Elizabeth Woolridge Grant (gebore 21 Junie 1985), professioneel bekend as Lana Del Rey, is 'n Amerikaanse sangeres-liedjieskrywer. Haar musiek is bekend vir sy melancholiese verkenning van glans en romantiek, met gereelde verwysings na popkultuur en Amerikana van die 1950's-1970's. Sy is die ontvanger van verskeie toekennings, insluitend 'n MTV Video Music Award, drie MTV Europe Music Awards, twee Brit Awards, twee Billboard Vroue in Musiek-toekennings en 'n Satellite Award, benewens nominasies vir elf Grammy-toekennings en 'n Golden Globe-toekenning. Variety het haar by hul Hitmakers-toekennings as "een van die invloedrykste sangeres-liedjieskrywers van die 21ste eeu" vereer. In 2023 het Rolling Stone Del Rey op hul lys van die "200 Grootste Sangers van Alle Tye" geplaas, terwyl hul susterpublikasie Rolling Stone UK haar as die "Grootste Amerikaanse Liedjieskrywer van die 21ste eeu" benoem het.
Del Rey is grootgemaak in die noorde van die deelstaat New York en het in 2005 na New York Stad verhuis om 'n musiekloopbaan te volg. Del Rey se deurbraak het in 2011 gekom met die virale sukses van haar enkelsnit "Video Games", wat tot 'n platekontrak met Polydor en Interscope gelei het. Sy het kritiese en kommersiële sukses behaal met haar tweede album, Born to Die (2012), wat 'n somber, hip hop-beïnvloede klank gehad het en die "sleeper"-treffer "Summertime Sadness" voortgebring het. Die album het talle nasionale ranglyste wêreldwyd gehaal, en in 2023 het dit die tweede album deur 'n vrou geword wat meer as 500 weke op die Amerikaanse Billboard 200 deurgebring het.
Haar krities bekroonde sesde album Norman Fucking Rockwell! (2019) was vir Album van die Jaar vir die 62ste Grammy-toekennings genomineer en is deur Rolling Stone by hul lys van "500 Grootste Albums van Alle Tye" gevoeg. Del Rey se negende ateljee-album Did You Know That There's a Tunnel Under Ocean Blvd is in 2023 vrygestel, ondersteun deur die krities bekroonde enkelsnit "A&W", met laasgenoemde wat as een van die "500 Grootste Liedjies van Alle Tye" deur Rolling Stone benoem is. Later daardie jaar het sy die Billboard Global 200 top-20 treffer "Say Yes to Heaven" vrygestel.
Del Rey het aan klankbane vir visuele media saamgewerk; in 2013 het sy in die krities bekroonde musikale kortfilm Tropico geskryf en gespeel en "Young and Beautiful" vir die romantiese drama The Great Gatsby vrygestel, wat hoë lof van kritici ontvang het en nominasies vir Grammy- en Critics' Choice-toekennings ontvang het. In 2014 het sy "Once Upon a Dream" vir die donkerfantasie-avontuurfilm Maleficent en die titeltema vir die biografiese film Big Eyes opgeneem, wat vir 'n Golden Globe-toekenning genomineer is. Del Rey het ook die samewerking "Don't Call Me Angel" vir die aksiekomedie Charlie's Angels (2019) opgeneem. Del Rey het die poësie- en fotografieversameling Violet Bent Backwards over the Grass (2020) gepubliseer.
Vroeë lewe en opvoeding Elizabeth Woolridge Grant is op 21 Junie 1985 in Manhattan, New York Stad; ; aan Robert England Grant Jr., 'n kopieskrywer by Grey Group, en Patricia Ann "Pat" Grant (née Hill), 'n rekeningbestuurder by dieselfde organisasie, gebore. Sy het 'n jonger suster, Caroline "Chuck" Grant, en 'n jonger broer, Charlie Grant. Sy is Katoliek grootgemaak en is van Skotse en Engelse afkoms. Toe sy een jaar oud was, het die gesin na Lake Placid, New York verhuis. In Lake Placid het haar pa vir 'n meubelmaatskappy gewerk voordat hy 'n ondernemende domeinbelegger geword het; haar ma het as onderwyseres gewerk. Daar het sy die St. Agnes-skool in haar elementêre jare bygewoon en in haar kerkkoor begin sing, waar sy die kantor was.
Sy het die hoërskool bygewoon waar haar ma vir een jaar onderwys gegee het, maar toe sy 14 of 15 was, het haar ouers haar na Kent School, 'n Episkopale kosskool in Connecticut, gestuur as gevolg van haar alkoholisme. Alkoholisme, saam met dwelms, was 'n probleem wat in haar tienerjare begin het en so ernstig geword het dat haar hele gesin, insluitend Grant self, bekommerd was. Grant het in 'n onderhoud gedeel: "Dis regtig hoekom ek op 14 na 'n kosskool gestuur is – om nugter te word." Haar oom, 'n toelatingsbeampte by die skool, het haar finansiële hulp verseker om daar te studeer. Volgens Grant het sy gesukkel om tydens baie van haar tiener- en vroeë volwasse jare vriende te maak. Sy het gesê sy was van jongs af behep met die dood en die rol daarvan in haar gevoelens van angs en vervreemding:
Grant het later die skool verlaat om na rehabilitasie te gaan; sy is sedert 2003 nugter. Sy het 'n jaar op Long Island saam met haar tante en oom gewoon en as kelnerin gewerk. Gedurende hierdie tyd het haar oom haar kitaar leer speel en sy het "besef [dat sy] waarskynlik 'n miljoen liedjies met daardie ses akkoorde kon skryf". Kort daarna het sy liedjies begin skryf en het in nagklubs regoor die stad onder verskeie name soos "Sparkle Jump Rope Queen" en "Lizzy Grant and the Phenomena" begin optree. "Ek was altyd aan die sing, maar het nie beplan om dit ernstig na te streef nie", het sy gesê:Toe ek op agtien in New York Stad aangekom het, het ek in klubs in Brooklyn begin optree – ek het goeie vriende en toegewyde aanhangers op die ondergrondse toneel gehad, maar ons het op daardie stadium vir mekaar gespeel – en dit was dit.Sy het oorspronklik na SUNY Geneseo in Geneseo, New York gegaan, maar het uitgesak om 'n tussenjaar te neem. In die noordelike herfs van 2004, op die ouderdom van 19, het Grant by Fordham-universiteit in The Bronx, New York Stad, ingeskryf, waar sy filosofie as hoofvak geneem het, met 'n klem op metafisika. Sy het gesê sy het die vak gekies omdat dit "die kloof tussen God en wetenskap oorbrug het... Ek was geïnteresseerd in God en hoe tegnologie ons nader kon bring aan die ontdekking van waar ons vandaan kom en waarom."
Loopbaan 2005-2010: Loopbaanbegin en vroeë opnames
In die noordelike lente van 2005, terwyl sy nog op universiteit was, het Del Rey 'n EP van sewe snitte by die kopieregkantoor van die Verenigde State geregistreer; die aansoektitel was Rock Me Stable met nog 'n titel, Young Like Me, ook gelys. 'n Tweede EP, From the End, is ook onder Del Rey se verhoognaam van daardie tyd, May Jailer, opgeneem. Tussen 2005 en 2006 het sy 'n akoestiese album, Sirens, onder die May Jailer-projek opgeneem, wat in die middel van 2012 op die internet uitgelek het.
By haar eerste openbare optrede in 2006 vir die Williamsburg Live Songwriting Competition het Del Rey vir Van Wilson ontmoet, 'n A&R-verteenwoordiger vir 5 Points Records, 'n onafhanklike plate-etiket wat deur David Nichtern besit word. In 2007, terwyl sy 'n senior by Fordham was, het sy 'n demo-band van akoestiese snitte, No Kung Fu, aan 5 Points voorgelê, wat haar 'n opnamekontrak vir $10 000 aangebied het. Sy het die geld gebruik om na Manhattan Mobile Home Park, 'n woonwapark in North Bergen, New Jersey, te verhuis, en met die vervaardiger David Kahne te begin werk. Nichtern het onthou: "Ons plan was om alles te organiseer en 'n plaat te hê en sy sou toer onmiddellik nadat sy uit die haar graad verwerf het. Soos baie kunstenaars, het sy verander. Toe sy die eerste keer na ons toe gekom het, het sy 'n plonkerige klein akoestiese kitaar gespeel, [met] soort van reguit blonde hare - 'n baie oulike jong vrou. 'n Bietjie donker, maar baie intelligent. Ons het dit gehoor. Maar sy het baie vinnig aanhou ontwikkel."
Del Rey het in 2008 'n B.A.-graad in filosofie aan Fordham verwerf, waarna sy 'n EP met drie snitte, Kill Kill, as Lizzy Grant vrygestel het, met produksie deur Kahne. Sy het verduidelik: "David het gevra om met my te werk slegs een dag nadat hy my demo gekry het. Hy is bekend as 'n vervaardiger met baie integriteit en wat belangstelling gehad het om musiek te maak wat nie net pop was nie." Intussen het Del Rey gemeenskapsdienswerk vir hawelose individue en dwelmverslaafdes gedoen; sy het tydens haar universiteitsjare belangstelling in gemeenskapsdienswerk ontwikkel, toe sy "op 'n padreis deur die land gegaan het om huise op 'n Inheemse Amerikaanse reservaat te verf en te herbou".
Oor die keuse van 'n verhoognaam vir haar debuutalbum het sy gesê: "Ek wou 'n naam hê waarheen ek die musiek kon vorm. Ek was destyds baie in Miami, het baie Spaans met my vriende uit Kuba gepraat – Lana Del Rey het ons herinner aan die glans van die kus. Dit het pragtig geklink as dit uit die mond rol." Die naam is ook geïnspireer deur die aktrise Lana Turner en die Ford Del Rey-sedan, wat in die 1980's in Brasilië vervaardig en verkoop is. Aanvanklik het sy die alternatiewe spelling Lana Del Ray gebruik, die naam waaronder haar selfgetitelde debuutalbum in Januarie 2010 vrygestel is. Haar pa het gehelp met die bemarking van die album, wat vir 'n kort tydperk op iTunes te koop was voordat dit in April 2010 teruggetrek is. Kahne en Nichtern het albei gesê dat Del Rey die regte van 5 Points teruggekoop het omdat sy dit uit sirkulasie wou hê om "toekomstige geleenthede vir verspreiding te beperk – 'n weergawe van gerugte dat die aksie deel was van 'n berekende strategie".
Del Rey het haar bestuurders, Ben Mawson en Ed Millett, drie maande na die vrystelling van Lana Del Ray ontmoet, en hulle het haar gehelp om uit haar kontrak met 5 Points Records te kom, waar, volgens haar mening, "niks gebeur het nie". Kort daarna het sy na Londen verhuis en "vir 'n paar jaar" saam met Mawson gewoon. Op 1 September 2010 het Del Rey in Mando Diao se MTV Unplugged-konsert by Union Film-Studios in Berlyn opgetree. Dieselfde jaar het sy in 'n kortfilm, Poolside, opgetree, wat sy saam met 'n paar vriende gemaak het.
2011-2013: Deurbraak met Born to Die en Paradise In 2011 het Del Rey selfgemaakte musiekvideo's vir haar liedjies "Video Games" en "Blue Jeans" na YouTube opgelaai, met outydse beeldmateriaal afgewissel met tonele van haar wat op haar webkamera sing. Die "Video Games"-musiekvideo het 'n virale internetsensasie geword, wat gelei het tot Del Rey se ondertekening by Stranger Records om die lied as haar debuutenkelsnit vry te stel. Sy het aan The Observer gesê: "Ek het daardie lied 'n paar maande gelede aanlyn gesit omdat dit my gunsteling was. Om eerlik te wees, dit sou nie die enkelsnit gewees het nie, maar mense het regtig daarop gereageer." Die lied het haar 'n Q-toekenning vir "Next Big Thing" in Oktober 2011 en 'n Ivor Novello-toekenning vir "Best Contemporary Song" in 2012 besorg. In dieselfde maand het sy 'n gesamentlike ooreenkoms met Interscope Records en Polydor onderteken om haar tweede ateljee-album, Born to Die, vry te stel. Sy het in dieselfde jaar met die Skotse sanger Barrie-James O'Neill begin uitgaan. Die paartjie is in 2014 na drie jaar saam uitmekaar. Del Rey het op 14 Januarie 2012 twee liedjies uit die album op Saturday Night Live opgevoer en 'n negatiewe reaksie van verskeie kritici en die algemene publiek ontvang, wat die optrede as ongelyk en vokaal wankelrig beskou het. Sy het vroeër haar plek op die program verdedig en gesê: "Ek is 'n goeie musikant ... Ek sing al vir 'n lang tyd, en ek dink dat [SNL-skepper] Lorne Michaels weet: dit ... dit is nie 'n toevallige besluit nie."