Roelof Petrus (Roelf) Meyer (gebore 16 Julie 1947, Port Elizabeth) is 'n Suid-Afrikaanse politikus en sakeman. Hy was van 1979 tot 1997 'n parlementslid en die Nasionale Partyregering se hoofonderhandelaar in die onderhandelinge om apartheid te beëindig. In sy tyd in die parlement dien hy in die regerings van drie opeenvolgende staatspresidente: P.W. Botha, F.W. de Klerk en Nelson Mandela.
Ná sy bedanking uit die Nasionale Party in 1997 stig hy saam met Bantu Holomisa die United Democratic Movement. Hy sit van 1999 tot Januarie 2000 weer in die Nasionale Vergadering, waarna hy uit die aktiewe politiek getree het; in 2006 sluit hy by die African National Congress (ANC) aan. Hy het as sakeman en as raadgewer by vredesprosesse in verskeie lande opgetree, en president Cyril Ramaphosa stel hom in April 2026 as Suid-Afrika se ambassadeur in die Verenigde State aan.
Vroeë lewe en opleiding Meyer is die jongste seun van Hudson Meyer, 'n boer in die Oos-Kaap, en die onderwyseres Hannah Meyer (gebore Van Heerden). Hy het die laerskool in Kareedouw bygewoon en, nadat die gesin verhuis het, die hoërskool in Ficksburg, waar hy in 1964 matrikuleer. Aan die Universiteit van die Vrystaat voltooi hy 'n BComm (1968) en 'n LLB (1971). Op universiteit was hy president van die konserwatiewe Afrikaanse Studentebond. Sy diensplig doen hy in die weermagkoor wat as die "Kanaries" bekend gestaan het. Daarna praktiseer hy tot 1980 as prokureur in Pretoria en Johannesburg.
Parlementslid en minister Sy politieke loopbaan het in 1979 begin, toe hy as Volksraadslid vir Johannesburg-Wes namens die Nasionale Party verkies is. In die parlement het hy tot die verligte, dus meer hervormingsgesinde, vleuel van die party behoort. Staatspresident P.W. Botha stel hom in 1986 as adjunkminister van Wet en Orde aan, 'n gewigtige pos: die Nasionale Gesamentlike Bestuursentrum, wat deur die adjunkminister van Wet en Orde voorgesit is, het ná die afkondiging van die noodtoestand die senupunt vir die koördinering van alle welsyns- en veiligheidsbeleid geword. In 1988 word hy adjunkminister van Konstitusionele Ontwikkeling, 'n pos wat hy tot 1991 beklee.
In 1991 benoem staatspresident F.W. de Klerk hom as Minister van Verdediging in die plek van Magnus Malan. Hy kon na bewering nie in hierdie pos die generaals se agting wen nie, en ná nege maande in die amp bedank hy in Mei 1992. Hy volg Gerrit Viljoen as Minister van Konstitusionele Ontwikkeling en Kommunikasie op, en in hierdie hoedanigheid raak hy by die onderhandelingsproses betrokke. Hy was ook voorsitter van die Beleidsgroep vir Hervorming.
Onderhandelinge om apartheid te beëindig Meyer word bekend as die regering se hoofonderhandelaar in die Veelparty Onderhandelingsforum van 1993, wat ná die mislukking van KODESA tot stand gekom het. Die doel van die forum was om die land na vrye verkiesings te lei. Daar bou hy 'n vriendskaplike en doeltreffende verhouding met Cyril Ramaphosa, die ANC se hoofonderhandelaar, op, en die twee het saam die einde van apartheid deur vreedsame onderhandeling verwesenlik. In hierdie rol skakel hy ook nou met dr. Niël Barnard, die Nasionale Intelligensiediens se destydse hoof, wat self 'n sterk ondersteuner van 'n onderhandelde skikking vir Suid-Afrika was. Met die afsluiting van die onderhandelinge in November 1993 word hy die regering se hoofverteenwoordiger op die Uitvoerende Oorgangsraad.
Minister van Konstitusionele Ontwikkeling Hierdie onderhandelinge het tot Suid-Afrika se eerste demokratiese verkiesing in April 1994 gelei. Meyer word tot die nuwe Nasionale Vergadering verkies, en president Nelson Mandela stel hom as Minister van Konstitusionele Ontwikkeling en Provinsiale Sake in die veelpartyregering van nasionale eenheid aan. Sy ouer broer, Anton "Tobie" Meyer, was in dieselfde regering Adjunkminister van Landbou en Landsake. As minister werk hy weer met Ramaphosa saam, wat voorsitter van die Konstitusionele Vergadering was, die liggaam wat die nuwe grondwet moes bekragtig.
Sekretaris-generaal van die Nasionale Party In Februarie 1996 bedank Meyer uit die kabinet om sekretaris-generaal van die Nasionale Party te word. Kort daarna het die party uit die regering van nasionale eenheid getree. Weens sy voortgesette belangstelling in die hervorming van die party het hy 'n ongewilde figuur onder die party se regtervleuel gebly, wat destyds informeel deur Hernus Kriel gelei is en met wie hy in die verlede al openlik gebots het. Hy kon nie daarin slaag om die party teen daardie weerstand op 'n koers te bring wat samewerking met die ANC-regering sou verseker nie.
In Februarie 1997 ontneem De Klerk, wat steeds leier van die Nasionale Party was, hom die pos van sekretaris-generaal. In wat as 'n degradasie beskou is, word hy in plaas daarvan aan die hoof van 'n interne taakgroep geplaas wat die party se politieke toekoms moes uitdink. Ook daardie inisiatief is heftig deur sy konserwatiewe teenstanders teengestaan, en die taakgroep is binne drie maande ontbind.
Kort hierna, op 17 Mei 1997, kondig Meyer sy bedanking uit die Nasionale Party en daarmee ook uit die parlement aan. Hy bedank ook as die party se provinsiale leier in Gauteng, waar Sam de Beer hom opgevolg het.
United Democratic Movement Die week ná sy bedanking kondig Meyer die New Movement Process aan, 'n poging om 'n nuwe politieke party te stig wat volgens sy hoop die volgende algemene verkiesing sou betwis. Later dieselfde jaar stig hy saam met Bantu Holomisa, die voormalige leier van Transkei, die United Democratic Movement (UDM). By die party se eerste verkiesingskongres in 1998 word hy as adjunkpresident onder Holomisa verkies.
Die UDM wen 14 van die 400 setels in die algemene verkiesing van 1999 en Meyer keer na die Nasionale Vergadering terug. Vroeg in 2000 kondig hy egter sy uittrede uit die politiek aan, wat volgens hom eerder 'n persoonlike as 'n politieke besluit was. Hy verlaat die Nasionale Vergadering op 31 Januarie. Volgens sy eie beskrywing was hy daarna "polities tuisloos", totdat hy in 2006 aankondig dat hy vir lidmaatskap van die ANC aansoek gedoen het.
Latere loopbaan Ná sy uittrede uit die politiek het Meyer sy sakebelange nagestreef, veral in die houtbedryf en in konsultasiewerk. Van 2001 af was hy as sakeman by Tilca Infrastructure betrokke en het hy in die direksie van Armscor gedien. Hy het op die Strategiese Komitee van die Project on Justice in Times of Transition aan die Tufts-universiteit gedien en was voorsitter van die Civil Society Initiative in Suid-Afrika. Hy tree ook as raadgewer by internasionale vredesprosesse en onderhandelinge op, onder meer in Noord-Ierland, Sri Lanka, Rwanda, Kosovo, Bolivië en Bahrein sowel as in die Baskiese gebied en die Midde-Ooste. In 2001 was hy die voorsitter van die Tip O’Neill Vredesstudies by die Universiteit van Ulster in Noord-Ierland.
Van 2012 tot 2014 was hy voorsitter van die Suid-Afrikaanse Verdedigingsoorsigkomitee, en in daardie tyd, in 2013, stig hy die In Transformation Initiative mee, 'n nieregeringsorganisasie ten gunste van demokrasie. Die organisasie was by die Suid-Afrikaanse grondvraagstuk sowel as by grondwetlike onderhandelinge in Sri Lanka betrokke.
Op 14 April 2026 benoem president Ramaphosa Meyer vir die vakante pos van Suid-Afrika se ambassadeur in die Verenigde State, in die plek van Ebrahim Rasool. Sy benoeming kom te midde van ernstige diplomatieke spanning tussen Suid-Afrika en die Verenigde State. Rasool is uit die land gesit, en 'n uitvoerende bevel het Amerikaanse hulp aan Suid-Afrika weens besorgdheid oor Suid-Afrikaanse buitelandse beleidstandpunte opgeskort, onder meer beweerde steun aan Iran en Hamas.
Toekennings Jaar Toekenning 1993 Eredoktorsgraad in die regte van die Universiteit van Massachusetts, saam met Ramaphosa, vir hulle bydrae tot die demokratisering van Suid-Afrika 1995 Golden Doves for Peace van Archivio Disarmo, toegeken deur IRIAD 2004 South African Breweries se Leadership and Service Award, saam met Ramaphosa 2009 Orde van die Baobab in Silwer
Die Presidensie se motivering vir die Orde van die Baobab lui: "sy enorme bydrae deur besondere steun te verleen aan die geboorte van die nuwe demokratiese Suid-Afrika deur onderhandelinge, en deur te verseker dat Suid-Afrika 'n Grondwet het wat al sy burgers beskerm".
Verwysings
Eksterne skakels Paneelgesprek met Roelf Meyer en Tim Phillips oor die tyd rondom 1994 in Suid-Afrika by pon.harvard.edu (Engels, video, 89 minute)
Kategorie:Suid-Afrikaanse ministers van verdediging Kategorie:Geboortes in 1947 Kategorie:Lewende mense Kategorie:Afrikaners Kategorie:Lede van die Nasionale Vergadering van Suid-Afrika Kategorie:Politici van die Nasionale Party Kategorie:Politici van die African National Congress Kategorie:Politici van die United Democratic Movement Kategorie:Suid-Afrikaanse ambassadeurs in die Verenigde State Kategorie:Alumni van die Universiteit van die Vrystaat