Philippe Gilbert (Verviers, 5 juli 1982) is een Belgisch voormalig wielrenner. Hij wordt beschouwd als een van de beste wielrenners die België gekend heeft.Philippe Gilbert is onze nieuwe wielerheld, Proximus, 26 april 2011Dit zijn de tien beste Belgische wielrenners, Metro, 21 juli 2017
Carrière thumb|left|Ronde van Frankrijk 2006
Het begin Gilbert was in zijn jeugd een topper in de junioren- en beloftencategorieën en maakte op jonge leeftijd de overstap naar de profs. Hij won al snel enkele voorname wedstrijden, zoals een etappe in Ronde van de Toekomst in 2003.
De volgende jaren profileerde Gilbert zich als een attractieve renner. Hij ging vaak in de aanval en kon zo enkele eendagskoersen en etappes in kleinere rittenkoersen winnen. In 2004 had hij bijna zijn eerste klassieker te pakken, maar hij moest in Parijs-Brussel nipt de duimen leggen tegen Nick Nuyens. Een jaar later, in 2005, lukte het binnenrijven van een klassieker wederom net niet. In de laatste kilometer van Parijs-Tours werd hij samen met Stijn Devolder door het peloton gegrepen.
In 2006 stak hij echt zijn neus aan het venster bij de toppers toen hij de Omloop Het Volk, een rit in de Dauphiné Libéré en de Eneco Tour won. Ook op de Belgische kampioenschappen reed hij zich al vroeg in de medailles: in 2006 werd hij tweede in het Belgisch kampioenschap op de weg, in 2007 derde op de weg en tweede in het tijdrijden.
2008: De doorbraak In 2008 won hij opnieuw de Omloop Het Volk, ditmaal op een nieuw parcours: Gent-Gent in plaats van Gent-Lokeren. Hij reed weg op de Eikenberg, op meer dan 50 km van de aankomst. Gilbert dichtte de kloof met de vluchters en liet hen achter op de Lange Munte, een kasseistrook van 2500 m. Hij hield het peloton af en reed in Gent solo over de streep.
Twee weken later brak hij in Milaan-San Remo zelf de finale open door te demarreren op de top van de Poggio. Hij werd in de afdaling terug ingerekend, maar kon nog sprinten naar een derde plaats.
Tijdens de Ronde van Frankrijk greep hij net naast de gele trui door in de openingsetappe tweede te eindigen na Alejandro Valverde.
In het najaar won hij de eerste klassieker uit zijn carrière: Parijs-Tours. Hij profiteerde optimaal van het feit dat zijn ploegmakker Mickaël Delage in de ontsnapping zat. Op tien kilometer van de streep kon hij alleen naar de vluchters toe rijden. Delage zette zich op kop van het groepje, waardoor ze nog net uit de greep van het peloton konden blijven. thumb|left|Luik-Bastenaken-Luik 2009
2009: Een ijzersterk najaar In 2009 kwam Gilbert uit voor Silence-Lotto. Zijn doelen dat jaar waren Milaan-San Remo en de Ardense klassiekers. Gilbert liet zich meteen opmerken voor zijn nieuwe werkgever in de Omloop Het Nieuwsblad. Hij was een van de sterkste mannen in koers, maar kon dit niet omzetten in een overwinning. Milaan-San Remo werd een teleurstelling. Mede doordat hij met slechte benen uit Parijs-Nice was gekomen, kon hij niet met de besten mee.
Door de slechte resultaten van Silence-Lotto in het voorjaar werd hij verrassend toegevoegd aan de startlijst voor de Ronde van Vlaanderen. Hij eindigde als derde. In de heuvelklassiekers reed Gilbert tweemaal naar een vierde plaats: in de Amstel Gold Race won hij de sprint van de achtervolgers en in Luik-Bastenaken-Luik werd hij nipt geklopt door Davide Rebellin in de strijd voor een podiumplaats. Ook in de Ronde van Romandië toonde hij zich bij de besten in koers en trok hij meermaals ten aanval met zijn kopman Cadel Evans. Voor een overwinning was het echter wachten tot de Ronde van Italië. Na verschillende aanvalspogingen wist hij in de 20e etappe solo als winnaar over de streep te komen.
Zijn volgende doel was het Belgisch kampioenschap in zijn geboorteplaats Aywaille. Hij vatte de wedstrijd aan als topfavoriet maar moest zijn meerdere erkennen in Tom Boonen.
In het najaar van 2009 was Gilbert erg succesvol. Op het WK was hij een van de sterksten en eindigde hij uiteindelijk op een zesde plaats. Enkele weken later toonde Gilbert zich de sterkste in de Italiaanse eendagswedstrijd Coppa Sabatini. Een paar dagen later won hij zijn tweede Parijs-Tours door in de sprint Tom Boonen te verslaan. Gilbert startte de week daarop ook in de Ronde van Piemonte, terwijl de meeste toppers deze wedstrijd links lieten liggen om zich te sparen voor de Ronde van Lombardije. Gilbert zegevierde echter in beide koersen en bewees zo de andere toppers hun ongelijk. De overwinning in Lombardije was zijn eerste zege in een van de vijf wielermonumenten. Hij versloeg in de sprint olympisch kampioen Samuel Sánchez.
2010: Bevestiging van een topper In 2010 waren de voorjaarsklassiekers Gilberts eerste doel. Via de Ronde van Qatar en de Ronde van Oman, die voor de eerste maal werd georganiseerd, werkte hij toe naar een goed vormpeil. Na Parijs-Nice behaalde Gilbert een negende plaats in Milaan-San Remo, gewonnen door Óscar Freire. Een week later eigende hij zich een derde plaats toe in Gent-Wevelgem. In de Ronde van Vlaanderen daaropvolgend mocht hij net als vorig jaar plaatsnemen op de laagste podiumplaats. Enkele weken later mocht Gilbert wel op het hoogste schavotje staan na een overwinning in de Amstel Gold Race: zijn eindsprint op de slotklim, de Cauberg, was indrukwekkend.
In mei won Gilbert de eerste rit in de Ronde van België. Hij pakte in die Ronde van België ook de puntentrui. In juni greep hij opnieuw naast de Belgische driekleur; op het Belgisch kampioenschap op de weg moest hij zich voor de derde keer tevreden stellen met een zilveren medaille, na Stijn Devolder.
Als voorbereiding op het WK in Australië reed Gilbert de Ronde van Spanje. Daar won hij de derde etappe met aankomst in Málaga door de Spanjaard Joaquim Rodríguez in een sprint bergop te verslaan. Hij reed vijf dagen in de rode leiderstrui. Vervolgens won hij nog de negentiende etappe met aankomst in Toledo. Ditmaal versloeg hij Tyler Farrar in de sprint. Door zijn indrukwekkende prestaties in de Ronde van Spanje was Gilbert de gedoodverfde favoriet voor het WK. Hij reed een knappe wedstrijd en leek even op weg naar de regenboogtrui, maar viel uiteindelijk buiten de prijzen. Een week later nam hij al revanche: hij won voor het tweede jaar op rij de Ronde van Piemonte en de Ronde van Lombardije. In de koers van de vallende bladeren plaatste hij een eerste demarrage op 30 km van de streep. Alleen Michele Scarponi kon hem volgen. Daarna reed hij ook de Italiaan eraf op een paar kilometer van de streep. Zo kwam hij solo aan in Como. Gilbert zelf vond dit op dat moment "zijn mooiste overwinning uit zijn carrière". Op de avond van zijn winst in de Ronde van Lombardije werd hij, net als in 2009, bekroond tot Flandrien van het jaar 2010.
2011: Wielergeschiedenis in april thumb|Philippe Gilbert bij de start van de Omloop Het Nieuwsblad 2012 Zijn palmares van 2011 opende Gilbert in februari, met een overwinning in de eerste rit van de Ronde van de Algarve. Ook in de Montepaschi Strade Bianche was hij de sterkste. In de koninginnenrit van de Tirreno-Adriatico haalde hij te Castelraimondo zijn derde zege van het seizoen binnen, toen hij na 240 loodzware kilometers als eerste zijn wiel over de meet gooide, na een spannende spurt waarin Wout Poels het lang leek te halen. In Milaan-San Remo beschikte hij over goede papieren, toen hij op een kleine twee kilometer van het einde doortrok. Filippo Pozzato liet hem echter niet rijden en in een spurt met een beperkte groep eindigde hij als derde, na winnaar Matthew Goss en Fabian Cancellara. Tijdens de Ronde van Vlaanderen viel hij aan op de Bosberg, maar hij werd teruggehaald en hij eindigde uiteindelijk als negende.
In de Brabantse Pijl raakte hij samen met Björn Leukemans voorop. Hij versloeg Leukemans in de spurt. Vier dagen later volgde Gilbert zichzelf op in de Amstel Gold Race, na opnieuw een sterk staaltje, ditmaal niet alleen op de Cauberg, maar ook in de achtervolging op Andy Schleck, die op een tiental kilometer voor de streep ontsnapt was. Drie dagen later bevestigde Gilbert zijn uitstekende vorm opnieuw, ditmaal door op de Muur van Hoei van de verzamelde tegenstand weg te rijden en voor het eerst de Waalse Pijl te winnen.Overwinning is complete verrassing voor mij nieuwsblad.be 20 april 2011 Op de daaropvolgende paaszondag maakte Phil niet alleen zijn jongensdroom waar door Luik-Bastenaken-Luik te winnen - in een spurt met drie versloeg hij de gebroeders Schleck - hij schreef tevens wielergeschiedenis door als eerste wielrenner ooit de vier heuvelachtige voorjaarsklassiekers achtereenvolgens binnen te rijven; in twaalf dagen realiseerde hij zo dit unieke vierluik: eerst de Brabantse Pijl, dan de Amstel Gold Race, daarna de Waalse Pijl en als orgelpunt Luik-Bastenaken-Luik.
Na een rustperiode van zes weken veroverde Gilbert in mei, dankzij onderweg gesprokkelde bonificatieseconden, na de derde rit de leidersplaats in de Ronde van België. De vierde etappe, de koninginnenrit naar Eupen, zette hij naar zijn hand door van de kop af de spurt van een selecte kopgroep te winnen. Hij won die Ronde van België met 20 seconden voorsprong op Greg Van Avermaet en 36 seconden op Björn Leukemans. Samen met zijn ploegmaat André Greipel, die twee etappes won, was hij de grote winnaar van deze wedstrijd. Alsof dat nog niet genoeg was, won hij twee dagen later ook nog Gullegem Koerse. Hij droeg deze zege op aan de in de Giro verongelukte Wouter Weylandt, die er in 2009 en 2010 won. In zijn voorbereiding op het Belgisch kampioenschap en de Tour de France won hij ook nog eens de koninginnenrit in de Ster ZLM Toer op een parcours gelijkaardig aan dat van Luik-Bastenaken-Luik. Met deze ritzege nam hij de leiding in het klassement, waardoor hij twee dagen later ook het eindklassement van de Ster ZLM Toer won.
Eind juni startte Gilbert als topfavoriet in het Belgisch kampioenschap op de weg in Hooglede-Gits. Na drie zilveren medailles en één bronzen plak de vorige jaren was hij deze keer wel in staat om het af te ronden. In de laatste ronde demarreerde hij op de kasseien van de Gitsberg en reed iedereen in de kopgroep uit het wiel. Alleen Tom Boonen leek even te kunnen aanklampen, maar uiteindelijk moest ook hij Gilbert laten gaan. Sinds zijn winst op 13 april in de Brabantse Pijl won hij alle eendagskoersen en rittenwedstrijden waarin hij startte.
In de eerste etappe van de Ronde van Frankrijk was Gilbert de gedoodverfde favoriet voor de ritzege. Na het beantwoorden van een aanval van Fabian Cancellara op de korte slotklim, zette hij zijn eindsprint in en won hij zijn eerste etappe ooit in de Tour. Cadel Evans en Thor Hushovd vervolledigden de top 3. Gilbert pakte meteen ook de gele leiderstrui en werd leider in het punten- en bergklassement. Nadat Jurgen Van den Broeck in de negende etappe zwaar ten val kwam en de strijd om een eventuele podiumplaats in Parijs moest staken, zette het team alles op de groene trui van Gilbert. Op de eerste rustdag stond hij in het puntenklassement 45 punten voor op zijn dichtste concurrent José Joaquín Rojas. Maar door de vele sprintzeges van Mark Cavendish moest Gilbert halfweg de laatste week de groene droom opgeven. Hij werd uiteindelijk derde in dit klassement. Gilbert ging nog op zoek naar een ritzege in de overgangsetappes, maar wegens zijn goeie klassering in het puntenklassement en algemene klassement liet het peloton hem niet meegaan in de beslissende ontsnappingen.
Na de Tour bleef hij presteren. Na enkele natourcriteriums te hebben gereden - waarvan hij er vier won - ging hij als een van de favorieten naar de Clásica San Sebastián. Op de Jaizkibel demarreerde hij een eerste keer, en dunde zo het peloton uit. Met behulp van zijn ploegmaat Jelle Vanendert, die veel werk had verricht vanaf de Jaizkibel, kon hij een demarrage plaatsen op het laatste kleine heuveltje op 3,5 km van de finish, die hij solo bereikte.