De constante van Planck, aangeduid met , is een natuurkundige constante die voorkomt in alle vergelijkingen van de kwantummechanica. De constante is later genoemd naar de natuurkundige Max Planck, die haar in 1900 invoerde bij zijn verklaring van de straling van zwarte stralers.
De constante van Planck is ingevoerd voor het verband tussen frequentie (Griekse nuOok komt voor als symbool voor de frequentie.) en energie voor een lichtkwantum (foton) volgens:
Waarde van de constante Vanaf 20 mei 2019 De 26e vergadering van de Algemene Conferentie voor Maten en Gewichten (CGPM) heeft op 16 november 2018 nieuwe definities van de basiseenheden aangenomen, die sinds 20 mei 2019 gelden. Volgens die definities bedraagt de constante van Planck exact: General Conference on Weights and Measures – Proceedings of the 26th meeting of the CGPM
Tot 20 mei 2019 Vóór de invoering van de nieuwe definities van de basiseenheden was de waarde van de constante: Fundamental Physical Constants - Planck constant, NIST, page from 2019 in the Internet Archive
Gereduceerde constante van Planck In veel gevallen wordt een variant van de constante van Planck gebruikt, die soms de constante van Dirac wordt genoemd. Deze wordt geschreven als en is genoemd naar de Britse fysicus Paul Dirac (1902-1984). Ze wordt gebruikt om de planck-eenheden te definiëren. Ze wordt uitgesproken als 'h-streep' of, in het Engels, als 'h-bar'.
De constante is een kwantum van impulsmoment, waaronder spin. Het impulsmoment van een willekeurig systeem is altijd een geheel veelvoud van deze waarde. komt ook voor in de onzekerheidsrelatie van Heisenberg. Hiermee voert men aan dat een meer fundamentele eenheid is dan , de constante van Planck.
Voor en kunnen de unicodetekens U+210E en U+210F gebruikt worden.
Zie ook Elektromagnetische straling Schrödingervergelijking Dualiteit van golven en deeltjes Hall-effect
Categorie:Kwantummechanica Planck