De ziekte van HashimotoLeflot-Soetemans, C. & Leflot, G. (1975). Standaard Geneeskundig woordboek Frans-Nederlands. Antwerpen-Amsterdam: Standaard Uitgeverij. of struma lymphomatosaPschyrembel, W. (Red.) (1972). Pschyrembel Klinisches Wörterbuch. (251. Auflage). Berlin/New York: Walter de Gruyter. is een auto-immuunziekte waarbij de schildklier ontstoken raakt. Een gevolg daarvan is uiteindelijk hypothyreoïdie, na aanvankelijk vaak een periode met verhoogde serumwaarden van schildklierhormoon (thyreotoxicose) als gevolg van celdestructie. De ziekte werd in 1912 voor het eerst beschreven door Hakaru Hashimoto (1881-1934).
Het begint klinisch vaak met een niet-pijnlijke vergroting van de schildklier of een gezwollen gevoel in de hals. De schildklier voelt rubberachtig, soms knobbelig aan maar is niet gevoelig. Bij ontdekking werkt bij 20% van de patiënten de schildklier te langzaam terwijl bij de overige 80% de schildklier normaal werkt.
Bij de ziekte van Hashimoto gaat iets mis in het lichaam zelf: het lichaam maakt namelijk antistoffen aan die tegen de eigen schildklier werken, schildklierautoantistoffen. Deze antistoffen, anti-TPO en anti-TG, kunnen in een ziekenhuislaboratorium in het bloed worden aangetoond om de diagnose te stellen.
De ziekte komt vaker voor bij vrouwen dan bij mannen en vooral bij vrouwen tussen de 30 en 50 jaar. De ziekte kan familiair voorkomen, in dat geval gaat hij vaak samen met andere hormonale afwijkingen.
Een teveel aan jodium kan bij deze patiënten hyperthyreoïdie veroorzaken of de ziekte van Hashimoto verergeren.De grote (ont) regelaar: omgaan met schildklierafwijkingen Door P. van der Mije (2006) Medicijnen of voedingsmiddelen (bv. zoute voeding) die jodium bevatten kunnen de ziekte van Hashimoto veroorzaken bij hiervoor gevoelige personen.Hashimoto's Thyroiditis, PubMed, december 2003
Zie ook Subacute granulomateuze thyreoïditis Ziekte van Graves Syndroom van Pendred
Hashimoto Hashimoto