Alkoholbedwelming, ook bekend in oordosis as alkoholvergiftiging, wat algemeen beskryf word as dronkenskap of intoksikasie, is die gedrag en fisiese effekte wat veroorsaak word deur 'n onlangse verbruik van alkohol. Benewens die toksisiteit van etanol, die hoof psigo-aktiewe komponent van alkoholiese drank, kan ander fisiologiese simptome voortspruit uit die aktiwiteit van asetaldehied, 'n metaboliet van alkohol. Hierdie effekte mag eers ure na inname ontstaan en kan bydra tot die toestand wat in die volksmond bekend staan as 'n babelaas. Die term dronkenskap word algemeen gebruik wanneer groot hoeveelhede alkohol saam met fisiese simptome en nadelige gesondheidseffekte verbruik word.
Simptome van dronkenskap by laer dosisse kan ligte sedasie en swak koördinasie insluit. By hoër dosisse kan daar onduidelike (sluimerige) spraak, probleme om te loop en braking wees. Uiterste dosisse kan respiratoriese depressie, koma of dood tot gevolg hê. Komplikasies kan aanvalle, longontsteking, lae bloedsuiker en beserings of selfskade soos selfmoord insluit. Alkoholbedwelming kan lei tot alkoholverwante misdaad met oortreders wat meer geneig is om dronk te wees as slagoffers.
Alkoholbedwelming begin gewoonlik na twee of meer alkoholiese drankies. Alkohol het die potensiaal vir misbruik. Sosiale situasies waar swaar drinkery algemeen voorkom en persone met 'n impulsiewe persoonlikhede is die grootste risikofaktore vir misbruik. Diagnose word gewoonlik gebaseer op die geskiedenis van gebeure en fisiese ondersoek. Verifikasie van gebeure deur getuies kan nuttig wees. Wetlik word alkoholvergiftiging dikwels gedefinieer as 'n bloedalkoholkonsentrasie (BAK) van meer as 5,4–17,4 mmol/L (25–80 mg/dL of 0,025–0,080%). Dit kan deur bloed- of asemtoetsing gemeet word. Alkohol word in die menslike liggaam afgebreek teen 'n tempo van ongeveer 3,3 mmol/L (15 mg/dL) per uur, afhangende van 'n individu se metaboliese tempo ( metabolisme). Die DSM-5 definieer alkoholvergiftiging as ten minste een van die volgende simptome wat ontwikkel het tydens of naby na alkohol-inname: onduidelike spraak, gebrekkige koördinasie, onstabiele loop/beweging, nistagmus (onbeheerde oogbeweging), aandag of geheue inkorting, of byna bewusteloosheid of koma.
Bestuur van alkoholvergiftiging behels ondersteunende sorg. Tipies sluit dit in om die persoon in die herstelposisie te plaas, die persoon warm te hou en seker te maak dat asemhaling voldoende is. Daar is nie gevind dat maagspoeling en geaktiveerde houtskool nuttig is nie.
Akute dronkenskap is deur die geskiedenis gedokumenteer, en alkohol bly een van die wêreld se mees wydverspreide ontspanningsdwelms. Sommige godsdienstige strominge beskou alkoholvergiftiging as 'n sonde.
Simptome duimnael| Die wyn is 'n spotter deur Jan Steen c. 1663. Die skrif wat in die skildery bo die deur geskryf is is uit Spreuke 20:1, wat sê: "Die wyn is 'n spotter, en sterk drank 'n lawaaimaker. Elkeen wat daarvan slinger is nie wys nie." Alkoholbedwelming, wat veroorsaak word deur 'n oormaat alkohol in te neem, se simptone varieer tussen mense. Die hoeveelheid alkohol wat tot dronkenskap lei, verskil van persoon-tot-persoon. Intoksikasie lei tot veranderinge in bewussyn, denke, persepsie, oordeel, emosies, of gedrag, wat van persoon tot persoon kan verskil en in die intensiteit van die intoksikasie kan varieer. Benewens die direkte gevolge van alkohol, hou die komplikasies wat dit veroorsaak, soos ongelukke en geweld, beduidende gesondheidsrisiko's in.
Simptome by gereelde drinkers kan minder voorspelbaar en soms minder sigbaar wees. Vir mense wat nie 'n chroniese alkoholprobleem het nie, hou simptome dikwels verband met hul bloedalkoholkonsentrasie (BAK). Hierdie simptome sluit in:
Ligte dronkenskap:
BAK tussen 0.01 en 0.1 persent
Gevoelens van welstand en selfvertroue Ontremming (verlies vvan inhibisie) Drang om te gesels Gevoelens van rustigheid en ontspanning Ligte koördinasieprobleme (onvaste gang, moeilikheid om regop te staan) Effens verminderde aandag, geheue, en oordeel Rooiwording van die vel of bloos in die gesig Effens versnelde hartklop
Matige dronkenskap:
BAK tussen 0.15 en 0.3 persent
Buierigheid Beduidende ontremming (verlies aan inhibisie) Onduidelike spraak Groter koördinasie- en psigomotoriese probleme (verhoogde onvastheid, lompheid) Meer verswakte aandag, geheue, en oordeel Verminderde reaksie, waaksaamheid, en reaksietyd Verwardheid Onbeheerde oogbewegings Slaperigheid Duiseligheid Naarheid en braking Verswakte visie en klanklokalisering Geheuegapings
Ernstige dronkenskap (alkoholvergiftiging):
BAK hoër as 0.3 persent
Wanpersepsies en hallusinasies Ernstige spraakprobleme Ernstige duiseligheid Groot koördinasie- en psigomotoriese probleme Potensiële hipotermie Potensiële koma (gewoonlik BAK groter as 0.4 persent, bewusteloosheid, gebrek aan verdedigingsreflekse, asemhalingsversaking).
Patofisiologie duimnael| Stadium Drie van die Vyf stadiums van dronkenskap, c. 1863–1868, deur Charles Percy Pickering Alkohol word deur 'n normale lewer gemetaboliseer teen 'n tempo van ongeveer 8 gram suiwer etanol per uur. 8 gram of is een Britse standaard eenheid. 'n "Abnormale" lewer met toestande soos hepatitis, sirrose, galblaassiekte en kanker sal waarskynlik lei tot 'n stadiger tempo van metabolisme.
Etanol word tot asetaldehied gemetaboliseer deur alkoholdehidrogenase (ADH), wat in baie weefsels, insluitend die maagslymvlies, aangetref word. Asetaldehied word tot asetaat gemetaboliseer deur asetaldehieddehidrogenase (ALDH), wat hoofsaaklik in lewermitochondria aangetref word. Asetaat word deur die spierselle gebruik om asetiel-CoA te produseer deur die ensiem asetiel-CoA sintetase te gebruik, en die asetiel-CoA word dan in die sitroensuursiklus gebruik.Smith, C., Marks, Allan D., Lieberman, Michael, 2005, Marks' Basic Medical Biochemistry: A Clinical Approach, 2nd ed., Lippincott Williams & Wilkins, USA, p. 458
Soos wat drinkery toeneem, word mense slaperig of verval hulle in 'n versteuring . Na 'n baie hoë vlak van verbruik, die asemhalingstelsel word swakker en die persoon sal ophou asemhaal. Komatose pasiënte kan hul braking aspireer (wat lei tot braking in die longe, wat "verdrinking" en later longontsteking kan veroorsaak as dit oorleef word). SSS-depressie en verswakte motoriese koördinasie tesame met swak oordeel verhoog die waarskynlikheid van toevallige besering. Na raming is ongeveer een derde van alkoholverwante sterftes weens ongelukke en nog 14% is weens opsetlike besering.The World Health Organization (2007) Alcohol and Injury in Emergency Departments
Benewens asemhalingsversaking en ongelukke wat veroorsaak word deur die uitwerking daarvan op die sentrale senuweestelsel, veroorsaak alkohol aansienlike metaboliese afwykings. Hipoglukemie kom voor as gevolg van etanol se inhibisie van glukoneogenese, veral by kinders, en kan melksuurdosis, ketoasidose en akute nierbesering veroorsaak. Metaboliese asidose word vererger deur respiratoriese versaking. Pasiënte kan ook met hipotermie presenteer.
Meganisme In die verlede is geglo dat alkohol 'n nie-spesifieke farmakologiese middel is wat baie neuro- oordragstelsels in die brein beïnvloed. Molekulêre farmakologiese studies het egter getoon dat alkohol slegs 'n paar primêre teikens het. In sommige stelsels is hierdie effekte fasiliterende, en in ander inhiberend.
Onder die neurotransmitterstelsels met verbeterde funksies is: GABA A, 5-HT3 reseptor agonisme (verantwoordelik vir GABAergiese (GABA A reseptor PAM), glisinergiese en cholinergiese effekte), nikotien asetielcholien reseptore .
Onder diegene wat geïnhibeer word, is: NMDA, dihidropiridien-sensitiewe L-tipe Ca2+ kanale en G-proteïen-geaktiveerde inwaarts regstellende K+ kanale.
Alkohol word ook deur fosfolipase D2 in fosfatidieletanol ('n lipiedmetaboliet) omgeskakel, en daar is getoon dat hierdie metaboliet direk aan ioonkanale bind en reguleer. Die resultaat van hierdie direkte effekte is 'n vlaag van verdere indirekte effekte wat 'n verskeidenheid ander neurotransmitter- en neuropaptiedstelsels behels, wat uiteindelik lei tot die gedrags- of simptomatiese effekte van alkoholbedwelming.
Die volgorde waarin verskillende soorte alkoholiese drankies verbruik word ("Druiwe of graan, maar nooit die twee saam" en "Bier voor wyn en jy voel piekfyn; wyn voor bier en maak jou suur") het geen effek nie.
GABA A -reseptore duimnael| Etanol bind aan GABA A reseptor Baie van die effekte van GABA A -reseptore wat geaktiveer is, het dieselfde effekte as dié van etanolverbruik. Sommige van hierdie effekte sluit in anxiolitiese, antikonvulsiewe, kalmerende en hipnotiese effekte, kognitiewe inkorting en motoriese inkoördinasie. Hierdie korrelasie tussen aktivering van GABA A -reseptore en die effekte van etanolverbruik het gelei tot die studie van etanol en die uitwerking daarvan op GABA A -reseptore. Etanol het positiewe allosteriese bindingseienskappe aan GABA A -reseptore vertoon. Die effekte daarvan is egter beperk tot pentamere wat die δ-subeenheid bevat eerder as die γ-subeenheid.
Daar is getoon dat GABA A -reseptore wat die δ-subeenheid bevat buite die sinaps geleë is en betrokke is by toniese inhibisie eerder as sy γ-subeenheid eweknie, wat betrokke is by fasiese inhibisie. Daar is getoon dat die δ-subeenheid die allosteriese bindingsplek kan vorm wat GABA A -reseptore, wat die δ-subeenheid bevat, meer sensitief maak vir etanolkonsentrasies, selfs tot matige sosiale etanolverbruiksvlakke (30 mM). Terwyl dit getoon is, deur Santhakumar et al., dat GABA A -reseptore, wat die δ-subeenheid bevat, sensitief is vir etanolmodulasie, afhangende van subeenheidkombinasies kan reseptore min of meer sensitief vir etanol wees. GABA A -reseptore wat beide δ en β3-subeenhede bevat toon verhoogde sensitiwiteit vir etanol. Een so 'n reseptor wat etanol-onsensitiwiteit toon, is α3-β6-δ GABAA. Verder is subeenheid kombinasie nie die enigste ding wat bydra tot etanol sensitiwiteit nie. Ligging van GABA A -reseptore binne die sinaps kan ook bydra tot etanol sensitiwiteit.
Diagnose Alkoholdronkenskap word beskryf as 'n geestes- en gedragsversteuring deur die Internasionale Klassifikasie van Siektes (ICD-10).Drs; Definitiewe diagnose maak staat op 'n bloedtoets vir alkohol, gewoonlik uitgevoer as deel van 'n toksikologie- skerm. Wetstoepassers in die Verenigde State en ander lande gebruik dikwels asemtoetseenhede en veldnugterheidstoetse as geriefliker en vinniger alternatiewe vir bloedtoetse. Daar is ook verskeie modelle van asemmeter-eenhede wat beskikbaar is vir verbruikersgebruik. Omdat dit verskillende betroubaarheid kan hê en ander resultate kan lewer as die toetse wat vir wetstoepassingsdoeleindes gebruik word, moet die resultate van sulke toestelle konserwatief geïnterpreteer word.
Baie informele dronkenskaptoetse bestaan, wat oor die algemeen onbetroubaar is en nie aanbeveel word as afskrikmiddels vir oormatige dronkenskap of as aanwysers van die veiligheid van aktiwiteite soos motorvoertuigbestuur, gebruik van swaar toerusting, gebruik van masjiengereedskap, ens.
Om te bepaal of iemand op 'n ander manier as 'n bloedalkoholtoets deur alkohol bedwelm is, is dit nodig om ander toestande soos hipoglukemie, beroerte, gebruik van ander bedwelmende middels, geestesgesondheidskwessies, ensovoorts, uit te sluit. Dit is die beste as hul gedrag waargeneem is terwyl die onderwerp nugter is om 'n basislyn te bepaal. Verskeie bekende kriteria kan gebruik word om 'n waarskynlike diagnose vas te stel. Vir 'n dokter in die akute-behandeling-omgewing kan akute alkoholvergiftiging ander akute neurologiese afwykings naboots of word dit dikwels gekombineer met ander ontspanningsmiddels wat diagnose en behandeling bemoeilik.
Bestuur