Drs. P (Thun, 24 augustus 1919 – Amsterdam, 13 juni 2015), pseudoniem van Heinz Hermann Polzer, was een Nederlandstalig tekstschrijver met de Zwitserse nationaliteit. Zijn artiestennaam, bedacht door Willem Duys, verwijst naar de academische graad van doctorandus (afgekort: drs.) in de economie, die Polzer aan de Nederlandse Economische Hogeschool (nu Erasmus Universiteit Rotterdam) behaalde. Hij was ook dichter, schrijver, cabaretier, letterkundige, componist, pianist en zanger van zelfgeschreven liedjes.
Vanaf de jaren 1950 tot 1996 trad Drs. P met zijn liederen op in theaters, cafés, studentenverenigingen en bij evenementen in Nederland en België. Daarbij begeleidde hij zichzelf steevast op de piano.
Drs. P genoot in de jaren 70 en 80 vooral bekendheid met singles als Dodenrit, Veerpont ("Heen en weer"), Het trapportaal ("De commensaal"), Knolraap en lof, schorseneren en prei en De zusters Karamazov. In Nederland en België (Vlaanderen) was hij een graag geziene gast op radio en televisie.
Levensloop thumb|Drs. P tijdens de Boekenweek 2008 thumb|Drs. P in 1969 Polzer werd geboren in Zwitserland als zoon van een Nederlandse moeder en een Oostenrijkse vader. Zijn moeder Lili van Kol was de dochter van de schrijfster en feministe Nellie van Kol. In zijn derde levensjaar, na de echtscheiding van zijn ouders, verhuisde hij met zijn moeder naar Utrecht.: Wat rijmt er op Utrecht? Drs. P over zijn schooljaren in Utrecht, De Utrechtse Boekhouder 3 (2013) 2, p. 10-11 Zijn vader begon in Duitsland een drankenzaak en werd daar in de jaren dertig aanhanger van het nationaalsocialisme. Nog voor de Tweede Wereldoorlog verwaterde het contact met zijn vader. Polzer stelde niet veel onder de echtscheiding van zijn ouders te hebben geleden.
Hoewel hij vrijwel zijn hele leven in Nederland heeft gewoond en 'tot in de haarvaten' verweven is met de Nederlandse taal, heeft Polzer zijn Zwitserse nationaliteit aangehouden. Gevraagd naar de reden waarom hij nooit de Nederlandse nationaliteit heeft aangevraagd, antwoordde Polzer dat hij de Zwitserse nationaliteit "leuk" vond en hij geen noodzaak zag van nationaliteit te veranderen. De werkelijkheid was anders; tot tweemaal toe hielden de Zwitsers hem uit handen van de Duitsers, die hem wegens het beledigen van Hitler en Mussolini gevangen hadden gezet in het Oranjehotel. De tweede keer sleepten zij hem, bijna letterlijk, net op tijd weg voor het vuurpeloton. Dit betekende dat hij naar Zwitserland moest uitwijken en daar zijn dienstplicht moest vervullen. Hij werd ingedeeld bij de geneeskundige troepen.Biografie Drs. P, Muziekencyclopedie. Gearchiveerd op 24 juni 2023. Uit dankbaarheid jegens de Zwitserse autoriteiten handhaafde Polzer zijn Zwitserse nationaliteit.
Na de oorlog was Polzer barpianist (voor de Amerikaanse bevrijders in Parijs, periode december 1944 - juli 1945), vertaler en copywriter. Hij noemde deze periode zelf zijn kleine Gouden Eeuw.
Polzer werkte van 1954 - 1960 in Jakarta bij Lintas, het reclamebureau van Unilever, eerst als copywriter. Toen de Nederlanders van Soekarno het land moesten verlaten, kwam zijn Zwitserse nationaliteit hem een tweede keer goed uit. Hij kon blijven en werd gepromoveerd tot chef van het team van copywriters. In Jakarta ontmoette hij ook zijn latere vrouw, die secretaresse was. Zij trouwden op 24 augustus 1965 (zijn 46ste verjaardag). Zijn echtgenote heeft er steeds naar gestreefd onbekend te blijven.Drs. P. - Niet van talent gespeend, NPO, 23 juni 2006 Het paar leidde na de beëindiging van de actieve loopbaan van Polzer een teruggetrokken leven zonder veel externe contacten.
Van 1964 tot 1996 trad hij op met eigen liedjes, zichzelf begeleidend op de piano. Overigens zou Polzer tot op zeer hoge leeftijd incidenteel blijven voorlezen uit eigen werk, waarbij hij veel uit het hoofd declameerde. Deze voordrachten vonden voornamelijk plaats ter gelegenheid van nieuwe publicaties.
In april 2012 verscheen Polzer bij de presentatie van de verzamelbox 'Drs. P Compilé Complé' in De Kleine Komedie op het podium. Op deze avond brachten tal van artiesten nummers van Polzer ten gehore. Onder hen bevonden zich Gerard Cox, Don Quishocking, Jeroen van Merwijk, Maarten van Roozendaal, Jan Rot, Fay Lovsky, Jan De Smet, Erik van Muiswinkel en Mieke Stemerdink. Polzer hield een uitgebreide toespraak en declameerde een speciaal voor de avond gemaakt ollekebolleke. Hij baarde opzien door zijn voordracht van het gedicht te beëindigen met een vreugdesprongetje en zaaide paniek door zijn evenwicht te verliezen en bijna in de zaal te belanden. Na zijn val krabbelde hij overeind en voltooide vervolgens onverstoorbaar zijn speech.
In mei 2012 vond een tweede presentatie van de verzamelbox plaats, ditmaal voor oud-leden van het Rotterdamsch Studenten Corps (waarvan Polzer lid was geweest) in de Industrieele Groote Club te Amsterdam. Op deze bijeenkomst werd Polzer geïnterviewd door zijn uitgever Vic van de Reijt. Bij hoge uitzondering zong Polzer hier enige fragmenten uit zijn liederen.
Overlijden thumb|Polzer op gevorderde leeftijd In december 2013 werd Polzer op aanraden van zijn huisarts in een Amsterdams zorgcentrum opgenomen.Toestand Drs. P zorgwekkend, Knack, 20 december 2013. Gearchiveerd op 28 oktober 2021. Op 14 juni 2015 liet zijn uitgever Vic van de Reijt weten dat Polzer op 13 juni in zijn woonplaats Amsterdam op 95-jarige leeftijd aan ouderdom was overleden.Zanger en tekstschrijver Drs. P (95) overleden, RTL Nieuws, 14 juni 2015Zanger en tekstdichter Drs. P overleden, de Volkskrant, 14 juni 2015 Op 16 juni verscheen in de Volkskrant en NRC Handelsblad een door Polzer zelf geschreven rouwadvertentie in de vorm van een ollekebolleke.Drs. P schreef eigen rouwadvertentie als ollekebolleke, de Volkskrant, 16 juni 2015. Gearchiveerd op 2 januari 2018.Drs. P neemt afscheid in stijl: met een ollekebolleke, NRC, 16 juni 2015 Na een afscheidsbijeenkomst in het Bethaniënklooster werd hij gecremeerd in De Nieuwe Ooster. "Het was zijn vurige wens in rook op te gaan." Na zijn crematie in De Nieuwe Ooster werd zijn as later bijgezet in het columbarium van begraafplaats Driehuis-Westerveld.
Op de uitvaart van Polzer noemde Ivo de Wijs zich zijn tovenaarsleerling.
Polzers weduwe overleed op 20 juli 2016 op 86-jarige leeftijd.
Na zijn overlijden In november 2016 verscheen een nieuwe dubbel-cd, Drs. P Retrouvé, met 31 liedjes die in 1972 en 1973 waren opgenomen voor het wekelijkse radioprogramma Poptater.Onbekende opnamen Drs. P ontdekt, de Volkskrant, 27 oktober 2016Onbekende liedjes van Drs. P ontdekt en op plaat gezet, NRC, 27 oktober 2016 Van de 31 nummers waren er 12 nooit eerder uitgebracht.Drs. P Retrouvé door Ivo de Wijs. Gearchiveerd op 25 november 2022. Daarbij zijn nummers die tuimelen van taalvondsten en reageren op de tijdgeest van begin jaren zeventig, zoals Demonstreren, waarin banvloek op spandoek rijmt en Vissen, waarin ieder couplet vol rampspoed wordt afgesloten met het zinnetje Maar ach, als de vis maar bijt. Op de dubbel-cd staan verder Rariteiten, Eendagsvlieg en Volkstuintje en wordt herfst verbonden met driewerfst. Een eveneens onbekend, Engelstalig sinterklaasliedje en een spottend kerstliedje in diezelfde taal zijn op 25 november 2016 als single, A few thoughts on Sinterklaas, verschenen.
Artiest thumb|Drs. P in 1970 Polzers studentenjaren vielen in de bezettingstijd en zijn schrijfsels over de kwajongens Ben en Dolf (die op hun broek kregen van hun oom Sam) brachten hem in de gevangenis. De studentenvereniging waar Polzer destijds lid van was, het Rotterdamsch Studenten Corps, moest hierdoor sluiten.
Drs. P is bij menigeen bekend van Dodenrit, dat verhaalt van de fatale tocht, in een trojka, van een gezin naar Omsk, waarbij de gezinsleden, achtervolgd door hongerige wolven, een voor een worden opgeofferd om tijd te rekken. Maar helaas; Omsk is een mooie stad, maar net iets te ver weg.
Heinz Polzer gebruikte de volgende pseudoniemen:deels uit Wim Hazeu, Het literair speudoniemen boek, 1987, De Bijenkorf, blz. 65-67 Drs. P Drandrus P. Drs. S Geo Staad (G.Staad, naar zijn woonplaats in Zwitserland) Coos Neetebeem (verbastering van Cees Nooteboom) Kirsten Wiedeman Wilson Hode (naar het Duitse woord voor teelbal) Lars Brahe (naar de sterrenkundige Tycho Brahe) M. de Gans (naar de sprookjes van Moeder de Gans) Henry van Kol (naar zijn grootvader Henri van Kol) Cyriel P. Licentiaat Henry Smith Ludwig Otto Stadtherr Karin Bloemengracht (naar Karin Bloemen) Alois Mückenspucker Een kindervriend
Muziek en lyriek Hij staat bekend om zijn stem die niet onzuiver is, maar weinig geschoold klinkt. Net zo kenmerkend zijn de doordachte en poëtische teksten met vele grappige vondsten. Zijn optredens waren karakteristiek door een wat statige en tegelijkertijd studentikoze stijl. Hij trad tot 1996 op in het land, bij voorkeur voor studentenverenigingen, culturele jongerenclubs en literaire en andere cafés. Tijdens een optreden te Strombeek-Bever zette hij impulsief en onverwacht een punt achter zijn loopbaan als uitvoerend artiest, naar eigen zeggen omdat hij een echte aanleiding daartoe niet wou afwachten.
Ook verscheen een groot aantal grammofoonplaten; singles en lp's (zie externe links voor zijn discografie). Een van zijn eerste lp's was "Drs. LP" (CNR 1965), met een tiental door hemzelf gezongen liedjes in een bijzonder arrangement (Ruud Bos), waaronder "De zusters Karamazov", "Café-Chantant", "Goud... goud!", "Harde Smart" en "Het trapportaal".
Drs. P publiceerde talrijke dichtbundels en boeken over het 'dichten', over reclame en over reizen. Hij introduceerde de versvorm ollekebolleke in Nederland, een licht aangepaste variant van de Amerikaanse higgledy piggledy of double dactyl (dubbele dactylus, ontworpen door de Amerikaanse hoogleraren Anthony Evan Hecht en Paul Pascal).
Begin jaren tachtig schreef Drs. P teksten voor het KRO-radioprogramma "Kruis of Munt" dat ging over land- en tuinbouw. Hieraan zijn onder meer de liederen Knolraap (en lof, schorseneren en prei), Bieten en Banaan te danken. Voor het NOS "taalprogramma "Wat een taal" schreef en zong hij liedjes over de leestekens, o.a. De Dubbele Punt en Het Uitroepteken.
Liederen van Drs. P werden ook door andere Nederlandse artiesten met succes uitgevoerd. Voor Gerard Cox schreef hij o.a. het lied Baardmijt (1971) en al eerder (1965) voerde Cox De meisjes van Jamin uit. Adèle Bloemendaal had in 1972 een carnavalshit met het lied Wat heb je gedaan, Daan?, met de onvergetelijke strofe "Temitsemotsernitsemotsenlitse carnaval / Tefritsefrotsefritsefrotsefritse raar geval".
In 1999 verscheen een verzamelbundel met liedteksten, samengesteld door Ivo de Wijs met de naam Tante Constance en tante Mathilde, een verwijzing naar het nummer De zusters Karamazov. In 2004, bij gelegenheid van Polzers 85ste verjaardag, stelde Cees van der Pluijm een representatieve bloemlezing van Drs. P's verzamelde gedichten samen: Toenemend Feestgedruis.
In 2008 verscheen het eerste luisterboek van Drs. P, waarop hij zelf drie eigen verhalen voorleest: Sven de Bevrijder, Ik word vermoord en Tiens, tiens, afgewisseld met een aantal ollekebollekes. Daarnaast bevat het luisterboek een bonus-dvd met een van de laatste live-optredens van Drs. P (Werftheater in Utrecht, 1995). Eind februari 2009 verscheen een keuze uit Toenemend feestgedruis aangevuld met twintig nieuwe ollekebollekes en nieuwe toelichtingen onder de titel Heilzame jeugdlectuur. In dezelfde maand verscheen een nieuw magnum opus van Drs. P: Zeslettergrepigheid. De beste ollekebollekes van Drs. P. In dit derde deel van het levenswerk van Drs. P (Tante Constance en Tante Mathilde / Toenemend feestgedruis / Zeslettergrepigheid) staan meer dan 500 ollekebollekes, 32 ansichtkaarten en een uitgebreide literair-historische verhandeling over het ollekebolleke.