Hendrik III (Winchester, 1 oktober 1207 – Westminster, 16 november 1272) was koning van Engeland van 1216 tot 1272. Op 9-jarige leeftijd volgde hij zijn vader, Jan zonder Land, op. Zijn moeder was Isabella van Angoulême.
Kroning Hendrik werd tweemaal gekroond: op 28 oktober 1216 in de kathedraal van Gloucester en op 17 mei 1220 in de Westminster Abbey. Tot 1227 werd de regering van de jonge koning waargenomen door regenten, gekozen door de Engelse baronnen. Eerst was dat Willem de Maarschalk, graaf van Pembroke, later Peter des Roches, de bisschop van Winchester. In 1219 werd paus Honorius III zijn voogd, met als gevolg dat hij de Kerk een grote invloed in Engeland verleende.
Lodewijk VIII Ook de regeringsperiode van deze Hendrik werd gekenmerkt door veel strijd. In 1216/1217 moest hij zijn gezag verdedigen tegen de latere Franse koning Lodewijk VIII.
Frederik II van Hohenstaufen Zijn zuster Isabella van Engeland huwde 15 of 20 juli 1235 met Frederik II, de keizer van het Heilige Roomse Rijk.
Huwelijk en kinderen Hendrik omringde zich met buitenlandse adviseurs, die naar Engeland kwamen in verband met zijn huwelijk met Eleonora van Provence. Hij trouwde haar op 20 januari 1236: hij was toen 29, zij 13. Uit het huwelijk van Eleonora en Hendrik werden minstens vijf kinderen geboren: Eduard I van Engeland (1239–1307) Margaretha (1240–1275), huwde met koning Alexander III van Schotland Beatrix (1242–1275), huwde met hertog Jan II van Bretagne Edmund van Lancaster (1245–1296) Catharina (1253–1257)
Er worden nog vier kinderen van Hendrik III en Eleonora genoemd, maar het is onzeker of ze echt bestaan hebben omdat ze in geen enkele contemporaine bron worden vermeld. Deze zijn: Richard (1247-1256) Jan (1250-1256) Willem (1251-1256) Hendrik (1256-1257)
Simon van Montfort De invloeden van buitenaf en van de paus, naast zijn overtredingen van de Magna Carta, die zijn vader onder dwang van de baronnen had moeten tekenen, deden hem geen goed. Zijn buitenlands beleid kostte veel geld en leverde weinig op. Dit alles bij elkaar was aanleiding tot een conflict met de baronnen, die meer invloed wensten in het landsbestuur. De oppositie werd door zijn zwager, Simon van Montfort, aangevoerd.
In 1258 werd Hendrik gedwongen de "Oxford Provisions" te ondertekenen en moest hij veel van zijn macht inleveren. Hendrik wenste zich hier echter niet aan te houden, wat leidde tot een burgeroorlog. Hij werd verslagen in de slag bij Lewes in 1264 en gevangengezet. Simon van Montfort riep het eerste Engelse Parlement bijeen.
Slag bij Evesham Hendriks oudste zoon Eduard I wist in 1265 een wending aan de zaak te geven. In de Slag bij Evesham werd Montfort gedood, waarna de opstandelingen hard werden aangepakt. Vanaf dat moment nam Eduard in feite het roer over.
Overlijden Hendrik stierf op 65-jarige leeftijd. Hij werd begraven in Westminster Abbey.
Kwartierstaat (voorouders)
thumb|300px|left|Sterling met portret van Hendrik III
Categorie:Koning van Engeland Categorie:Hertog van Aquitanië Categorie:Huis Plantagenêt Categorie:Graaf van Poitiers Categorie:Persoon in de 13e eeuw