Company, of ABC, in die VSA uitgesaai is), CBS se The Smothers Brothers Comedy Hour, en NBC se Rowan and Martin's Laugh-In. Gedurende die maande voor die 1968 presidensiële verkiesing het Richard Nixon op Laugh-In verskyn en die program se slagspreuk "Sock it to me" herhaal.Jonathan Gray, Jeffrey P. Jones & Ethan Thompson : Satire TV: Politics and Comedy in the Post-Network Era. New York University Press, 2009. bl. 22 Ander vorme van satire van die 1960's en vroeë 1970's het tipies die sitkomformaat gebruik, soos die program All in the Family.
Toe Saturday Night Live in 1975 gedebuteer het, het die program die manier waarop komediante die president op televisie sou uitbeeld, begin verander. Chevy Chase het die vierde episode van die program geopen met sy nabootsing van 'n lomp Gerald Ford.Jeffrey P. Jones, "With All Due Respect: Satirizing Presidents from Saturday Night Live to Lil' Bush", in Jonathan Gray, Jeffrey P. Jones & Ethan Thompson : Satire TV: Politics and Comedy in the Post-Network Era. New York University Press, 2009. bl. 39–41
21st eeu