Homoseksualiteit in Afrikaanse literatuur verwys na die uitbeelding, temas, en bespreking van homoseksualiteit en queer identiteite in Afrikaanse letterkunde. Alhoewel vroeë Afrikaanse letterkunde grotendeels heteroseksuele norme weerspieël het, het gay en queer stemme sedert 1980's toenemend na vore gekom.
Geskiedenis Vroeë periode: 1900-1970
In die vroeë 20ste eeu was openlike uitbeeldings van homoseksualiteit skaars weens sosiale taboes en sensuur in Suid-Afrika. Navorsers soos Gerrit Olivier wys daarop dat homoseksuele subteks wel in sommige werke gevind kan word, maar dit is selde eksplisiet.
Deurbraak: 1980's
Die 1980's word algemeen beskou as 'n keerpunt. Die publiekasie van Koos Prinsloo se kortverhaalbundel "Jongmanskus" (1982) was omstrede en baanbrekerwerk. Prinsloo was een van die eerste Afrikaanse skrywers wat gat seksualiteit eksplisiet uitgebeeld het. Sy werk het gelei tot regsaksies en publieke debat.
Ander bekangrike figure uit die tydperk sluit in Johann de Lange, wie se digbundel "Wonderende naak" (1982) openlik homoerotiese verse bevat het.
Post-apartheid: 1994-hede
Na 1994 en dir beskerming van LGBT-regte in Suid-Afrika se grondwet, het queer literatuur meer sigbaar geword. Skrywers soos Eben Venter "Ek stamel ek sterwe" (1996), "Wolf, wolf" (2013); Hennie Aucampen André Carl van de Merwe "Moffie" (2006) het gay karakters en temas sentraal gestel.
Die gay roman "Moffie" en die 2019-rolprentverwerking daarvan het internasionale aandag op gay ervarings in die Suid-Afrikaanse Weermag en Afriknerkultuur gevestig.
Verwysings