thumb|Palestina 1020 v.Chr. Atlas van de historische geografie van het Heilige Land volgens George Adam Smith, 1915 thumb|Kruisvaardersstaten, ca.1100 thumb|Palestina (geel) in de 16e eeuw thumb|Een oude kaart uit 1896 toont de middeleeuwse Arabische provincies in het gebied. Hier is te zien dat 'Filistin' en 'Jordan' zich aan beide zijden van de Jordaan uitstrekken. thumb|Palestina en TransjordaniëHet Brits mandaatgebied Palestina omvatte tevens Transjordanië. In 1923 kreeg Transjordanië beperkte autonomie binnen het Britse mandaat en werd afzonderlijk bestuurd. Het resterende deel werd bekend als Palestina. thumb|Verdelingsplan van de V.N. (1947) thumb|Brits mandaatgebied Palestina 1922-1948, met de grenzen van de wapenstilstand van 1949 aangegeven. Palestina is – in de oudste, breedste, niet-politieke zin – de landstreek in het oude Kanaän in de Levant die tegenwoordig Israël en de Palestijnse Gebieden omvat, benevens delen van Jordanië, Syrië en Libanon. Zo opgevat lopen de grenzen van Palestina van de Libanese kustplaats Sidon oostwaarts tot aan Damascus, naar het zuiden tot aan de Golf van Akaba, en dan in noordwestelijke richting naar Rafah aan de Middellandse Zee. Na het uiteenvallen van het Ottomaanse rijk na de Eerste Wereldoorlog kregen Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk (Groot-Brittanië) het mandaat over dit gebied. Nadat het Verenigd Koninkrijk in 1923 haar deel van het mandaatgebied Palestina bestuurlijk had gesplitst kreeg Transjordanië binnen het Britse mandaat beperkt zelfbestuur en werd de naam Palestina gebruikt voor het gebied ten westen van de Jordaan tussen Libanon in het noorden en de Sinaïwoestijn in het zuiden; een deel van de zuidelijke Levant. Bij het einde van het Britse mandaat in 1948 brak een oorlog uit toen Joodse leiders de staat Israël in Palestina uitriepen. Bij de wapenstilstand van 1949 was Palestina verdeeld tussen de nieuw gestichte staat Israël, Transjordanië en Egypte. In 1994 kwam er beperkt Palestijns zelfbestuur in de Gazastrook en op de Westelijke Jordaanoever zoals vastgelegd in de Oslo-akkoorden (1993-1995) onder de Palestijnse Autoriteit. thumb|Damascus-poort, Jeruzalem

Namen

De naam Palestina verwijst naar de Filistijnen, een volk dat zich hier aan het eind van de bronstijd vestigde.Ancient DNA sheds light on the genetic origins of early Iron Age Philistines sciencemag.org, 3 juli 2019 Hun cultuur is verloren gegaan. Een oudere benaming voor dit gebied is Kanaän, de inwoners ervan waren Kanaänieten. Het jodendom duidde het gebied aan met 'Beloofde Land', gebaseerd op de Hebreeuwse Bijbel, en sinds het bestaan van de staat Israël wordt ook op grond daarvan de term Land van Israël (Hebreeuws ארץ־ישראל, Erets Jisrael) door groepen binnen het jodendom gebezigd.Onafhankelijkheidsverklaring van de staat Israël mfa.gov.il Door de Kruisvaarders werd Palestina het 'Het Heilige Land' genoemd. (Latijn: Terra Sancta).

Beknopte geschiedenis

In de loop van de lange geschiedenis werd de regio Palestina bewoond door verschillende volkeren, elk met hun eigen taal, cultuur en religie. De oorspronkelijke bewoners (onder meer de Filistijnen rond de 13e eeuw voor Christus) werden na de opkomst van de omringende grootmachten van het Midden-Oosten zoals Egypte, Assyrië, Perzië, later Grieken, Romeinen, Byzantijnen en na hen het Islamitisch Kalifaat overheerst. Volgens de joodse traditie, gebaseerd op de Hebreeuwse Bijbel was het gebied onder Joden met enkele onderbrekingen gedurende een aantal eeuwen soeverein (rond het jaar 500 v.Chr.) en was er voor het eerst een centrale stad, Jeruzalem. In de tijd van de kruistochten was Jeruzalem de hoofdstad van de Kruisvaardersstaat koninkrijk Jeruzalem.De kruistochten historischnieuwsblad.nl

De naam Palestina is in de geschiedenis op verschillende manieren geduid, gerelateerd aan de heersende machten in de regio.

De oude Grieken duidden met de naam Palestina de kuststreek aan waar de Filistijnen woonden. De Filistijnen kwamen in de late bronstijd vanuit het gebied rond de Egeïsche Zee.A. Yasur-Landau, The Philistines and Aegean Migration at the End of the Late Bronze Age (Cambridge Univ. Press, 2014) Hun cultuur is verloren gegaan. In verhalen in de Hebreeuwse Bijbel/Thora (zoals dat van David tegen Goliath) worden zij door de Israëlieten die dit gebied kwamen veroveren voorgesteld als vijanden. Tijdens het Romeinse Rijk werd het gebied deel van de Romeinse provincie Syria-Palaestina. Na een reeks opstanden in het gebied, met onder andere de Joodse Oorlog en de Bar Kochba-opstand, wilde keizer Hadrianus de sporen van het Joodse volk uitwissen door het gebied te hernoemen van Judea naar Syria-Palaestina. Hij hernoemde de Romeinse provincie naar de Bijbelse vijand van het Joodse volk, de Filistijnen. Hadrianus bouwde, na de opstand in 136 na Chr. een nieuwe stad, genaamd Aelia Capitolina op de plek van het verwoeste Jeruzalem. Rond 640 na Chr. werd het gebied en omgeving veroverd door de islamitische Arabieren. Vervolgens heersten nog andere Arabische rijken over het gebied. Tijdens de kruistochten werden delen ervan tijdelijk beheerst door christelijke West-Europeanen, door de Arabieren aangeduid als 'de Franken'. Het gebied werd in 1516 veroverd door de Turken en maakte vanaf dat moment deel uit van het Ottomaanse Rijk. In 1917, tijdens de Eerste Wereldoorlog, veroverde Engeland, gesteund door Arabische bondgenoten, het gebied op de Turken.Zie hiervoor ook Thomas Edward Lawrence Kennelijk om nieuwe schade aan de stad Jeruzalem te voorkomen gaf de Turkse burgemeester op 9 december, nog vóór het tot beschietingen was gekomen, de stad over aan de oprukkende generaal Allenby.Algemeen Handelsblad, 11 december 1917, ochtendkrant (pag. 1) en avondkrant (pag. 1). In de Eerste Wereldoorlog werd het Ottomaanse Rijk verslagen. In 1920 werd door de Conferentie van San Remo dit rijk in mandaatgebieden verdeeld. De Syrische provincie van het voormalige Ottomaanse Rijk werd daarbij -onder protest van de Arabieren- in twee delen opgesplitst: het noordelijke segment (bestaande uit het huidige Syrië en Libanon) verviel aan Frankrijk (zie Frans Mandaat Syrië en Frans Mandaat Libanon), het zuidelijk deel (bestaande uit het huidige Jordanië, Israël en de Palestijnse gebieden) werd een Brits mandaatgebied onder de naam Palestina (zie Mandaatgebied Palestina). Op grond van de Balfourverklaring kreeg het Britse Verenigd Koninkrijk van de Volkenbond de opdracht in het mandaatgebied Palestina een 'Nationaal tehuis voor het Joodse volk' ("A national home for the Jewish people") te doen ontstaan, met de toevoeging dat hierbij geen enkele inbreuk mocht worden gemaakt op de rechten van de niet-Joodse gemeenschappen in Palestina."The Palestine Mandate of the League of Nations" MidEastWeb Het Volkenbond-mandaat over het gebied omvatte aanvankelijk ook een groot gebied ten oosten van de Jordaan. Door de Britten werd dit gebied apart bestuurd. In september 1922 presenteerde Groot-Brittannië een memorandum aan de Volkenbond waarin werd voorgesteld het gebied ten oosten van de Jordaan uit te sluiten van Joodse immigratie. Op 23 september 1922 stemde de Volkenbond daarmee in. Op 25 mei 1923 werd het mandaatgebied door Groot-Brittannië bestuurlijk gesplitst en werd Abdoellah I benoemd tot emir van Transjordanië (het latere Jordanië). Vanaf dat moment gold de naam mandaatgebied Palestina voor het resterende grondgebied westelijk van de Jordaan. In november 1947 besloot de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in Resolutie 181 tegemoet te komen aan het streven van de zionistische beweging door hen een deel (56,4%) van het mandaatgebied Palestina toe te delen voor een Joodse staat waarvan een groot deel woestijn was. Volgens dit Verdelingsplan moesten binnen de grenzen van het mandaatgebied Palestina een Joodse staat en een Arabische staat worden gevestigd, met Jeruzalem als 'Corpus Separatum' onder internationaal bestuur. Deze resolutie werd aangenomen tegen heftig verzet in van de Arabische leiders, die dit als grof onrecht beschouwden. Na het aannemen van de resolutie braken gevechten uit, die bij het uitroepen van de staat Israël op 15 mei 1948 uitmondden in de Arabisch-Israëlische Oorlog van 1948. Het als Arabische staat aangemerkte deel van het mandaatgebied Palestina werd gedeeltelijk door Israël, gedeeltelijk door Transjordanië en gedeeltelijk door Egypte veroverd. Israël en Transjordanië annexeerden het veroverde gebied, Egypte deed dit niet. De zogeheten Groene Lijn werd de uiteindelijke wapenstilstandsgrens tussen deze landen en Israël. Tijdens de Zesdaagse Oorlog van 1967 bezette Israël deze Palestijnse gebieden: de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. Het reeds sinds 1948 bestaande conflict over de grenzen van Israël verergerde hierdoor. Veel Arabische Palestijnen die -verdreven en gevlucht zijn tijdens de oorlogen van 1948 en 1967- blijven vasthouden aan het mandaatgebied Palestina als hun vaderland. Door het verbod door Israël op terugkeer is het merendeel van de vroegere Arabische bewoners stateloze vluchteling geworden omdat omringende landen hen geen paspoort willen geven. In 1988 riep de PLO ("Palestine Liberation Organization", Organisatie ter Bevrijding van Palestina) een onafhankelijke Palestijnse staat uit nadat Egypte en Jordanië hun aanspraken op respectievelijk de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever hadden opgegeven. Hoewel de regering ervan in ballingschap was gevestigd in Algiers kreeg deze 'staat' na de Oslo-akkoorden van 1993 al snel erkenning door verschillende landen, waaronder veel Afrikaanse en Aziatische landen, de Sovjet-Unie en een paar westerse landen. Op grond van de Oslo-akkoorden, waarin een onafhankelijke Palestijnse staat in het vooruitzicht was gesteld, kreeg een deel van deze gebieden, de A- en B-gebieden op de Westelijke Jordaanoever, beperkt zelfbestuur onder de in 1994 opgerichte Palestijnse Autoriteit. Israël bleef de C-gebieden onder zijn bestuur houden, en handhaafde de militaire bezetting. Volgens toenmalig Amerikaans president Bill Clinton heeft Arafat tijdens de Oslo akkoorden in 2000 Arafat het aanbod van een Palestijnse staat wat 96% van de Westbank, Oost-Jeruzalem en 4% van Israël bevatte geweigerd. Omdat er geen andere bronnen zijn is niet vast te stellen of dit correct is. In 2002 begon Israël met de planning en constructie van de Israëlische Westoeverbarrière en een muur rond de Gazastrook. Israël had in deze periode te maken met terroristische aanslagen waarbij tussen 2000 en 2005 bijna 1000 Israëlische burgers werden gedood. De bouw van de barrière bracht het aantal aanslagen met 90% terug.West Bank Security Fence Jewish Virtual Library, update april 2015 Het feit dat de Westoeverbarrière niet de Groene Lijn volgde, maar in bezet gebied werd gebouwd werd in 2005 door het Hof van Justitie van de Verenigde Naties veroordeeld; het was in strijd met internationale humanitaire wetten. De bouw moest worden gestopt en ontmanteld.QUESTION OF THE VIOLATION OF HUMAN RIGHTS IN THE OCCUPIED ARAB TERRITORIES, INCLUDING PALESTINE un.org In 2005 haalde Israël alle Joodse bewoners uit de Gazastrook en haalde ook alle Joodse graven leeg en trok zich totaal terug om de Palestijnen er volledige ruimte te geven. Ze lieten o.a. boerderijen, kassen, nederzetting achter ter waarde van miljoenen en in plaats van die te gebruiken werden ze verwoest . Bij de Palestijnse parlementsverkiezingen op 25 juni 2006 won Hamas . Toen Israël twee Palestijnen gevangen had genomen, nam Hamas een Israëlische soldaat gevangen. Daarop viel Israël op 28 juni 2006 met de militaire Operatie Zomerregens de Gazastrook binnen en arresteerde onder meer 64 parlementsleden die lid waren van Hamas. Sindsdien bestoken Hamasstrijders en Israëlische militairen elkaar. In 2007 brak een brute burgeroorlog uit tussen Fatah en Hamas die ertoe leidde dat Hamas de macht overnam in de Gazastrook en Fatah aan de macht bleef op de Westelijke Jordaanoever.