Simone Lacour (Antwerpen, 6 augustus 1926 – Rilly-sur-Loire, 23 januari 2016) is een Antwerpse vrouwelijke kunstenaar die voornamelijk in Frankrijk actief was. Haar multimediale oeuvre behoort tot de Belgische avant-garde van de jaren vijftig en haar abstract-surrealistisch werk kende internationale faam. Ze is vooral bekend voor haar inktcomposities op papier, haar schilderwerk op jute, haar assemblages en haar shaped canvases genaamd Vélumes.
Biografie Simone Lacour (1926-2016) werd geboren in Antwerpen, maar door WOII trok haar familie naar Wallonië. Lacours artistieke educatie startte aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Luik (1946-1950) en aan Ter Kameren in Brussel (vanaf 1950), waar ze leerling was van Paul Delvaux. Ondanks haar engagement binnen de oprichting van de Antwerpse moderne kunstbeweging G58 verhuisde Lacour in 1953 naar Parijs. Vanaf eind jaren 1950 startte ze rdeel uit te maken van het Belgische en Europese artistieke klimaat: ze werd uitgenodigd om deel te nemen aan Formes et Matières 1958 in Helsinki. In 1960 en in 1962 ontving ze een eervolle vermelding in de Parijs Jonge Belgische schilderkunst, en eveneens in 1962 sleepte ze een zilveren medaille in de wacht op de Oostendense Europaprijs.
Haar werken zijn herkenbaar aan de wijze waarop zij materialen, texturen, objecten en kleuren hanteert. Binnen haar multimediale oeuvre - schilderijen, tekeningen, collages en assemblages - slaagde ze erin een eigen beeldtaal te creëren. Deze is gevrijwaard van de invloeden van haar leermeesters: Paul Delvaux (1897-1994), Fernand Léger (1881-1955) en Léon Zack (1892-1980). Lacour werkt vanuit haar persoonlijke verbeeldingskracht. Ze toont haar ideeën, dromen, fantasieën en angsten in haar werken. Ze inspireerde zich ook op het Surrealisme, meer bepaald op de werken van René Magritte (1889-1967) . Lacour stond echter kritisch tegenover zulke vergelijkingen. Ze tracht deze te vermijden door te streven naar een eigen artistieke persoonlijkheid.
Dankzij Lacours connecties met kunstverzamelaar Fernand Grainborge (1903-1985) kan zij vanaf de jaren zestig binnen het A.P.I.A.W. haar werken tentoonstellen. Haar steeds meer abstracte schilderijen werden positief onthaald. In 1962 en 1965 overlijden beide ouders van Lacour, waardoor haar werk donkerder wordt. In 1963 neemt Michel Seuphor (1901-1999) Lacour op in Abstracte Schilderkunst in Vlaanderen, Musea in Luik, Verviers en Gent kopen haar werken aan. De Parijse galerist Paul Facchetti (1912-2010) laat haar vanaf 1967 exposeren en in 1971 stelt ze tentoon op de tweede Triënnale van Brugge. Toch opteert Lacour om in de periferie van de kunstwereld te blijven om niet te moeten passen binnen het avant-garde keurslijf en de kunstmarkt.
Vélumes, Lacours shaped canvases Lacour blijft gedurende haar hele carrière experimenteren met de mogelijkheden van de schilderkunst. Net zoals Marcel Duchamp (1887-1968) en Kurtt Schwitters (1887-1949) blijft ze de grenzen van de kunst opzoeken. Zo stelde ze in 1998 tijdens een radio-uitzending:Audiofragment, De Wandelgangen, 1998.
Ruimte en licht bleven een prominente rol spelen in Lacours abstracte schilderwerken. Vanaf 1962 hield de zoektocht naar een alternatieve wijze om ruimte en lichte te suggereren haar steeds meer bezig. Zoals Lucio Fontana (1899-1968), Heinz Mack (°1931) en Walter Leblanc (1932-1986) stapt ze met haar experimenten buiten de traditionele schilderkunst. In plaats van licht met olieverf te schilderen, wil ze het via het doek opvangen. Dit doet ze door haar monochrome schilderijen met aluminiumdraad op te spannen zodat er een tentvormige, abstracte sculptuur ontstaat. Deze shaped canvas noemt Lacour ‘Vélumes’. De dunne lagen verf en de structuur van het doek zorgt voor licht- en schaduweffecten.
Lacour toonde de Vélumes op de Antwerpse Kunstkamer in 1963. Onder het impuls van de destijdse opkomende anti-peinture-beweging werd het zoeken naar ruimte actueel binnen de schilderkunst. In 1964 tijdens een expo in de Brusselse Ravenstein Galerie, werden Lacours Vélumes opgepikt en ook in Parijs tentoongesteld. Tot in de jaren 1970 blijft Lacour Vélumes blijven maken, en verwerkt ze steeds meer gevonden materialen zoals aluminium, spiegelgels en vormen in metaal in haar werken. Hierna is de stap om het vlakke doek te verlaten klein en zal ze zich weerleggen op haar assemblage kunst.
Exposities Solo Exposities 1955: Galerie du Carré, Luik 1956: A.P.I.A.W., Luik 1959: Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Brussel, Brussel 1960: A.P.I.A.W., Luik 1962: Galerie 13, Frankfurt 1962: Galerie Horn, Luxemburg 1963: Museum voor Schone Kunsten, Verviers 1964: Ravenstein Galerie, Brussel 1967: Galerie Paul Facchetti, Parijs 1971: Galerie Flat 5, Brugge 1971: Galerie Miroir d' Encre, Brussel 1971: Galerie Ekstrovert, Antwerpen 1976: Maison des Jeunes et de la Culture, Parijs 1976: Etablissements Thomson, Parijs 1978: Galerie Grotte Witte Arend, Antwerpen 1978: Maison des Jeunes et de la Culture, Parijs 1982: Galerie Astra, Parijs 2003 : 1ère exposition en Touraine à la Galerie Arabesque, Loches 2004 : salle Francis Poulenc, Amboise 2006: Château de Tours, Rétrospective, Tours 2009 : Espace Icare, Issy-les-Moulineaux Groepsexposities 1957: Salon des Comparaisons, Parijs 1957: Galerie du Colisée, Parijs 1957: Cercle Volney, Parijs 1957: Salon International Féminin, Parijs 1960: Groupe "Le Hallier", Kopenhagen 1960: Peinture de l'Ecole de Paris, Helsinki 1960: Jeune peinture, Maastricht 1961: Belgische School (Helsinki), Antwerpen 1961: Musée d'Art Moderne (Biennale de la Jeune peinture 1961), Parijs 1963: Musée des Beaux-Arts (Art Contemporain), Reims 1964: Georganiseerd door het Ministerie van Nationale Opvoeding, Afrika 1964: Georganiseerd door Ministerie van Culturele Zaken Frankrijk, Japan 1965: Salon des réalités, Parijs 1967: Salon Art Sacré, Parijs 1979: Paul Delvaux et ses élèves, Bergen 1977: Salon Sud 92, Parijs 1978: Salon Sud 92, Parijs 1978: Salon Union des Femmes peintres et sculptures, Parijs 1979: Salon Sud 92, Parijs 1979: 95e Salon Union des Femmes peintres et sculptures, Musée du Luxembourg, Parijs 1980: Salon Art Sacré, Parijs 1980: Salon Sud 92, Parijs 1980: Salon Union des Femmes peintres et sculptures, Parijs 1980: Salon Union des Femmes peintres et sculptures, Parijs 1981: Salon Union des Femmes peintres et sculptures, Parijs 1982: 98e Salon Union des Femmes peintres et sculptures, Musée du Luxembourg, Parijs, elle expose Autoportrait 1983: Salon II Convergence Jeune expression, Parijs 1983: Salon d’ automme, Grand Palais, Parijs 1984 : Salon d'Automne, Grand Palais, Paris, elle expose la fenêtre Help. 1985 : 101e Salon des Femmes Peintres et Sculpteurs, UFPS85, Pavillon des Arts, Parc Floral, Bois de Vincennes, Paris, elle expose l'assemblage Volonté de puissance 1986 : XXXe salon du dessin et de la peinture à l'eau au Grand Palais, Paris, elle expose Le livre des morts et Miroir des deux âges 1988 : UFPS88, Biennale des Femmes au Grand Palais, Paris, elle expose l'assemblage Le Temps Jongleur. 1990 : Salon d'Automne au Grand Palais, Paris, elle expose des Assemblages 1994 : CONTEMPORAINES, 110e Salon de l'Union des Femmes Peintres et Sculpteurs, Espace Eiffel-Branly 94, Paris, elle expose l'assemblage Mais regarde moi !
Prijzen en erkenningen
Categorie:Belgisch kunstschilder