thumb|Lidstaten van de Arabische Liga. Arabieren zijn oorspronkelijk de nomadische Semitische inwoners van het Arabisch Schiereiland (Arabië), die het Arabisch als taal hebben.Arabieren brittannica.com. Gearchiveerd op 8 november 2021. Door de verspreiding van de islam is de Arabisch-sprekende populatie en hun cultuur verspreid over 22 landen, waarvan 12 in Zuidwest-Azië en 10 in Noord-Afrika, en bedraagt circa 450 miljoen mensen. Deze 'Arabische Wereld' kent vele nationaliteiten, vormen en gezichten, en er zijn vele verschillende dialecten binnen de Arabische taal. Iemand kan zich als Arabier identificeren op grond van zijn etnische afkomst, zijn moedertaal of het land waarin hij woont.
Arabieren woonden oorspronkelijk op het Arabisch schiereiland dat bestaat uit het hedendaagse Saoedi-Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten, Koeweit, Jemen en Oman en verder ook een deel van de landen Jordanië en Irak. Later heeft de Arabische taal en cultuur zich door islamitische veroveringen verspreid over andere delen van het Midden-Oosten en Noord-Afrika voor het Arabische rijk. De meeste volkeren van dit gebied waren slechts zijdelings verwant aan de Arabieren, maar werden in latere tijden gearabiseerd.Bernard Ellis Lewis; Buntzie Ellis Churchill (2008). Islam: The Religion and the People. Pearson Prentice Hall. p. 137. At the time of the Prophet's birth and mission, the Arabic language was more or less confined to Arabia, a land of deserts, sprinkled with oases. Surrounding it on land on every side were the two rival empires of Persia and Byzantium. The countries of what now make up the Arab world were divided between the two of them—Iraq under Persian rule, Syria, Palestine, and North Africa part of the Byzantine Empire. They spoke a variety of different languages and were for the most part Christians, with some Jewish minorities. Their Arabization and Islamization took place with the vast expansion of Islam in the decades and centuries following the death of the Prophet in 632 CE. The Aramaic language, once dominant in the Fertile Crescent, survives in only a few remote villages and in the rituals of the Eastern churches. Coptic, the language of Christian Egypt before the Arab conquest, has been entirely replaced by Arabic except in the church liturgy. Some earlier languages have survived, notably Kurdish in Southwest Asia and Berber in North Africa, but Arabic, in one form or another, has in effect become the language of everyday speech as well as of government, commerce, and culture in what has come to be known as "the Arab world.
Arabisering Arabisering is het culturele proces waarbij in de loop der tijden een oorspronkelijk niet-Arabisch volk de taal en cultuur van de Arabieren overneemt en personen uit beide volken met elkaar huwen. Sinds de uitbreiding naar Afrika is het grootste deel van Noord-Afrika gearabiseerd en beschouwen de meeste bewoners aldaar zich als Arabier. Er wordt Arabisch gesproken naast de inheemse talen, zoals de Koesjitische talen. De huidige Noord-Afrikanen hebben meestal zowel etnisch Berberse als Arabische voorouders. In mindere mate zijn daar nog oorspronkelijke Berbers. De verschillen tussen deze groepen zijn voornamelijk cultureel van aard (dialect, rituelen, geschiedenis). In Soedan gaat het om gearabiseerde Nubiërs nazaten van de Koesjieten. De bewoners ten noorden van het Arabisch schiereiland zijn gearabiseerde Semieten zoals Arameeërs (Syriërs) en Assyriërs of niet-Semieten zoals Armeniërs en Koerden en nog andere kleinere volken.
Geografische ligging De Arabieren wonen met name in de Arabische wereld. Deze bestaat uit 19 landen die liggen in Noord-Afrika en het Midden-Oosten en landen waar meer dan de helft van de bevolking het Arabisch als moedertaal heeft. De volgende landen en gebieden worden hiertoe gerekend:
Het Arabische schiereiland: Saoedi-Arabië, Koeweit, Bahrein, Qatar, de Verenigde Arabische Emiraten, Oman en Jemen. Irak.
De Levant: Syrië, Libanon, Jordanië en Palestina. De Nijl-vallei: Egypte en Soedan. De Maghreb: Libië, Tunesië, Algerije, Marokko (inclusief de betwiste Westelijke Sahara) en Mauritanië. Somalië, Djibouti en de Comoren worden vaak ook tot de Arabische wereld gerekend. Hoewel in deze landen het volk niet etnisch Arabisch is, worden ze vaak toch tot de Arabische wereld gerekend wegens overeenkomsten in o.a. geschiedenis, cultuur, religie en taalgebruik.
Ruim 70% van de Arabische wereld heeft een woestijnklimaat. Bekende Sahara's zijn onder andere de grote Sahara, de Syrische woestijn en de Arabische woestijn. Hier wonen over het algemeen weinig mensen, meestal rondtrekkende nomaden en bedoeïenen. De meeste mensen wonen aan de oevers van rivieren en andere vruchtbare gebieden. Men moet hierbij denken aan de Eufraat en de Tigris in Irak en de Nijl in Egypte en Soedan. In de Arabische landen liggen ook hoge bergketens, zoals het Atlasgebergte in Marokko waar zich ook de hoogste berg van de Arabische wereld bevindt: de Toubkal die 4.165 m hoog is. Het laagste punt is de Dode Zee op de grens van Jordanië, Israël en de Westelijke Jordaanoever; die ligt 423 m onder zeeniveau.
De oppervlakte van de Arabische wereld is zo'n 14 miljoen km², een gebied dat groter is dan Europa en de VS, maar kleiner dan Rusland. Het grootste Arabische land qua oppervlakte is Algerije, gevolgd door Saoedi-Arabië en Soedan. Het kleinste Arabische land vormen de Comoren.
Demografie De bevolking van de Arabische wereld groeit vrij snel. In sommige landen loopt het aantal inwoners dat jonger is dan 30 jaar op tot meer dan driekwart van de bevolking. Het Arabische land met de meeste inwoners is Egypte, met een bevolking van ruim 110 miljoen inwoners. Daarna komt Soedan, vervolgens Algerije. Het Arabische land met de minste inwoners is de Comoren eilanden. De meeste mensen wonen in grote steden die omringd zijn door vruchtbaar landschap, zoals Caïro en Bagdad.
Religie De islam is veruit de grootste religie in de Arabische wereld: ruim 85 procent van de Arabieren hangt deze religie aan. Het merendeel van de Arabische moslims is soennitisch. Sjiitische Arabieren vindt men vooral in Irak, Syrië, Bahrein, Jemen, Oman en Libanon. Voorts treft men in de Levant en Irak Ahl-e Haqq-volgelingen, Alevieten, Druzen, Yezidis en Shabakken aan (grotendeels afsplitsingen van de sjiitische islam). Na de islam is de grootste religie het christendom. Er wonen zo'n 30 miljoen christenen. Deze zijn met name te vinden in Egypte en de Levant. In Egypte vormen de Koptische christenen ongeveer 10 procent van de bevolking. In Syrië is 10% van de bevolking christelijk (waaronder echter ook Assyrische, Aramese en Armeense christenen, geen etnische Arabieren) en in Libanon vormen de christenen, met name de Maronitische, ongeveer 40 procent van de bevolking. Verder zijn er nog kleine joodse gemeenschappen in verschillende Arabische landen. Het aantal christenen en joden in de Arabische wereld is sinds het begin van de 20e eeuw sterk afgenomen, zowel in percentage als in absolute aantallen.
Taal thumb|right|350px|De verspreiding van Arabische variëteiten in de Arabische Wereld. De belangrijkste en meest gesproken taal in de Arabische wereld is het Arabisch. Dit is de op vijf na meest gesproken taal ter wereld, en is ook een van de talen van de Verenigde Naties. Het Arabisch is een Semitische taal en verwant aan het Aramees en het Hebreeuws. Het moderne Standaard Arabisch is de officiële taal in alle Arabische landen. Deze wordt gesproken bij officiële gelegenheden (bijvoorbeeld in de politiek of op het nieuws) en wordt gebruikt in de schrijftaal. In het dagelijks leven wordt er veel in dialecten gesproken, die in meer of mindere mate afwijken van het moderne Standaard Arabisch. Deze dialecten kunnen worden ingedeeld in zes categorieën: Het Egyptisch-Arabisch. Dit is het meest gebezigde dialect in de Arabische wereld. Dat komt doordat overal in de Arabische wereld naar Egyptische series en films wordt gekeken en de grootste Arabische zangers Egyptenaren zijn. Met name het dialect van Caïro is zeer goed verstaanbaar. Daarnaast is er ook nog het Sa'idi Arabisch dat in Opper-Egypte wordt gesproken. Het Syrisch-Libanees Arabisch. Dat wordt gesproken in Bilad Al-Sham (Syrië, Libanon, Jordanië en de Palestijnse gebieden) Iraaks-Arabisch. Khaliji Arabisch wordt gesproken in de Golf-landen zoals Verenigde Arabische Emiraten, Koeweit, Qatar, Bahrein en kleine gedeeltes van Saoedi-Arabië Jemenitsch-Saoedisch en Omani Arabisch. Dat wordt gesproken in de "Zuidelijke Arabische Wereld", met name Jemen, Oman, Saoedi-Arabië, Somalië, Djibouti en een minderheidstaal in Eritrea. Maghrebijns-Arabisch, ook bekend als Darija dat wordt gesproken in de Arabische Maghreb. Dit is het meest afwijkende en door Berbers beïnvloede dialect in de Arabische wereld.
Daarnaast spreken veel Arabieren Engels als tweede taal. In de Arabische landen die vroeger bezet waren door Frankrijk, spreekt men vaak ook goed Frans. Vooral in Marokko, Algerije en Tunesië wordt veel Frans gesproken en bevatten de dialecten veel Franse leenwoorden.
Emigratie Buiten de Arabische wereld wonen 30 tot 50 miljoen Arabieren, vooral in Zuid-Amerika, Europa en Noord-Amerika. Het land met het grootste aantal Arabische migranten is Brazilië: hier wonen ruim 12 miljoen Arabieren, voornamelijk afkomstig uit Libanon en Syrië. In Argentinië, de VS en Europese landen als Italië, Duitsland, en Groot-Brittannië wonen ook aanzienlijke aantallen Arabische migranten.
Geschiedenis Voor de islam Zie ook Jahiliyya
De periode van voor de islam wordt door de Arabieren de djahiliyah genoemd, wat letterlijk 'onwetendheid' betekent. Volgens zowel de Bijbel als de Koran had de profeet Abraham twee zonen: Isaak en Ismaël. Volgens de islamitische traditie zijn de Arabieren de nakomelingen van Ismaël en zijn ze daarmee, net als de Joden die van Isaak afstammen, een Semitisch volk. De Arabieren komen oorspronkelijk uit Jemen en bewoonden voor de christelijke jaartelling alleen het Arabisch schiereiland. De Arabische bevolking was ingedeeld in een aantal stammen. In de Koran worden hiervan enkele genoemd: 'Ad, Thamud en Madyan. De stammen konden grofweg in twee categorieën worden ingedeeld: stammen die naar het noorden, oosten en westen van het Arabische schiereiland waren geëmigreerd (Adnan-Arabieren) en stammen die in het huidige Jemen woonden (Qahtan-Arabieren). De Arabieren hadden voor de islam een polytheïstische religie en aanbaden honderden goden in de vorm van afgodsbeeldjes.
In Jemen ontstond ruim duizend jaar voor de christelijke jaartelling een koninkrijk: het koninkrijk van Seba, dat later door de Romeinen Arabia Felix werd genoemd. Er zijn nog sporen van dit koninkrijk te vinden in de vorm van tempels en ruïnes bij het plaatsje Ma'rib. Later emigreerde een groep Arabieren naar het huidige Jordanië en stichtte hier het rijk van de Nabateeërs. Ook hiervan zijn nog sporen te vinden in de vorm van enorme rotsgraven, waarvan de bekendste de rotsgraven bij Petra zijn. Later werd het rijk van de Nabateeërs veroverd door de Romeinen. Andere stammen, de Banu Ghassan en de Banu Lakhm, emigreerden naar respectievelijk Syrië en Irak. Deze stammen bekeerden zich tot het christendom.
De Middeleeuwen Zie ook: Islamitisch Kalifaat
De Profeet Mohammed en de Rechtgeleide Kaliefen