Illian, J'entends gronder la terre is een studioalbum van de Franse rockband Atoll met dan de toevoeging Chris Beya.
Achtergrond Na een korte opleving van Atoll rond 1989 met studioalbum L'Océan en concerten in Japan werd het een tijd stil rond Atoll. Pas in 2003 kwam een opvolger in de vorm van Illian. Het boekwerkje legt uit dat Illian een reiziger in tijd en ruimte is, die geconfronteerd wordt met intolerantie, barbarij, etc. Samen met tekstschrijver Leininger maakte hij een verhaal dat over het gehele album verteld wordt; de muziek bestaat uit losse nummers.
Musici Chris Beya – gitaar, toetsinstrumenten, programmeerwerk, achtergrondzang Raoul Leininger – (achtergrond)zang Vincent Nolot – basgitaar op tracks 1, 3, 5, 7, 9 en Yannick Riznar – basgitaar op overige tracks Niko Wege - drumstel op tracks 1, 3, 9; Michel Altmayer – drumstel overige tracks Met medewerking van Jean Dehe – viool Michaël Kadi – dwarsfluit Julien Petit – sopraansaxofoon Sandrine Cani (trak 5), Marie-Josée Beya (track 11), Caroline Crozat (tracks 3 en 8, zangeres bij Ange), Ron Stevens (track 5) en Jean Marc Baldinger (track 8) - achtergrondzang
Muziek
Nasleep Het album kreeg in hetzelfde jaar een uitgave in Japan. Dit was in wezen het laatste wapenfeit van Atoll in welke samenstelling dan ook. In 2014 volgde nog wel I hear the earth, maar dat is de Engelstalige (deels) heropgenomen versie van Illian. Op progarchives werd dit studioalbum beter beoordeeld dan L'Océan, maar soms met de toevoeging, dat dat ook niet anders kon. De belangstelling voor progressieve rock uit Frankrijk was niet zo groot meer als in de dagen van L'Araignée-Mal, dat wel gezien wordt als hun grootste bijdrage aan de progressieve rock.
Categorie:Muziekalbum uit 2003 Categorie:Muziekalbum van Atoll