thumb|150px|Georges Lautner in 1966 Georges Lautner (Nice, 24 januari 1926 – Parijs, 22 november 2013) was een Franse filmregisseur en scenarioschrijver. Hij was de zoon van actrice Renée Saint-Cyr. Hij is vooral gekend voor zijn komedies waarvoor hij heel dikwijls samenwerkte met dialoogschrijver Michel Audiard. Hij had ook zijn favoriete acteurs : onder meer Bernard Blier, Francis Blanche, Lino Ventura, Paul Meurisse, Jean Lefebvre, Mireille Darc en Jean-Paul Belmondo. Hij was een zeer productief cineast: in een tijdspanne van 34 jaar draaide hij 42 langspeelfilms, waaronder 16 komedies en 10 politiekomedies.
Leven en werk Georges Lautner dankte zijn liefde voor de cinema aan zijn moeder. In 1933 vergezelde hij haar naar Parijs want ze maakte er dat jaar haar filmdebuut. De jonge Georges kon er veel tijd in de bioscoopzalen doorbrengen. Die gelukkige periode werd in 1938 verstoord door de dood van zijn vader in een vliegtuigongeval en door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog.
Na de bevrijding van Parijs deed hij ervaring op als decorateur, filmoperateur en regieassistent. In 1958 kreeg hij de regie van La Môme aux boutons toevertrouwd maar de film kende weinig bijval. Zijn twee volgende films, waarvan Bernard Blier de hoofdrol voor zijn rekening nam, deden het veel beter. Sindsdien werkte hij meestal mee aan het scenario van zijn films. In 1961 ontdekte het grote publiek hem definitief dankzij Le Monocle noir. Deze politiekomedie werd zo gunstig onthaald dat hij nog twee vervolgen draaide. De hoofdrol van de Franse geheim agent le monocle was drie keer weggelegd voor de flegmatieke en elegante acteur Paul Meurisse.
Hij werd al gauw door Bernard Blier en Michel Audiard aanbevolen bij Alain Poiré, productiedirecteur bij Gaumont. Deze bezorgde hem de regie van Les Tontons flingueurs (1963), een parodie op de gangsterfilm die zijn eerste kaskraker werd. In die tijd ontmoette hij Mireille Darc met wie hij 13 films zou draaien, waarvan de spionagekomedie Les Barbouzes (1964) de meest succesrijke was.
De jaren zeventig waren zijn meest vruchtbare. Ze culmineerden in 1979 in zijn samenwerking met Jean-Paul Belmondo. Belmondo, Audiard en Lautner gingen een vaste tandem vormen. Flic ou Voyou, Le Guignolo, Joyeuses Pâques en vooral Le Professionnel werden commerciële voltreffers.
Zijn geattitreerde dialoogschrijver Audiard overleed in 1985 en vanaf dan nam zijn succes af. Hij sloot zijn carrière af met L'Inconnu dans la maison (1992), zijn vijfde film met Belmondo. In 2005 verscheen zijn autobiografie On aura tout vu, titel die hij ontleende aan een film die hij draaide in 1976.
Filmografie Bioscoopfilms 1958: La Môme aux boutons 1959: Marche ou crève 1960: Arrêtez les tambours 1961: En plein cirage 1961: Le Monocle noir 1961: Le Septième Juré 1962: L'Œil du Monocle 1963: Les Tontons flingueurs (naar de roman Grisbi or not grisbi van Albert Simonin) 1963: Des pissenlits par la racine 1964: Le Monocle rit jaune 1964: Les Barbouzes 1965: Les Bons Vivants (of : Un grand Seigneur, anthologiefilm) 1966: Galia 1966: Ne nous fâchons pas 1967: La Grande Sauterelle 1967: Fleur d'oseille 1968: Le Pacha 1970: La route de Salina 1970: Laisse aller, c'est une valse 1971: Il était une fois un flic 1972: Quelques messieurs trop tranquilles 1973: La Valise 1974: Les Seins de glace (naar de roman Someone is bleeding van Richard Matheson) 1975: Pas de problème ! 1976: On aura tout vu 1977: Mort d'un pourri 1978: Ils sont fous ces sorciers 1979: Flic ou Voyou 1980: Le Guignolo 1980: Est-ce bien raisonnable ? 1981: Le Professionnel 1983: Attention ! Une femme peut en cacher une autre 1984: Joyeuses Pâques (naar het gelijknamige toneelstuk van Jean Poiret) 1984: Le Cowboy 1985: La Cage aux folles 3 - 'Elles' se marient 1986: La Vie dissolue de Gérard Floque 1987: La Maison assassinée 1988: L'Invité surprise 1989: Présumé dangereux (naar de roman Believed Violent van James Hadley Chase) 1991: Triplex 1991: Room service 1992: L'Inconnu dans la maison (naar de roman Les Inconnus dans la maison van Georges Simenon)
Televisie 1992: Prêcheur en eau trouble, met Claude Brasseur 1994: L'Homme de mes rêves, met Michel Leeb 1996: Le Comédien, naar een toneelstuk van Sacha Guitry
Bibliografie José-Louis Bocquet: Georges Lautner, foutu fourbi, La Sirène, 2000
Categorie:Frans filmregisseur Categorie:Frans scenarioschrijver