Noraly Beyer, geboren als Noraly Oostvriesland, (Willemstad, Curaçao, 20 juli 1946) is een Nederlandse journaliste, columniste en presentatrice en voormalig nieuwslezeres. Ze begon haar journalistieke loopbaan in 1972 als redactrice en nieuwslezeres van de Surinaamse Televisie Stichting (STVS) en was later werkzaam voor Radio Nederland Wereldomroep (1983–2008) en het NOS Journaal (1985–2008). Daarna was ze onder meer actief bij het toneel als researcher.
Biografie Afkomst Noraly Beyer werd geboren in het Curaçaose Willemstad (Punda). Haar ouders waren Surinaams. Ze was het enige meisje in een gezin dat verder vijf jongens telde. Haar moeder was leerkracht. Haar vader stierf toen ze elf jaar oud was. De moeder van een van haar grootvaders was het kleinkind van een tot slaaf gemaakte vrouw, die vermoedelijk de concubine was van haar witte eigenaar. In 2015 kwam Beyer erachter dat die slavenhouder Egbert van Emden was, "een Asjkenazische Jood uit Amsterdam, met roots in Ostfriesland, [die] als 19-jarige jongeman naar Suriname was gegaan om zijn geluk te beproeven." Van Emden had haar voormoeder, Sophietje, vrijgekocht en de achternaam Oostvriesland gegeven.
Opleiding en werk Beyer ging naar de lagere school van de zusters van Schijndel in Pietermaai en vertrok op haar twaalfde naar een internaat in het zuidoosten van Nederland. Na haar middelbare school wilde ze als au pair naar Parijs, maar haar moeder hield dat tegen. Vervolgens deed zij in 1963 een opleiding aan de Kweekschool voor onderwijzers in Den Haag. Daarna ging ze alsnog naar Parijs en kreeg ze een studiebeurs voor de kunstacademie. Ze raakte echter zwanger en verloor de beurs; zwangere vrouwen hadden daar geen recht op. Ze trouwde met de vader van haar ongeboren zoon, van wie ze kort daarna beviel. Ze werkte bij De Porceleyne Fles, een fabrikant van Delfts blauw. Na enige tijd kreeg haar echtgenoot een baan als planoloog in Suriname en het gezin verhuisde naar Zuid-Amerika. In Suriname ging Beyer in het onderwijs werken. In 1972 kreeg ze bij de STVS een baan als nieuwslezeres-redactrice. Haar man kreeg een baan in Jamaica, zij bleef met de kinderen in Suriname.
Na de Decembermoorden in 1982 vertrok Beyer naar Nederland. In 1983 ging ze als redactrice-nieuwslezeres werken voor Radio Nederland Wereldomroep. In 1985 begon ze daarnaast als redactrice en presentatrice bij het NOS Journaal. Ze presenteerde bij de NOS middag- en avonduitzendingen tot het einde van 2008. De laatste keer dat ze een NOS-journaal presenteerde was op 30 december 2008. In 2009 vertrok ze bij de Wereldomroep.
Beyer was voorzitster van de stichting Julius Leeft en is bestuurslid van de Werkgroep Caraïbische Letteren. Ook speelt en schrijft ze toneel. Vanaf 2009 werkte ze geregeld samen met het Noord Nederlands Toneel. Ze deed research en speelde mee in enkele stukken. Verder presenteert ze debatten en schrijft ze columns, onder meer in de tijdschriften Margriet en Plus Magazine.
Bij het reli-evenement The Passion 2018 vervulde Beyer de rol van verteller. Tevens verzorgde ze de presentatie bij de onthulling van het monument voor Nelson Mandela in Amsterdam-Zuidoost in 2021. In 2020 schreef ze een boek over de Decembermoorden in Suriname en maakte op basis hiervan de televisiedocumentaire Het is geen verleden - 08 12 1982. Deze documentaire werd exact veertig jaar na de Decembermoorden uitgezonden door omroep HUMAN. In 2022 leefde Beyer voor het televisieprogramma Kloostergasten enkele dagen samen met kloosterlingen. Op bevrijdingsdag 2025 verzorgde zij samen met Yves Berendse de presentatie van het 5 mei-concert op de Amstel in Amsterdam voor het Koninklijk Theater Carré ter viering van 80 jaar bevrijding na de Tweede Wereldoorlog. In 2025 verscheen ze in zes afleveringen van de televisieserie Oogappels, waarin ze de rol van Wilma vertolkte.
Van 2021 tot diens overlijden op 3 november 2025 had ze een relatie met Joost Prinsen.
Onderscheidingen In 2009 kreeg Beyer de Cosmic Award voor haar actieve rol voor diversiteit in de media. Op 29 april 2011 werd Beyer koninklijk onderscheiden als ridder in de Orde van Oranje-Nassau.
Bibliografie 2008 - De Antillen en ik (samengesteld door John Leerdam; in dit boek haalde Beyer herinneringen op aan haar jeugdjaren in Curaçao) 2010 - Suriname en ik (i.s.m. John Leerdam) 2013 - Lang leve kunst – Over ouderen en cultuur (samengesteld door Jan Jaap Knol, NAi010 Uitgevers, ) 2020 - Recht en waarheid maken vrij – De Decembermoorden herdacht (i.s.m. Raul Balai) 2022 - Album van de Caraïbische poëzie (i.s.m. Michiel van Kempen en Bert Paasman) 2023 - Guillaume Lo-A-Njoe – Voyage (i.s.m. Evert Rodrigo, over Guillaume Lo-A-Njoe)
Externe link Artikelen van en over Noraly Beyer op Caraïbisch Uitzicht, de website van de Werkgroep Caraïbische Letteren
Categorie:Nederlands columnist Categorie:Nederlands journalist Categorie:Nederlands nieuwslezer Categorie:Surinaams journalist Categorie:Nederlands televisiepresentator