De Bond van Vrije Liberalen was een op 23 juni 1906 opgerichte Nederlandse politieke partij die daarmee een groep van klassiek-liberalen verenigde (ook wel oud-liberalen genoemd).
Oud-liberalen De Oud- of Vrij-Liberalen waren al sinds 1880-1889 een stroming in de heterogene liberale kamerfractie. Ze vielen vooral op door hun verzet tegen de kiesrechtuitbreiding. Zij veroorzaakten mede de val van het kabinet-Van Tienhoven, waarna zijzelf in het kabinet-Röell Nederland regeerden. In het daaropvolgende kabinet-Pierson was hun aanvoerder Willem Hendrik de Beaufort minister van buitenlandse zaken.
Na de periode-Kuyper wonnen de liberalen in 1905 de verkiezingen. Ze behaalden echter 48 zetels, en waren voor een meerderheid aangewezen op de steun van de zeven socialisten. Op die basis wilden de oud-liberalen niet regeren, en De Meester vormde een liberaal minderheidskabinet zonder steun van De Beaufort en de zijnen. Dezen richtten een jaar later officieel een eigen partij op.
Fusie Op 16 april 1921 ging de Bond van Vrije Liberalen samen met onder meer de Economische Bond en Liberale Unie op in de Liberale Staatspartij "De Vrijheidsbond".
Kopstukken thumb|Affiche Bond van Vrije Liberalen (1918) W.H. de Beaufort H.C. Dresselhuys F.J.W. Drion S. van Houten M. Tydeman
Fractievoorzitters in de Tweede Kamer (in deze periode was de term Kamerclub gangbaarder dan fractie) 1904-1916: M. Tydeman 1916-1918: A.C. Visser van IJzendoorn 1918-1921: H.C. Dresselhuys
Partijvoorzitters 1906-1916: M. Tydeman 1916-1921: H.C. Dresselhuys
Verkiezingsresultaten
Districtenstelsel (1905-1917) +VerkiezingsjaarAantal zetelsCoalitie/Oppositie19059/100Oppositie19094/100Oppositie191310/100Oppositie191710/100Oppositie
Evenredige vertegenwoordiging (1918) +VerkiezingsjaarAantal zetelsCoalitie/Oppositie19184/100Oppositie