Tokyo c'est fini is het enige livealbum van de Franse rockband Atoll.
Achtergrond Atoll was behalve bekend in Frankrijk ook bekend in Japan. In dat land zette de ondergang van de progressieve rock zich later in dan in Europa. Atolls albums kregen dan ook (al zij het verlaat) steevast een Japanse persing en bij studioalbum L'Océan kwam de Japanse persing (1989) een jaar eerder uit dan de Europese (1990). In het jaar van uitgifte had Atoll enkele optredens in Japan, die vastgelegd werden voor een uitgifte aldaar. Van concerten op 23 en 26 juli 1989 werden van de soundboard opnamen gemaakt, die op Tokyo c'est fini werden uitgegeven. De titel verwijst naar het nummer van Atoll, Paris, c'est fini (laatste op het album).
De opnamekwaliteit van de Crimepersing is matig, zeker in vergelijking met andere livealbums uit die jaren.
Musici Chris Beya – gitaar Raoul Leininger – zang Jean Pierre Klares – basgitaar Nathalie Gesher – toetsinstrumenten Gilles Bonnabaud – drumstel
Muziek
De eerste track kreeg op het Japanse album de titel L’Agree-Mal mee, de derde Quelsque part 1 (niet bestaande Franse woorden).
Nasleep Het album kreeg pas in 1994 een opgepoetste Franse persing met taalcorrecties. Daarna volgde volgens Discogs geen enkele heruitgave meer, ook niet via Musea Records dat alle andere albums wel (her-)uitgaf. Fans van Atoll moesten tot 2003 wachten op nieuw werk van Atoll, de naam is dan Chris Beya Atoll. Er bestond ook een Atollversie van voormalig zanger André Balzer.
Op Prograchives blijkt dat er maar weinig waardering is voor dit album. Binnen de progressieve rock was ook al weinig waardering voor het bijbehorende studioalbum L'Océan. Het livealbum vond men iets beter (3,32 uit 5), maar het aantal stemmers is bijzonder klein (16).
Categorie:Muziekalbum uit 1989 Categorie:Muziekalbum van Atoll Categorie:Livealbum