Jean-Pierre Raffarin (; Poitiers, 3 augustus 1948) was van 6 mei 2002 tot 31 mei 2005 premier van Frankrijk.
Van 1988 tot 2002 was Raffarin voorzitter van de conseil régional van Poitou-Charentes, van 1989 tot 1995 was hij Europarlementariër en van 1995 tot 1997 diende hij als minister van Handel in de regeringen-Juppé I en II. Na de Franse presidentsverkiezingen 2002 werd hij door president Jacques Chirac tot premier benoemd. Raffarin regeerde in een periode dat elke Franse premier na verloop van tijd afbrandde op zijn beleid of het gebrek aan beleid. De Fransen wilden hervormingen, maar nooit de voorgestelde hervormingen. Tegen wil en dank hadden ze president Chirac herkozen, en Raffarin werd sceptisch ontvangen.
Toen kwam de lange hittegolf in de zomer van 2003. Door de slechte bejaardenzorg en de onverschilligheid van kinderen en kleinkinderen, stierven enkele duizenden bejaarden ten gevolge van de warmte. Raffarin kwam niet eens terug van vakantie. Toen hij kort daarna met maatregelen kwam om de pensioenen in de toekomst betaalbaar te houden, had hij niet het krediet om ze aangenomen te krijgen. Na het afkeuren van de Europese Grondwet door het Franse volk in een referendum, werd de onpopulaire Raffarin door president Chirac vervangen door Dominique de Villepin.
Van 2005 tot 2017 was hij senator voor Vienne, een functie die hij eerder van 1997 tot 2002 bekleedde. Van 2011 tot 2014 was hij ondervoorzitter van de Senaat en van 2014 tot 2017 was hij in de Senaat voorzitter van de commissie voor Buitenlandse Zaken.
Categorie:Premier van Frankrijk Categorie:Frans senator Categorie:Frans Europarlementariër Categorie:UMP-politicus Categorie:LR-politicus