duimnael|upright=1.3|Hoogte van Tiangong-1 gedurende sy laaste jaar van onbeheerde binnedringing van die atmosfeer. Wentelbaanverval is 'n geleidelike afname van die afstand tussen twee wentelende voorwerpe by hul naaste posisie (die periapside) oor baie omwentelinge. Hierdie wentelende voorwerpe kan 'n planeet en sy satelliet, 'n ster en enige voorwerp wat daarom wentel, of komponente van enige binêre stelsel wees. Indien dit ongemerk gelaat word, lei die verval uiteindelik tot die beëindiging van die wentelbaan wanneer die kleiner voorwerp die oppervlak van die primêre ster tref; of vir voorwerpe waar die primêre ster 'n atmosfeer het, die kleiner voorwerp uitbrand, ontplof of andersins in die groter voorwerp se atmosfeer opbreek; of vir voorwerpe waar die primêre voorwerp 'n ster is, eindig dit met verbranding deur die ster se straling (soos vir komete). Botsings van stermassa-voorwerpe gaan gewoonlik gepaard met effekte soos gammastraal-uitbarstings en waarneembare swaartekraggolwe.
Wentelbaanverval word veroorsaak deur een of meer meganismes wat energie van die baanbeweging absorbeer, soos vloeistofwrywing, gravitasie-anomalieë of elektromagnetiese effekte. Vir voorwerpe in 'n lae aardwentelbaan, is die belangrikste effek atmosferiese weerstand.
As gevolg van die atmosferiese weerstand, is die laagste hoogte bo die Aarde waarteen 'n voorwerp in 'n sirkelvormige wentelbaan ten minste een volle rewolusie sonder aandrywing kan voltooi, ongeveer 150 km, terwyl die laagste perigeum van 'n elliptiese rewolusie ongeveer 90 km is.
Verwysings
Kategorie:Ruimteverskynsels Kategorie:Hemelmeganika