miniatuur Burggraaf Charles Alexis Jacques Jean Marie Terlinden (Schaarbeek, 6 juli 1878 - Brussel, 23 januari 1972) was een Belgisch historicus en hoogleraar aan de Katholieke Universiteit Leuven.

Biografie Familie Charles Terlinden, telg uit de familie Terlinden, was de oudste zoon van Georges Terlinden, procureur-generaal bij het Hof van Cassatie, en Thérèse Eenens. Zijn vader verkreeg in 1921 de titel van burggraaf, erfelijk op de oudste zoon. Hij was een kleinzoon van Charles Terlinden (1826-1891), stammende uit een Gentse familie, kamervoorzitter bij het hof van beroep in Brussel, die in 1874 erkenning in de erfelijke Belgische adel verkreeg op basis van het feit dat een voorvader in 1676 in de adelstand was opgenomen, en Alexis Eenens, luitenant-generaal en volksvertegenwoordiger. Hij was een grootoom van jhr. Luc Terlinden, aartsbisschop van Mechelen-Brussel.

Hij trouwde in 1906 in Elsene met Marguerite Orban de Xivry (1885-1912), dochter van Edmond Orban de Xivry, advocaat en senator, met wie hij drie kinderen had, en in 1915 in Gent met Élisabeth Verhaegen (1889-1982), dochter van Arthur Verhaegen, architect, gemeenteraadslid van Merelbeke, gedeputeerde van Oost-Vlaanderen en volksvertegenwoordiger, met wie hij zes kinderen kreeg. Hij heeft talrijke nakomelingen.

Hij was een schoonbroer van baron Pierre Verhaegen, advocaat, journalist en provincieraadslid van Oost-Vlaanderen, en Auguste Mélot, volksvertegenwoordiger.

Loopbaan Doctor in de rechten, doctor in de geschiedenis (in 1906 met een thesis gewijd aan koning Willem I der Nederlanden) en doctor in de politieke en sociale wetenschappen, werd hij hoogleraar aan de Katholieke Universiteit Leuven. Hij ontving een eredoctoraat van de Universiteit van Madrid. Hij studeerde samen met Valentin Brifaut, Henri Davignon en Henri de Trannoy.

Terlinden was onder meer: plaatsvervangend lid (1913-1922), werkend lid (1922-1947) en voorzitter (1947-1972) van de Koninklijke Commissie voor Geschiedenis, erevoorzitter van de Koninklijke Academie voor Oudheidkunde van België, voorzitter van het Belgisch Historisch Instituut te Rome, lid van de Koninklijke Commissie voor de uitgave der oude wetten en verordeningen, lid (1923-1950) en voorzitter (1950-1972) van de Raad van Adel, lid van het patronagecomité van de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België.

Politieke houding Op het politieke vlak zette hij zich in voor een verenigd Europa en tegen het bolsjewisme en het nazisme. Dit bracht hem ertoe, tijdens de Spaanse Burgeroorlog, te sympathiseren met generaal Franco. Hij had nauwe banden met het keizerlijke huis van Habsburg, meer bepaald met aartshertog Otto van Habsburg-Lotharingen en met de andere familieleden die tijdens het interbellum in België in ballingschap leefden. Hij was ook een vertrouweling van koning Leopold III en steunde volop de neutraliteitspolitiek en de afzijdigheid bij de strijd tussen de mogendheden. Ook na de Tweede Wereldoorlog steunde hij de koning onvoorwaardelijk.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog, bij het begin van de Duitse bezetting, werd Terlinden lid en zelfs aangeduid als 'politiek leider' van de geheime groepering Légion belge of Belgisch Legioen, waar heel wat edellieden bij aansloten. Hij hield het bij corporatistische ideeën en was voorstander van een autoritair regime, onder leiding van de koning. De Belgische regering in Londen bekeek dit met argwaan. Terlinden verdween weldra uit de groepering, die een volwaardige verzetsgroep werd, onder de naam van Geheim Leger en die opereerde in volle samenwerking met Londen.

Onderscheidingen Terlinden was lid van de Oostenrijks-Habsburgse tak van de Orde van het Gulden Vlies en ridder van de soevereine Orde van Malta. Hij was ook geheim kamerheer van paus Leo XIII, paus Pius X en paus Benedictus XV.

Charles Terlinden ontving talrijke eretekens, waaronder: Grootofficier in de Leopoldsorde Grootofficier in de Kroonorde Grootkruis in de Orde van Leopold II Burgerlijk Kruis 1914-1918 Grootlint van de Orde Polonia Restituta Grootkruis in de Orde van Burgerverdienste van Spanje Grootofficier in de Kroonorde van Italië Grootofficier in de Orde van Oranje-Nassau Grootofficier in de Orde van Verdienste van Hongarije Grootofficier in de Orde van Isabella de Katholieke Commandeur in de Orde van Ouissam Alouite Commandeur in de Orde van Sint-Gregorius de Grote Ridder in de Légion d'Honneur Eredeken van de arbeid

Eerbetoon De Prix Vicomte Charles Terlinden wordt door de Université catholique de Louvain uitgereikt aan een student voor het beste werk in verband met de geschiedenis.

Publicaties Terlinden heeft meer dan 800 historische, heraldische en genealogische studies gepubliceerd, onder dewelke: La Révolution Belge de 1830, racontée par les affiches, Brussel, 1903 Guillaume 1er, roi des Pays-Bas et L'église catholique en Belgique (1814-1830), 2 vol., Brussel, 1906 Histoire militaire des Belges, Brussel, 1931 La conquête de nos libertés religieuses modernes, Luik, 1941 L'archiduchesse Isabelle, Brussel, 1943 Princesses belges du passé, Brussel, 1943 Les grands Belges de la Guerre de trente ans 1618-1648, Brussel, 1932. (samen met H. VOCHT & E. CLOSSEN) La Renaissance en Belgique, Presses universitaires de Belgique, 1945 Impérialisme et équilibre, Brussel, 1951 Les origines religieuses et politiques de la Toison d'Or, 1962. Keizer Karel V, Brugge, Desclée De Brouwer, 1965 Die Orden vom goldenen Vlies, Wenen, 1970

Charles Terlinden heeft zijn volledige archief geschonken aan de Université catholique de Louvain.

Literatuur 'Charles Terlinden', in Bulletin de la Commission royale d'Histoire, 1959. Henri HAAG, 'Le vicomte Charles Terlinden', in Revue belge de philologie et d'histoire, 1972. Henri HAAG, 'Le vicomte Charles Terlinden', in Bulletin de la Commission royale d'Histoire 150, 1984, 75-80. Henri HAAG, 'Terlinden, Charles', in Nouvelle Biographie Nationale, Brussel, Académie royale de Belgique, vol. 3 1994, 323-325. José ANNE DE MOLINA, 'Notices biographiques des présidents du Conseil héraldique', in Christiane HOOGSTOEL-FABRI (red.), Le droit nobiliaire et le Conseil héraldique, Brussel, 1994. Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge, Annuaire 1999, Brussel, 1999. Marie-Pierre D'UDEKEM D'ACOZ, Voor koning en vaderland. De Belgische adel in het Verzet, Tielt, Lannoo, 2003.

Categorie:Belgische adel Categorie:Belgisch historicus Categorie:Hoogleraar aan de Katholieke Universiteit Leuven Charles Charles