De NBA Finale is de kampioenschapserie van de National Basketball Association (NBA), die in een best-of-seven opzet worden gespeeld. In deze opzet spelen twee teams, de winnaar van respectievelijk de Eastern Conference en de Western Conference Finale, maximaal zeven wedstrijden tegen elkaar, totdat een van de twee teams vier wedstrijden gewonnen heeft. De in 1947 voor het eerst gespeelde NBA finale is de climax van de NBA Playoffs, die volgen op het reguliere NBA-seizoen. De winnaar van de finale, de NBA-kampioen, krijgt de Larry O'Brien kampioenschaptrofee gepresenteerd, genoemd naar een voormalig NBA-voorzitter. Tal van Amerikaanse media refereren abusievelijk aan de NBA-kampioen als de wereldkampioen, ondanks het feit dat er alleen Noord-Amerikaanse basketbalteams aan deelnemen. Behalve de trofee, krijgt elk teamlid een kampioensring. Een individuele prijs wordt toegekend aan de beste speler van de NBA Finale: de NBA Finals Most Valuable Player Award. Dit is, op één uitzondering na, meestal een speler van de NBA-kampioen: in 1969 viel Jerry West als lid van de verliezende Los Angeles Lakers, deze prijs ten deel.
Suprematie De Boston Celtics wonnen van 1957-1969 op twee na alle kampioenschappen, waarvan acht op rij. Succescoach Red Auerbach stond aan het hoofd van dit succesteam, waarin onder meer Bill Russell, Bill Sharman, John Havlicek en Bob Cousy speelden. Larry Bird leidde de Celtics naar drie kampioenschappen in de jaren tachtig. Na een periode van meer dan twintig jaar waarin ze de finale niet bereikten, won een Celtics team geleid door Paul Pierce de titel opnieuw in 2008. Dit deden ze nog eens over in 2024. In totaal won het team uit Boston een recordaantal van achttien titels: in 1957, 1959-1966, 1968-1969, 1974, 1976, 1981, 1984, 1986, 2008 en 2024. Dit record wordt dichtst benaderd door de Los Angeles Lakers (die eerder in Minneapolis hun thuisbasis hadden): zij wonnen hun zeventien kampioenschappen in 1949-1950, 1952-1954, 1972, 1980, 1982, 1985, 1987-1988, 2000-2002, 2009-2010 en 2020. Vijf van deze titels werden in Minneapolis behaald en twaalf in Los Angeles. Michael Jordans Chicago Bulls wonnen zes titels: van 1991-1993 en 1996-1998. De Boston Celtics wonnen weliswaar de meeste finales (18 van de 22 finales die ze speelden (een winstpercentage van 81.8). De Los Angeles Lakers maakten echter hun opwachting in de meeste finales, namelijk 32, waarvan ze er 17 winnend afsloten (een winstpercentage van 53.1). De Chicago Bulls wonnen alle zes finales waarin ze speelden.
Geschiedenis De beginjaren Jaar Kampioen Western Conference 1 Marge Kampioen Eastern Conference 1947 Chicago Stags 1–4 Philadelphia Warriors 1948 Baltimore Bullets 4–2 Philadelphia Warriors 1949 Minneapolis Lakers 4–2 Washington Capitols 1950 Minneapolis Lakers1 4–2 Syracuse Nationals 1951 Rochester Royals 4–3 New York Knicks 1952 Minneapolis Lakers 4–3 New York Knicks 1953 Minneapolis Lakers 4–1 New York Knicks 1954 Minneapolis Lakers 4–3 Syracuse Nationals 1955 Ft. Wayne Pistons 3–4 Syracuse Nationals 1956 Ft. Wayne Pistons 1–4 Philadelphia Warriors 1In het NBA seizoen van 1949-50 bestond de competitie uit drie divisies. The Minneapolis Lakers speelden in de Central Division.
De Celtics-dynastie Jaar Kampioen Western Conference Marge Kampioen Eastern Conference 1957 St. Louis Hawks 3–4 Boston Celtics 1958 St. Louis Hawks 4–2 Boston Celtics 1959 Minneapolis Lakers 0–4 Boston Celtics 1960 St. Louis Hawks 3–4 Boston Celtics 1961 St. Louis Hawks 1–4 Boston Celtics 1962 Los Angeles Lakers 3–4 Boston Celtics 1963 Los Angeles Lakers 2–4 Boston Celtics 1964 San Francisco Warriors 1–4 Boston Celtics 1965 Los Angeles Lakers 1–4 Boston Celtics 1966 Los Angeles Lakers 3–4 Boston Celtics 1967 San Francisco Warriors 2–4 Philadelphia 76ers 1968 Los Angeles Lakers 2–4 Boston Celtics 1969 Los Angeles Lakers 3–4 Boston Celtics
De jaren zeventig In de jaren zeventig wonnen acht verschillende teams het kampioenschap, de Celtics en Knicks wonnen elk twee keer. Jaar Kampioen Western Conference Marge Kampioen Eastern Conference 1970 Los Angeles Lakers 3–4 New York Knicks 1971 Milwaukee Bucks 4–0 Baltimore Bullets 1972 Los Angeles Lakers 4–1 New York Knicks 1973 Los Angeles Lakers 1–4 New York Knicks 1974 Milwaukee Bucks 3–4 Boston Celtics 1975 Golden State Warriors 4–0 Washington Bullets 1976 Phoenix Suns 2–4 Boston Celtics 1977 Portland Trail Blazers 4–2 Philadelphia 76ers 1978 Seattle SuperSonics 3–4 Washington Bullets 1979 Seattle SuperSonics 4–1 Washington Bullets
Lakers-Celtics rivaliteit In de jaren 80 stonden de Lakers of de Celtics in elke finale, de Lakers wonnen er vijf, de Celtics drie, the Sixers eenmaal in 1983 en Detroit een keer in 1989. Jaar Kampioen Western Conference Marge Kampioen Eastern Conference 1980 Los Angeles Lakers 4–2 Philadelphia 76ers 1981 Houston Rockets 2–4 Boston Celtics 1982 Los Angeles Lakers 4–2 Philadelphia 76ers 1983 Los Angeles Lakers 0–4 Philadelphia 76ers 1984 Los Angeles Lakers 3–4 Boston Celtics 1985 Los Angeles Lakers 4–2 Boston Celtics 1986 Houston Rockets 2–4 Boston Celtics 1987 Los Angeles Lakers 4–2 Boston Celtics 1988 Los Angeles Lakers 4–3 Detroit Pistons 1989 Los Angeles Lakers 0–4 Detroit Pistons
De Bulls-dynastie In de jaren 90 draaiden de Chicago Bulls op volle toeren, en samen met Michael Jordan wonnen ze zes titels uit evenveel gespeelde finales. Jaar Kampioen Western Conference Marge Kampioen Eastern Conference 1990 Portland Trail Blazers 1–4 Detroit Pistons 1991 Los Angeles Lakers 1–4 Chicago Bulls 1992 Portland Trail Blazers 2–4 Chicago Bulls 1993 Phoenix Suns 2–4 Chicago Bulls 1994 Houston Rockets 4–3 New York Knicks 1995 Houston Rockets 4–0 Orlando Magic 1996 Seattle SuperSonics 2–4 Chicago Bulls 1997 Utah Jazz 2–4 Chicago Bulls 1998 Utah Jazz 2–4 Chicago Bulls 1999 San Antonio Spurs 2 4–1 New York Knicks 2Het reguliere seizoen bestond in het NBA-seizoen van 1998-1999, door een staking, maar uit 50 wedstrijden, in plaats van de gebruikelijke 82.
De LeBron-jaren In 2003 kwam LeBron James de NBA binnen. Tijdens de volgende zeventien seizoenen zou James maar liefst tien keer in de NBA Finals verschijnen, waarvan acht opeenvolgende jaren. Hij pakte in die Finals vier keer de titel, met drie verschillende ploegen. Hij deed dit kunstje zowel als kampioen van de Eastern Conference als kampioen van de Western Conference. Hij is de enige speler in de geschiedenis met drie NBA Finals MVP's bij drie verschillende ploegen. Jaar Kampioen Western Conference Marge Kampioen Eastern Conference 2000 Los Angeles Lakers 4–2 Indiana Pacers 2001 Los Angeles Lakers 4–1 Philadelphia 76ers 2002 Los Angeles Lakers 4–0 New Jersey Nets 2003 San Antonio Spurs 4–2 New Jersey Nets 2004 Los Angeles Lakers 1–4 Detroit Pistons 2005 San Antonio Spurs 4–3 Detroit Pistons 2006 Dallas Mavericks 2–4 Miami Heat 2007 San Antonio Spurs 4–0 Cleveland Cavaliers 2008 Los Angeles Lakers 2–4 Boston Celtics 2009 Los Angeles Lakers 4–1 Orlando Magic 2010 Los Angeles Lakers 4–3 Boston Celtics 2011 Dallas Mavericks 4–2 Miami Heat 2012 Oklahoma City Thunder 1–4 Miami Heat 2013 San Antonio Spurs 3–4 Miami Heat 2014 San Antonio Spurs 4–1 Miami Heat 2015 Golden State Warriors 4–2 Cleveland Cavaliers 2016 Golden State Warriors 3–4 Cleveland Cavaliers 2017 Golden State Warriors 4–1 Cleveland Cavaliers 2018 Golden State Warriors 4–0 Cleveland Cavaliers 2019 Golden State Warriors 2–4 Toronto Raptors 2020 Los Angeles Lakers 4–2 Miami Heat 2021 Phoenix Suns 2–4 Milwaukee Bucks 2022 Golden State Warriors 4–2 Boston Celtics 2023 Denver Nuggets 4–1 Miami Heat 2024 Dallas Mavericks 1–4 Boston Celtics2025 Oklahoma City Thunder 4–3 Indiana Pacers
Categorie:National Basketball Association