thumb|220px|Lena Meyer-Landrut na haar songfestivalzege in 2010 Duitsland is een van de landen die al sinds de eerste editie (1956) deelnemen aan het Eurovisiesongfestival. Tot de Duitse Hereniging in 1990 was het feitelijk West-Duitsland dat aan het festival meedeed, sindsdien is heel Duitsland vertegenwoordigd. In totaal heeft Duitsland nu 68 keer aan het liedjesfestijn deelgenomen, meer dan welk ander land ook. Sinds de oprichting van het liedjesfestijn ontbrak Duitsland slechts eenmaal, in 1996. Duitsland is, als een van de vijf grote Eurovisielanden, altijd verzekerd van deelname aan de grote finale.
De balans Duitsland is over het algemeen redelijk succesvol geweest op het Eurovisiesongfestival. Van de 68 inzendingen eindigden er 35 bij de beste tien. Tweemaal won Duitsland het songfestival:
1982: Nicole - Ein bißchen Frieden 2010: Lena - Satellite
Naast de twee overwinningen behaalde Duitsland ook nog viermaal een tweede plaats. Dit gebeurde in 1980, 1981, 1985 en 1987. Vijfmaal behaalde Duitsland de derde plaats.
Negen keer kwam een Duitse inzending op de laatste plaats terecht. Dit was het geval in 1964, 1965, 1974, 1995, 2005, 2015, 2016, 2022 en 2023. In 1964, 1965 en 2015 gebeurde dit bovendien met nul punten.
Het songfestival op Duitse bodem thumb|220px|De ESPRIT arena in Düsseldorf als decor van het Eurovisiesongfestival 2011 Het Eurovisiesongfestival heeft drie keer in Duitsland plaatsgevonden:
1957: Großer Sendesaal des Hessisches Rundfunk, Frankfurt am Main Het songfestival kwam in 1957 voor het eerst naar Duitsland. Het was de tweede editie van de wedstrijd, die op dat moment nog vooral een radioshow was. De toewijzing aan Duitsland was lange tijd aanleiding van geruchten; men vermoedde dat de Duitsers in de nooit bekend gemaakte rangschikking van 1956 als tweede waren geëindigd (achter het winnende gastland Zwitserland) en daarom het recht kregen voor de organisatie. In feite hanteerde men echter een roulatiesysteem waarbij de deelnemende landen om de beurt het songfestival zouden organiseren (een regel die hierna al snel als onpraktisch werd ervaren en werd vervangen door de huidige regel dat het festival plaatsvindt in het winnende land van het voorgaande jaar). Als locatie werd gekozen voor Frankfurt, dat zich in die tijd sterk ontwikkelde tot het financiële zakencentrum van Duitsland. Het hoofdkwartier van de Hessischer Rundfunk vormde het decor van het festival, waarbij de presentatie in handen lag van Anaid Iplicjian. 1983: Rudi-Sedlmayer-Halle, München Als gevolg van de eerste Duitse songfestivaloverwinning in 1982, vond het songfestival in 1983 voor de tweede keer plaats in Duitsland. De Beierse hoofdstad München kreeg de eer de show te mogen ontvangen en deed dat in de Rudi-Sedlmayer-Halle, die in 1972 was geopend als basketbalstadion voor de Olympische Zomerspelen. De presentatie werd verzorgd door Marlene Charell, die eveneens de intervalact op zich nam met een dans op een medley van bekende Duitse liedjes. Bij de puntentelling eiste Charell ook een hoofdrol voor zich op: ze vertaalde alle punten naast het Frans en het Engels ook nog in het Duits, waardoor de show in totaal meer dan drie uur in beslag nam. Bij het vertalen vergiste ze zich bovendien regelmatig: zo verwarde ze Ierland met Italië en Zwitserland met Zweden. 2011: ESPRIT arena, Düsseldorf Na 28 jaar kwam het songfestival in 2011 terug naar Duitsland vanwege de Duitse overwinning van 2010. In eerste instantie dongen 23 steden mee aan de organisatie, waarvan er uiteindelijk vier overbleven: Berlijn, Hamburg, Hannover en Düsseldorf. Laatstgenoemde kwam als winnaar uit de bus. Het festival werd gehouden in de ESPRIT Arena, het voetbalstadion van Fortuna Düsseldorf dat voor de gelegenheid werd omgedoopt in Düsseldorf Arena (wegens het feit dat Esprit geen sponsor was van het songfestival). Het ombouwen van het stadion, dat plaats bood aan 24.000 toeschouwers, nam zes weken in beslag. De stad Düsseldorf bood 23.000 hotelbedden aan, met nog eens 2000 extra bedden in de rand rond de stad en op schepen langs de Rijn. Een atletiekstadion in de buurt figureerde als perscentrum. Er was plaats voor 1500 journalisten uit binnen- en buitenland. Anke Engelke, Stefan Raab en Judith Rakers waren de presentatoren van het evenement.
Songfestivals zonder Duitsland Duitsland is in de geschiedenis van het Eurovisiesongfestival slechts één keer afwezig geweest. Dat gebeurde in 1996. Het was een rechtstreeks gevolg van het plaatsgebrek dat op het festival was ontstaan na de intrede van veel nieuwe landen uit Oost-Europa en het voormalige Joegoslavië. In 1994 was een roulatiesysteem ingevoerd, waarbij slecht scorende landen een jaar moesten overslaan. Traditionele songfestivallanden als België, Zwitserland en Nederland werden hier het slachtoffer van en in 1996 overkwam het ook Duitsland, dat een jaar eerder op de laatste plaats was beland. De EBU gooide prompt de procedure om: men besefte dat het songfestival zonder Duitsland miljoenen Duitse kijkers zou verliezen en bovendien de nodige inkomsten zou mislopen. Er werd besloten tot een grote audio-voorronde waaraan alle 29 landen (exclusief gastland Noorwegen) moesten deelnemen. Door vakjury's werd achter gesloten deuren beoordeeld welke 22 inzendingen de beste waren en mochten aantreden op het Eurovisiesongfestival. Voor Duitsland werd na een nationale selectie het lied Planet of Blue van zanger Leon ingezonden. De EBU rekende erop dat Duitsland de voorronde zeker door zou komen en de frustratie was dan ook groot toen naderhand bleek dat het land alsnog was uitgeschakeld. Planet of Blue was op de 24ste plaats geëindigd en had slechts 24 punten ontvangen, twee punten te weinig om kwalificatie voor het songfestival af te dwingen. De Duitse omroep ARD reageerde woedend op de uitschakeling. Het weigerde het songfestival van 1996 uit te zenden en verschoof de show naar de NDR. De EBU paste vanaf 1997 zijn regels aan en maakte Duitsland in 2000 een van de Grote Vijf Eurovisielanden, waarmee de Duitsers, ongeacht hun prestaties, altijd verzekerd zijn van deelname aan het songfestival. Duitsland hoeft ook niet aan te treden in de halve finale die in 2004 werd ingevoerd.
Taal Lange tijd was het voor de deelnemende landen op het Eurovisiesongfestival verplicht om in de eigen taal te zingen. Veruit de meeste Duitse inzendingen zijn dan ook vertolkt in het Duits. De eerste keer dat Duitsland een andere taal liet horen was in 1961, toen Lale Andersen in haar lied Einmal sehen wir uns wieder een paar zinnen in het Frans zong. Vanaf 1973 bestond er tijdelijk een vrije taalregel; Joy Fleming maakte hier in 1975 gebruik van door het laatste deel van haar lied in het Engels te zingen. In 1977 kozen de Duitsers vervolgens intern voor een geheel Engelstalig nummer: Telegram van de groep Silver Convention. De vrije taalregel werd in dat jaar eigenlijk weer geschrapt, maar omdat de Duitse inzending al eerder gekozen was, kreeg de groep toch toestemming in het Engels te zingen. Ditzelfde gold overigens voor België.
Sinds de vrije taalregel in 1999 heringevoerd werd, heeft Duitsland steeds Engelstalige liedjes naar het songfestival gestuurd. Het Duits is sindsdien nog maar in vier inzendingen voorgekomen, echter steeds in combinatie met het Engels. De inzending van 1999, Reise nach Jerusalem – Kudüs’e seyahat van Sürpriz, bevatte naast Engels en Duits ook nog teksten in het Turks en Hebreeuws. Het Turks kwam ook voor in de inzending van 2004, toen Max Mutzke op het songfestival in Istanboel enkele zinnen in deze taal ten gehore bracht.
Nationale selectie De selectie om te bepalen welke artiest voor Duitsland naar het Eurovisiesongfestival gaat, is in de loop der jaren enkele malen veranderd. Vrijwel altijd wordt een grote televisieshow georganiseerd waaraan verschillende artiesten deelnemen, maar soms werd de Duitse inzending ook intern geselecteerd. Dit laatste was het geval in 1959, 1966, 1967, 1968, 1974, 1977, 1993, 1994, 1995 en 2009. Ook kwam het voor dat de artiest intern werd gekozen, maar het lied in het openbaar geselecteerd werd. Dit gebeurde in 1963, 1971 en 2011.
De keuze werd tot en met 1977 vooral gemaakt door een vakjury, maar ook het publiek werd al af en toe bij de stemming betrokken. In 1959 bestond de jury naast experts bijvoorbeeld ook uit mensen uit het publiek en in 1963 en 1976 kregen televisiekijkers de kans te stemmen door middel van briefkaarten. In 1978 was de nationale selectie slechts een radioshow, waarbij aanvankelijk een combinatie was voorzien van stemmen van een jury en radioluisteraars. De jury weigerde echter te stemmen wegens de 'lage kwaliteit' van de deelnemers. Tussen 1979 en 1988 werd de winnaar geselecteerd door een panel van 500 tot 1000 willekeurige mensen uit heel West-Duitsland, die representatief moesten staan voor de Duitse bevolking. In 1989 werd voor het eerst gebruik gemaakt van televoting, wat vanaf midden jaren negentig gangbaar werd. In 2013 kon men ook stemmen via internet.
De selecties hebben verschillende namen gehad: 1956 - 1963: Nationale finale (De selectie werd gemaakt in verschillende televisieprogramma's, te weten Zwei auf einem Pferd (1957), Schlager 1958 (1958), Schlagerparade (1960 en 1961) en Deutsche Schlager-Festspiele (1962)). 1964 - 1992: Ein Lied für ... (gevolgd door de stad waar dat jaar het songfestival gehouden werd) 1996: Ein bisschen Glück 1997: Der Countdown läuft 1998 - 2003: Countdown Grand Prix 2004 - 2005: Germany 12 Points 2006: Der deutsche Vorentscheid - 50 Jahre Grand Prix 2007 - 2008: Wer singt für Deutschland? 2010: Unser Star für Oslo 2011: Unser Song für Deutschland 2012: Unser Star für Baku 2013 - 2015: Unser Song für... (gevolgd door de stad of het land waar dat jaar het songfestival gehouden werd) 2016: Unser Lied für Stockholm 2017: Unser Song 2017 2018 - 2019: Unser Lied für ... (gevolgd door de stad of het land waar dat jaar het songfestival gehouden werd) 2022: Germany 12 Points 2023: Unser Lied für ... (gevolgd door de stad of het land waar dat jaar het songfestival gehouden werd)
De verantwoordelijkheid voor de Duitse selectie lag door de jaren heen in handen van de volgende omroepen: 1956 - 1978: Hessischer Rundfunk 1979 - 1991: Bayerischer Rundfunk 1992 - 1995: Mitteldeutscher Rundfunk 1996 - heden: Norddeutscher Rundfunk
Bijzonderheden In 1956 werd het eerste Eurovisiesongfestival georganiseerd, waarbij ieder land werd verplicht eerst een nationale voorronde te houden. Er bestaat echter geheimzinnigheid of een dergelijke voorronde in Duitsland toen heeft plaatsgevonden. De show zou zijn gehouden op 1 mei 1956 in Keulen en tevens is een lijst van deelnemers bekend, maar later bleek geen van de artiesten zich de selectie te kunnen herinneren. Een van hen kon zelfs bewijzen dat zij die avond heeft opgetreden in Berlijn. Kranten en tijdschriften hebben niet over de nationale voorronde bericht. Aangenomen mag worden dat de selectie pro forma is toegepast om aan de voorschriften te voldoen, maar er geen daadwerkelijke show heeft plaatsgevonden. In 1972 ontstond opschudding toen de nationale finale gewonnen werd door Mary Roos. Zij had in de eerste stemronde nog verloren van het populaire duo Cindy & Bert, waardoor haar uiteindelijke winst voor verwarring zorgde bij het publiek. Tijdens de herhaling van haar lied werd Roos uitgejouwd. Later verklaarde Roos dat zijzelf net zo verrast was door de uitslag; ze was al onderweg naar haar kleedkamer om haar make-up te verwijderen toen ze uitgeroepen werd tot winnaar. In 1976 werd winnaar Tony Marshall gediskwalificeerd aangezien zijn nummer Der Star al eerder in het openbaar was vertolkt. Dit is tegen de regels van het songfestival. Zodoende werden de Les Humphries Singers, die als tweede waren geëindigd, naar het songfestival gestuurd.