Het Frans voetbalelftal (Frans: Équipe de France de football) is een team van voetballers dat Frankrijk vertegenwoordigt in internationale wedstrijden en competities. De bijnaam is Les Bleus (De Blauwen). Het team werd tweemaal wereldkampioen, tweemaal Europees kampioen, won tweemaal de FIFA Confederations Cup, won eenmaal UEFA Nations League, won eenmaal de CONMEBOL–UEFA Cup of Champions en won eenmaal goud op de Olympische Spelen. Het Frans voetbalelftal is hiermee de enige ploeg die alle officiële toernooien, georganiseerd door de UEFA, de FIFA en het IOC, minstens een keer wist te winnen.
Les Bleus boekten in de jaren tachtig van de 20e eeuw successen door op het WK 1982 en WK 1986 de halve finale te halen. Tussendoor werd het EK 1984 gewonnen. Bekende spelers uit deze tijd waren Michel Platini en Jean Tigana.
In 1998 werd Frankrijk in eigen huis wereldkampioen voetbal door in de finale titelhouder Brazilië met 3-0 te kloppen. Sterspeler Zinédine Zidane scoorde twee keer in die wedstrijd. Twee jaar later werd het EK 2000 gewonnen ten koste van Italië. In 2006 haalde Frankrijk weer de finale van het WK maar verloor deze van Italië. In 2016 haalde Frankrijk in eigen huis de finale van het EK, na verlenging werd met 0-1 verloren van Portugal. Tijdens het WK van 2018 won Frankrijk van Kroatië met 4-2 en werd zo voor de tweede keer wereldkampioen. Ze verloren de WK-finale van 2022 na strafschoppen van Argentinië.
Geschiedenis Voor de Tweede Wereldoorlog, deelname aan eerste drie WK's thumb|Lucient Laurent De eerste wedstrijd van Frankrijk, die erkend werd door de FIFA werd gespeeld in 1904, er werd met 3-3 gelijk gespeeld tegen België. Daarvoor vertegenwoordigde een team Frankrijk al tijdens de Olympische Spelen namens Union des Sociétés Françaises de Sports Athlétiques, opgericht door de drijvende kracht achter de moderne Olympische Spelen Pierre de Coubertin. Beide bonden zonden een eigen Frans team naar de Olympische Spelen van 1908. Zowel Frankrijk B (het team van de USFSA) en Frankrijk A (het team van de FIFA) werden met grote cijfers verslagen door Denemarken, respectievelijk 9-0 en 17-1. Door alle strubbelingen tussen beide bonden werd er geen Frans team toegelaten tot de Olympische Spelen van 1912. Beide bonden fuseerden uiteindelijk in 1919 onder de bond Fédération Française de Football.
Een sterk voetballand was Frankrijk in de jaren twintig nog niet. In 1920 haalde Frankrijk nog de vierde plaats op de Olympische Spelen, maar in 1924 en 1928 werd de ploeg voortijdig uitgeschakeld. In 1930 was Frankrijk wel een van de slechts vier Europese landen die deelnamen aan het eerste Wereldkampioenschap in Uruguay. Lucien Laurent werd de eerste spelers die ooit een doelpunt scoorde op een WK, Frankrijk won zijn eerste wedstrijd met 4-1 van Mexico. De wedstrijden tegen Argentinië en Chili gingen met 1-0 verloren en Frankrijk was uitgeschakeld. De ontmoeting Frankrijk – Argentinië kende een tumultueus einde, doordat de scheidsrechter de wedstrijd 6 minuten te vroeg affloot tijdens een dribbel van de Fransman Langiller door de Argentijnse defensie. De Fransen protesteerden luidkeels, waarop de arbitrage besloot alsnog de wedstrijd uit te laten spelen. Aan de stand veranderde dit echter niets.
Voor kwalificatie voor het WK van 1934 was Frankrijk ingedeeld met Duitsland en Luxemburg, de beste twee zouden zich plaatsen. Frankrijk won met 1-6 tegen Luxemburg, omdat Duitsland ook al won van Luxemburg werd een onderlinge wedstrijd niet gespeeld. Op het WK in Italië speelde men in Turijn meteen tegen het "Wunderteam" van Oostenrijk, een van de favorieten voor de wereldtitel. Frankrijk dwong een verlenging af, waar het met 3-2 ten onder ging. In 1938 organiseerde Frankrijk het WK zelf. Na een 3-1 overwinning op België verloor Frankrijk in de kwartfinales met 1-3 van de regerende wereldkampioen Italië.
1950-1960: brons en doelpuntenrecord voor Just Fontaine in Zweden WK 1950 Na de Tweede Wereldoorlog moest Frankrijk kwalificatiewedstrijden spelen tegen Joegoslavië om zich te plaatsen voor het WK in 1950. Zowel in Belgrado als in Parijs bleef de stand 1-1, er was een extra wedstrijd nodig voor de plaatsing. In Florence werd Frankrijk uiteindelijk uitgeschakeld na verlengingen. Zes minuten voor het einde van de verlenging viel eindelijk de beslissing: 3-2 voor Joegoslavië. Wegens een tekort aan deelnemers kreeg Frankrijk toch een aanbod om mee te doen aan het WK in Brazilië, maar het aanbod werd geweigerd.
WK 1954 thumb|Raymond Kopa Kwalificatie voor het WK van 1954 leverde geen enkel probleem op, in een groep met Ierland en Luxemburg werden alle wedstrijden gewonnen. Op het WK in Zwitserland was men ingedeeld met Joegoslavië, Mexico en Brazilië, men speelde alleen tegen de eerste twee. Van Joegoslavië werd opnieuw verloren, nu met 1-0. Van Mexico werd met 3-2 gewonnen door een benutte strafschop van Raymond Kopa vlak voor tijd, maar omdat Joegoslavië en Brazilië gelijk speelde was Frankrijk uitgeschakeld.
WK 1958 thumb|Just Fontaine Halverwege de jaren vijftig werd het Franse voetbal steeds succesvoller, Stade de Reims haalde zowel in 1956 als in 1958 de finale van de Europa Cup I (twee keer verloren van Real Madrid). Kopa was de grote spelmaker van deze ploeg en vertrok in 1956 naar Real Madrid. Kwalificatie voor het WK in 1958 leverde geen probleem op, Frankrijk versloeg België met 6-3 en hield de buurman in de return op een doelpuntloos gelijkspel. Just Fontaine had tussen 1953 en 1957 slechts drie interlands gespeeld, maar ging uiteindelijk toch mee naar dat WK, hij zou de sensatie worden van dat toernooi. Frankrijk begon het toernooi in Zweden stroef met een 2-3 achterstand tegen Paraguay, maar Frankrijk won uiteindelijk met 7-3, Fontaine maakte drie doelpunten. Fontaine scoorde ook twee keer tegen "angstgegner" Joegoslavië, maar vlak voor tijd werd met 3-2 verloren door een te aanvallende spelopvatting. Een 2-1 overwinning op Schotland was genoeg voor plaatsing van de kwartfinales, waarin Noord-Ierland met 4-0 verslagen werd. De halve finale tegen Brazilië had een gelijke stand, totdat aanvoerder Robert Jonquet zijn kuitbeen brak. Invallers waren nog niet toegestaan en Frankrijk werd daarna zoek gespeeld met name door drie treffers van Pelé: 5-2. De wedstrijd om de derde en vierde plaats was de laatste kans voor Just Fontaine om de meeste treffers aller tijden te maken, hij stond op negen treffers en het record van de Hongaar Sándor Kocsis stond op elf treffers. Fontaine scoorde vier doelpunten tegen West-Duitsland en had een record dat tot op heden niet geëvenaard is, 13 treffers. Frankrijk won met 6-3 van West-Duitsland en veroverde de derde plek.
EK 1960 Het eerste EK werd gehouden in 1960. Na overwinningen op Griekenland en Oostenrijk haalde Frankrijk het eindtoernooi, wat in eigen land gehouden werd. Afwezig waren de grote spelers van Frankrijk, Jonquet, Kopa en Fontaine. Frankrijk stond tegen Joegoslavië tot de 75e minuut met 4-2 voor, maar voor de 79e minuut scoorden de Joegoslaven drie keer: 4-5. In de strijd om de derde en vierde plaats verloor Frankrijk met 2-0 van Tsjecho-Slowakije.
1960-1976: misère Kwalificatie voor het WK van 1962 leek eenvoudig met Bulgarije en Finland als tegenstanders, Bulgarije werd met 3-0 verslagen. De return in Sofia werd met 1-0 verloren door een doelpunt van Ilev in de laatste minuut en er moest een beslissingswedstrijd gespeeld worden. Frankrijk verloor de wedstrijd in Milaan ook met 1-0 en Frankrijk bleef thuis. Raymond Kopa nam afscheid van het Franse team.
Kwalificatie voor het EK 1964 moest plaats vinden via drie knock-outronden. Frankrijk leverde een goede prestatie door eerst Engeland te verslaan, de wedstrijd in Parijs werd met 5-2 gewonnen. Vervolgens werd revanche genomen op Bulgarije door na een 1-0-nederlaag een 3-1-zege te boeken. In de laatste play-offronde was Hongarije tweemaal sterker en werd opnieuw een groot toernooi gemist.
Joegoslavië was al vier keer te sterk geweest voor de Fransen en was nu de belangrijkste tegenstander om het WK van 1966 te halen. Frankrijk kwam in een goede positie terecht door een 3-0-nederlaag van Joegoslavië tegen Noorwegen. In de beslissende wedstrijd won Frankrijk met 1-0 van Joegoslavië door een doelpunt van Philippe Gondet. Het WK in Engeland werd geen succes, in de eerste ronde werd met 1-1 gelijk gespeeld tegen Mexico en met 2-1 verloren van Uruguay. In de laatste wedstrijd moest Frankrijk van het gastland winnen om alsnog de kwartfinales te halen, maar in het Wembley Stadium was Engeland met 2-0 te sterk. Coach Henri Guérin werd na afloop van het toernooi ontslagen.
Om zich te plaatsen voor het EK van 1968 moest eerst een poule overleefd worden met België en Polen. België won van Frankrijk met 1-0, maar omdat twee keer van Polen werd gewonnen en de Belgen twee keer van dezelfde tegenstander verloren, volstond een 1-1-gelijkspel tegen België voor plaatsing. In de play-offwedstrijden was Joegoslavië voor de zoveelste keer de tegenstander, in Marseille bleef het 1-1, maar in de return in Belgrado was Frankrijk kansloos: 5-1.
Waren de resultaten in de jaren zestig matig, echt slecht werd het aan het einde van de jaren zestig en de eerste helft van de jaren zeventig. Voor het WK in 1970 had Frankrijk meteen een valse start door thuis van Noorwegen te verliezen, na een 2-0-nederlaag tegen Zweden was de ploeg uitgeschakeld. Voor het EK van 1972 werd plaatsing hopeloos na een 0-2-thuisnederlaag tegen Hongarije, alleen een 0-4-zege op Bulgarije zou de ploeg nog redden, maar na de 2-1-nederlaag eindigde Frankrijk op de derde plaats. Het kwalificatie-toernooi voor het WK in 1974 begon hoopvol met een 1-0-zege op de Sovjet-Unie, maar in de twee wedstrijden tegen Ierland werd maar één punt gehaald. Na een 2-0-nederlaag in Moskou eindigde Frankrijk zelfs op de derde en laatste plaats. Voor het EK van 1976 was Frankrijk niet opgewassen tegen België en Oost-Duitsland. Tegen IJsland werd zelfs met 0-0 gelijk gespeeld, alleen de thuiswedstrijd tegen IJsland leverde winst op.
1976-1986: periode Platini, EK-titel in eigen land en legendarische WK-wedstrijden thumb|Dominique Rocheteau Rond 1976 was er licht in de duisternis, AS Saint-Étienne haalde in dat jaar de finale van de Europa Cup I, het verloor met 1-0 van Bayern München en het olympische team plaatste zich verrassend voor de Olympische Spelen in Montreal door het op volledig oorlogsterkte spelende Roemenië met 4-0 te verslaan. Grote man was de bij AS Nancy spelende Michel Platini, die vlak daarna zijn debuut maakte bij het nationale team. Frankrijk speelde met 2-2 gelijk tegen Tsjecho-Slowakije en Platini scoorde bij zijn debuut, zijn specialiteit de vrije trap. Het olympische team haalde de kwartfinales, waarin het werd uitgeschakeld door de staatsamateurs van Oost-Duitsland, Platini scoorde drie keer dat toernooi.
WK 1978