Hugo Broos (Leuven, 10 april 1952) is een Belgisch voetbaltrainer en voormalig voetballer. In zijn lange trainerscarrière in binnen- en buitenland won hij onder meer het Afrikaans kampioenschap van 2017 als bondscoach van Kameroen.
Broos stond als voetballer bekend als een sobere, maar degelijke verdediger. Hij speelde meer dan tien seizoenen voor RSC Anderlecht en won in die periode onder meer drie landstitels, vier bekers en drie Europacups. Op 31-jarige leeftijd maakte hij de opmerkelijke overstap naar Club Brugge, waar hij vervolgens nog vijf seizoenen speelde. Broos verzamelde ook 24 caps voor de Rode Duivels en nam ook deel aan het WK 1986 in Mexico.
Na zijn spelerscarrière ging hij aan de slag als trainer. Broos was met succes actief bij onder meer Club Brugge (2 landstitels, 1 beker), RSC Anderlecht (1 landstitel) en Excelsior Moeskroen. In totaal werd hij in België vier keer verkozen tot Trainer van het Jaar. Omdat hij na 2011 nog moeilijk aan de bak raakte in eigen land, koos hij voor buitenlandse avonturen in Europa, Azië en Afrika.nieuwsblad.be - Hugo Broos: Waarom is er geen vertrouwen in Belgische coaches?, 1 juni 2012
Carrière Humbeek FC Hugo Broos sloot zich op 11-jarige leeftijd aan bij het bescheiden Humbeek FC. Reeds als tiener maakte hij zijn debuut in het eerste elftal.
RSC Anderlecht RSC Anderlecht merkte de jonge verdediger op en haalde hem op 18-jarige leeftijd naar Brussel. De verlegen Broos belandde in een ploeg bestaande uit kleppers als Paul Van Himst, Wilfried Puis en Jan Mulder. Hij stond niet bekend als een technische voetballer, wel als een harde werker. Enkele dagen na het ontslag van trainer Pierre Sinibaldi maakte Broos zijn officieel debuut voor paars-wit. Hij mocht tegen Lierse SK invallen voor Werner Deraeve. In de laatste wedstrijden van het seizoen veroverde hij zelfs een basisplaats.
Nadien kwam de Duitser Georg Kessler. De strenge leermeester stond bekend om zijn fysiek zware trainingen, een kolfje naar de hand van Broos die vanaf dan een vaste waarde werd bij RSC Anderlecht. In tegenstelling tot verdedigers als Gilbert Van Binst en Erwin Vandendaele was hij amper aanvallend ingesteld. Zijn taak stond er voornamelijk uit om de spitsen van de tegenstand uit de wedstrijd te houden. Broos beschikte over een zuivere tackle, was kopbalsterk en was zowel op als naast het veld een voorbeeld van professionalisme.
In 1972 won hij met RSC Anderlecht voor het eerst de dubbel. Vier jaar later zette Anderlecht het succes voort in Europa. Broos en zijn ploegmaats bereikten de finale van de Europacup II en versloegen daarin het Engelse West Ham United met 4-2. Hoewel namen als Rob Rensenbrink, Ludo Coeck en Arie Haan de echte sterren van het team waren, was ook Broos nooit weg te denken uit het elftal. Later dat jaar versloeg Anderlecht ook Bayern München in twee duels voor de Europese Supercup. In 1977 verloor het team de finale van de Europacup II, maar een seizoen later trof RSC Anderlecht opnieuw prijs. Broos en zijn collega's wonnen de finale met 4-0 van Austria Wien. Zo'n zes maanden later sleepte Anderlecht ook zijn tweede Europese Supercup in de wacht na een zege tegen Liverpool FC. Maar ondanks het feit dat Broos een belangrijk aandeel had in de Europese successen werd hij nooit een van de grootverdieners van het team.
Na de gouden jaren 70 zochten heel wat spelers andere oorden op en een drong een nieuwe generatie zich op. Broos dreigde begin jaren 80 onder trainer Tomislav Ivić naast het elftal te vallen omwille van een rugblessure. KAA Gent toonde interesse in hem, maar de centrale verdediger bleef uiteindelijk in het Astridpark. Aanbiedingen van Franse clubs als FC Sochaux en Rennes legde hij ook naast zich neer. Broos werd centraal in de verdediging wel verdrongen door nieuwkomer Luka Peruzović en verhuisde naar de rechterflank. Maar ook op die positie toonde de immer sober verdedigende Vlaams-Brabander zich een betrouwbare pion. Anderlecht sloot het seizoen 1980/81 af als kampioen.
In 1983 werd Broos' oud-ploegmaat Paul Van Himst aangeduid als opvolger van Ivić. Vanaf dan kon hij steeds minder rekenen op speelkansen. Van Himst koos centraal immers voor Peruzović en Morten Olsen. Broos kwam wel nog in actie in de finale van de UEFA Cup. Anderlecht versloeg in die finale Benfica. Broos, Ludo Coeck en Frank Vercauteren zijn tot op heden de enige spelers die met RSC Anderlecht drie Europacups wisten te veroveren.
Club Brugge In 1983 werd Gilbert Van Binst de assistent van Georg Kessler bij Club Brugge. Hij overtuigde zijn gewezen ploegmaat Broos om ook naar Brugge over te stappen. Na korte onderhandelingen met voorzitter Fernand De Clerck en manager Antoine Vanhove tekende Broos een contract. Hij werd met zijn ervaring meteen een van de natuurlijke leiders van het team. In zijn eerste jaar won Broos geen prijzen met Club. Pas na de komst van Henk Houwaart sloot Club Brugge terug aan bij de top. In 1986 versloeg blauw-zwart in de bekerfinale stadsrivaal Cercle Brugge met 3-0. De 34-jarige Broos speelde de volledige wedstrijd. In de competitie eindigde Club Brugge met evenveel punten als Anderlecht. Beide teams speelden testwedstrijden om de titel. Anderlecht trok daarin aan het langste eind en kroonde zich tot kampioen.
Een jaar later zette Broos en zijn ploeggenoten een indrukwekkende prestatie neer in Europa. Eerst haalde het een 2-0 nederlaag op tegen Zenit Leningrad. Het team uit de Sovjet-Unie werd in eigen huis met 5-0 ingeblikt. Het was het begin van een opmerkelijke thuisreputatie. In de tweede ronde versloeg Club het Joegoslavische Rode Ster Belgrado met 4-0, nadat het eerst verloren had met 3-1. In de volgende ronde volgde het opmerkelijkste duel. Het Duitse Borussia Dortmund won thuis met 3-0, maar kreeg in de terugwedstrijd in het Olympiastadion na verlengingen 5-0 om de oren. In de kwartfinale versloeg Club Brugge het Griekse Panathinaikos, maar in de halve finale bleek RCD Español te sterk. De Spanjaarden wonnen in eigen land met 3-0. Brugge zorgde voor eigen volk wel nog voor een 2-0 zege.
Ook in de competitie schopte Club Brugge het ver. De West-Vlamingen veroverden hun eerste landstitel sinds 1980. Broos was gedurende het hele seizoen een van de meest regelmatige spelers, ondanks zijn 36-jarige leeftijd. Twee weken na de competitie speelde Broos met Club Brugge tegen zijn ex-club om de Supercup. Club Brugge won met het kleinste verschil. Na die wedstrijd zette Broos een punt achter zijn loopbaan als voetballer.
Statistieken SeizoenClubCompetitieCompetitieBekerEuropeesTotaalWed.Dlp.Wed.Dlp.Wed.Dlp.Wed.Dlp. 1970/71 RSC AnderlechtEerste klasse60000060 1971/722806010350 1972/732305030310 1973/742904020350 1974/753806060500 1975/762304050320 1976/773416090491 1977/783404090470 1978/793306020410 1979/802004010250 1980/813212020361 1981/823403080450 1982/831701040220 1983/84 Club Brugge3403000370 1984/853304040410 1985/863309040460 1986/872813020331 1987/883304080450TOTAAL51237407006563
Nationale ploeg thumb|Hugo Broos, François Van der Elst en Eric Gerets tijdens een training in oktober 1977. Hugo Broos maakte in 1974 zijn debuut voor de nationale ploeg van België. Het was toenmalig bondscoach Raymond Goethals die hem voor het eerst selecteerde. Broos mocht op 13 maart 1974 een hele wedstrijd meespelen tegen West-Duitsland. België verloor met 1-0. In de nationale ploeg kreeg Broos aanvankelijk de concurrentie te verduren van Nico Dewalque en Erwin Vandendaele. De nationale ploeg wist zich in die dagen niet te plaatsen voor een groot toernooi. In 1979 zorgde een rugblessure ervoor dat Broos buiten de nationale ploeg viel. Hij miste het EK 1980 en zag hoe zijn vervanger Luc Millecamps volledig doorbrak.
In november 1985 kwam bondscoach Guy Thys door heel wat geblesseerden en geschorsten opnieuw uit bij Broos. Thys riep hem op voor de belangrijke barragewedstrijd tegen Nederland. De Rode Duivels moesten in De Kuip een 1-0 zege tegen Oranje verdedigen. België kwam 2-0 achter, maar een late goal van Georges Grün zorgde er toch nog voor dat de Duivels naar het wereldkampioenschap in Mexico mochten. Na afloop feliciteerde Thys de 33-jarige Broos en beloofde hem als hij niet geblesseerd zou raken een plaats in de WK-selectie. Broos raakte niet geblesseerd en mocht in juni 1986 mee naar Mexico.
Op het WK speelde Broos in de eerste wedstrijd tegen gastland Mexico. De Duivels verloren met 1-2, waarna hij op de bank belandde. In de derde groepswedstrijd werd hij als rechtsachter ingezet. België speelde gelijk tegen Paraguay en plaatste zich voor de tweede ronde. Daarin versloegen de Rode Duivels de Sovjet-Unie na verlengingen. In de kwartfinale stond Spanje op het programma. Zijn ploegmaat bij Brugge, Jan Ceulemans, bracht België op voorsprong. Broos viel in het slot van de partij in voor aanvaller Danny Veyt. Bondscoach Thys hoopte de voorsprong te bewaren, maar zag hoe Spanje niet veel later toch wist gelijk te maken. Er kwamen verlengingen en uiteindelijk ook penalty's. Broos nam de derde strafschop voor België en scoorde. De Rode Duivels wonnen uiteindelijk met 4-3. In de halve finale tegen het Argentinië van stervoetballer Diego Maradona kwam Broos niet in actie. De Duivels verloren het duel met 2-0. In de wedstrijd om de derde plaats verloor België met 4-2 van Frankrijk.
Interlands van Hugo Broos voor № Datum Wedstrijd Uitslag Competitie Goals Als speler van Anderlecht 1 13.03.1974 – 1 – 0 Vriendschappelijk 0 2 08.09.1974 – 0 – 2 EK-kwalificatie 0 3 12.10.1974 – 2 – 1 EK-kwalificatie 0 4 07.12.1974 – 0 – 0 EK-kwalificatie 0 5 06.09.1975 – 1 – 0 EK-kwalificatie 0 6 10.11.1976 – 2 – 0 WK-kwalificatie 0 7 26.01.1977 – 2 – 1 Vriendschappelijk 0 8 26.03.1977 – 0 – 2 WK-kwalificatie 0 9 03.09.1977 – 4 – 0 WK-kwalificatie 0 10 26.10.1977 – 1 – 0 WK-kwalificatie 0 11 16.11.1977 – 3 – 0 WK-kwalificatie 0 12 21.12.1977 – 0 – 1 Vriendschappelijk 0 13 22.03.1978 – 1 – 0 Vriendschappelijk 0 14 19.04.1978 – 0 – 0 Vriendschappelijk 0 15 11.10.1978 – 1 – 1 EK-kwalificatie 0 16 15.11.1978 – 1 – 0 Vriendschappelijk 0 17 28.03.1979 – 1 – 1 EK-kwalificatie 0 18 02.05.1979 – 0 – 0 EK-kwalificatie 0 Als speler van Club Brugge 19 20.11.1985 – 2 – 1 WK-kwalificatie 0 20 19.02.1986 – 3 – 0 Vriendschappelijk 0 21 19.05.1986 – 1 – 3 Vriendschappelijk 0 22 03.06.1986 – 2 – 1 WK-eindronde 0 23 11.06.1986 – 2 – 2 WK-eindronde 0 24 22.06.1986 – 1 – 1 WK-eindronde 0
Trainer RWDM In 1988 stopte hij met voetballen. Er waren plannen om Broos te promoveren tot technisch directeur bij blauw-zwart, maar uiteindelijk kwam het nooit zover. KSV Oudenaarde probeerde hem als speler-trainer aan te trekken, maar op dat voorstel ging hij niet in, waarna hij als trainer aan de slag ging bij RWDM. Hij was er werkzaam onder technisch directeur Paul Van Himst. Na een nederlaag tegen Club Brugge op de slotspeeldag degradeerde RWDM naar tweede klasse, waarna Broos hoofdtrainer werd en meteen terug naar de hoogste afdeling promoveerde.
Club Brugge Na drie seizoenen bij de Brusselse club keerde Broos terug naar Club Brugge. Hij volgde er Georges Leekens op. Kapitein en boegbeeld Jan Ceulemans had het voor bekeken gehouden en dus gaf Broos de aanvoerdersband door aan Franky Van der Elst. Met spelers als Van der Elst, Daniel Amokachi, Gert Verheyen, Vital Borkelmans, Dany Verlinden en Lorenzo Staelens beschikte Broos over een sterk team. Al in zijn eerste seizoen werd hij met blauw-zwart kampioen. Nadien domineerde Anderlecht enkele seizoenen de Belgische competitie, maar midden jaren 90 nam blauw-zwart de leiding opnieuw over. In 1995 loodste Broos zijn team naar bekerwinst. Een jaar later won Club zelfs de dubbel. Broos zelf werd in zowel 1992 als 1996 uitgeroepen tot Trainer van het Jaar.
Moeskroen